Krajowa rezerwa jednostek Kioto

Krajowa rezerwa jednostek Kioto to określona liczba jednostek Kioto, które Polska musi utrzymywać w Krajowym rejestrze jednostek Kioto. Nie chodzi więc o dowolny zapas jednostek znajdujących się w rejestrze, lecz o poziom wynikający z obowiązku nałożonego na państwo przez właściwe przepisy.

Pojęcie ma kilka istotnych elementów:

• dotyczy jednostek Kioto, czyli jednostek związanych z międzynarodowym systemem rozliczania emisji gazów cieplarnianych;
• wskazuje ilość, a więc konkretny poziom zasobu podlegający utrzymywaniu;
• odnosi się do jednostek zapisanych w Krajowym rejestrze jednostek Kioto;
• jest ustalane dla danego okresu rozliczeniowego;
• wynika z przepisów prawa międzynarodowego albo prawa Unii Europejskiej.

W ustawie „o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji” definicja ta służy określeniu, jaki zasób jednostek Polska powinna posiadać i utrzymywać w systemie rejestrowym. Dzięki temu można odróżnić krajową rezerwę od innych jednostek, które mogą być ujęte w rejestrze, oraz powiązać wymagany poziom z konkretnym okresem rozliczeniowym i podstawą prawną.

Praktyczne znaczenie tego pojęcia polega na tym, że wyznacza ono poziom, względem którego ocenia się wykonanie obowiązku utrzymywania jednostek Kioto. Ma znaczenie przy prowadzeniu i obsłudze Krajowego rejestru jednostek Kioto, a także przy stosowaniu reguł wynikających z prawa międzynarodowego i unijnego. Rezerwa jest zatem kategorią prawną i ewidencyjną, która porządkuje sposób ujmowania jednostek oraz pozwala ustalić, jaki ich zasób powinien pozostawać w rejestrze w określonym czasie. Generycznie nie oznacza to każdej jednostki znajdującej się w rejestrze, lecz wyłącznie ilość wymaganą na podstawie odpowiednich przepisów.