Upadłym staje się osoba lub jednostka, wobec której wydano postanowienie o ogłoszeniu upadłości. Samo ogłoszenie upadłości nie zmienia jej zdolności prawnej ani zdolności do czynności prawnych. Oznacza to, że upadły nie traci tych zdolności tylko dlatego, że ogłoszono wobec niego upadłość. Po ogłoszeniu upadłości przekształcenia osób prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych, którym odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, są dopuszczalne wyłącznie na zasadach określonych w Prawie upadłościowym. Przepis ogranicza więc możliwość przeprowadzania takich zmian do reguł wskazanych w tej ustawie. Sędzia-komisarz ustala każdorazowo koszty związane z funkcjonowaniem organów upadłego oraz realizacją jego uprawnień organizacyjnych. Koszty te stanowią część kosztów postępowania upadłościowego. Na postanowienie sędziego-komisarza w tej sprawie przysługuje zażalenie.

Prawo upadłościowe

W postanowieniu o ogłoszeniu upadłości zakładu ubezpieczeń sąd ustanawia kuratora. Wcześniej zasięga opinii Komisji. Kurator ma reprezentować w postępowaniu upadłościowym interesy osób ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych oraz uprawnionych z umów ubezpieczenia. Oznacza to, że jego zadaniem jest występowanie w tym postępowaniu w interesie wskazanych grup osób. Do kuratora stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wskazanych regulacji oraz przepisy o sprawozdaniach syndyka. Przepis nie określa w tym miejscu szczegółowej treści tych regulacji, wskazuje jednak, że mają one zastosowanie również do kuratora, z uwzględnieniem charakteru jego funkcji. Kurator otrzymuje wynagrodzenie. Jego wysokość ustala sędzia-komisarz, ale może to zrobić na wniosek Komisji. Wynagrodzenie jest wypłacane z funduszów masy upadłości, a więc środków związanych z postępowaniem upadłościowym. Jednocześnie zalicza się je do kosztów postępowania upadłościowego.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że wierzyciel nie otrzymywał zwrotu kosztów czynności, które sam podejmował w postępowaniu upadłościowym. Dotyczyło to wydatków związanych z jego działaniami, niezależnie od tego, czy podejmował je w celu ochrony własnych praw, czy w związku z przebiegiem postępowania. Koszty te pozostawały po stronie wierzyciela. Wyjątek dotyczył zaliczki na koszty postępowania. Jeżeli sąd albo sędzia-komisarz zażądał od wierzyciela wpłacenia takiej zaliczki, a fundusze masy wystarczały, wierzycielowi zwracano wpłaconą kwotę. Zwrot obejmował więc zaliczkę złożoną na żądanie organu postępowania, a nie wszystkie wydatki poniesione przez wierzyciela z własnej inicjatywy. Przepis regulował również sytuację odwrotną. Masa nie mogła żądać od wierzyciela zwrotu kosztów poniesionych z powodu czynności podjętych przez niego w postępowaniu upadłościowym. Oznaczało to, że samo spowodowanie przez wierzyciela określonych wydatków po stronie masy nie tworzyło podstawy do obciążenia go tymi kosztami.

Koszty postępowania upadłościowego

Koszty postępowania upadłościowego w przepisach

Prawo upadłościowe2 przepisy

Prawo upadłościowe1 przepis