Krajowy cel redukcji narażenia

Krajowy cel redukcji narażenia to określony w przepisach poziom zmniejszenia narażenia ludzi na szkodliwe działanie danej substancji. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Prawo ochrony środowiska” i odnosi się do ograniczania wpływu substancji na zdrowie ludzi w skali całego kraju.

Podstawą ustalenia celu jest krajowy wskaźnik średniego narażenia dla wskazanego roku odniesienia. Wskaźnik ten stanowi punkt wyjścia do obliczenia, o jaki procent powinno zmniejszyć się narażenie. Cel nie polega więc na samym określeniu dopuszczalnej obecności substancji, lecz na wskazaniu wymaganej zmiany w stosunku do poziomu przyjętego dla roku odniesienia.

Na pojęcie składają się cztery podstawowe elementy:

• określenie substancji, której szkodliwy wpływ ma zostać ograniczony;
• ustalenie krajowego wskaźnika średniego narażenia;
• wskazanie roku odniesienia, względem którego mierzy się zmianę;
• określenie procentowego zmniejszenia oraz terminu, w którym ma ono zostać osiągnięte.

Krajowy cel redukcji narażenia służy zatem do wyznaczenia kierunku i skali działań zmierzających do poprawy ochrony zdrowia ludzi. Jego praktyczne znaczenie polega na tym, że pozwala ocenić, czy poziom narażenia w kraju zmniejsza się w wymaganym zakresie. Jest także punktem odniesienia przy planowaniu i weryfikowaniu działań ograniczających oddziaływanie danej substancji. Osiągnięcie celu oznacza konieczność uzyskania, w określonym terminie, redukcji wyrażonej procentowo w porównaniu z wartością wskaźnika z roku odniesienia. Pojęcie to opisuje więc nie jednorazowy pomiar, lecz zaplanowany rezultat działań ochronnych, odnoszący się do średniego narażenia na poziomie krajowym.