Krajowe Ramy Interoperacyjności

Krajowe Ramy Interoperacyjności to zbiór wymagań, które mają zapewniać współdziałanie systemów teleinformatycznych oraz rejestrów publicznych. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Informatyzacja działalności podmiotów realizujących zadania publiczne” i odnosi się do warunków, jakie powinny być uwzględniane przy tworzeniu, rozwijaniu i wykorzystywaniu rozwiązań informatycznych służących realizacji zadań publicznych.

Ramy obejmują trzy wzajemnie powiązane obszary:

• wymagania semantyczne, dotyczące tego, aby informacje były rozumiane w taki sam lub zgodny sposób przez różne systemy i podmioty;
• wymagania organizacyjne, odnoszące się do zasad współpracy, sposobu obiegu informacji oraz organizacji działań związanych z wymianą danych;
• wymagania technologiczne, związane z technicznymi warunkami komunikacji i współpracy systemów teleinformatycznych oraz rejestrów publicznych.

Interoperacyjność oznacza w tym kontekście zdolność różnych systemów i rejestrów do współdziałania oraz wymiany informacji w sposób uporządkowany i możliwy do wzajemnego wykorzystania. Nie ogranicza się więc do samego połączenia systemów. Obejmuje również zgodność znaczenia przekazywanych danych, uzgodnienie zasad organizacyjnych oraz zastosowanie odpowiednich rozwiązań technicznych.

W praktyce Krajowe Ramy Interoperacyjności stanowią punkt odniesienia dla podmiotów realizujących zadania publiczne. Pomagają ograniczać sytuacje, w których systemy nie mogą przekazywać sobie danych albo przekazują je w formie niezrozumiałej dla odbiorcy. Dzięki wspólnemu ujęciu kwestii semantycznych, organizacyjnych i technologicznych ułatwiają spójne funkcjonowanie rozwiązań informatycznych wykorzystywanych w administracji publicznej. Znaczenie tego pojęcia polega zatem na wyznaczeniu całościowych warunków, które wspierają zgodną współpracę systemów teleinformatycznych i rejestrów publicznych.