Koszty płacy

„Koszty płacy” to ustawowo określona kategoria wydatków pracodawcy związanych z wynagrodzeniem pracownika. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych” i służy ustaleniu, jakie elementy należy brać pod uwagę, gdy przepisy odnoszą się do kosztów zatrudnienia.

W skład kosztów płacy wchodzą przede wszystkim:

• wynagrodzenie brutto, czyli kwota wynagrodzenia przed potrąceniem obciążeń finansowanych przez pracownika,
• obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe, finansowane przez pracodawcę i naliczane od tego wynagrodzenia,
• obowiązkowe składki finansowane przez pracodawcę na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Solidarnościowy.

Definicja obejmuje zatem nie tylko kwotę wskazaną jako wynagrodzenie brutto, lecz także określone publicznoprawne obciążenia ponoszone przez pracodawcę w związku z zatrudnieniem. Nie należy utożsamiać kosztów płacy z wynagrodzeniem netto, ponieważ wynagrodzenie netto jest kwotą wypłacaną pracownikowi po dokonaniu potrąceń, natomiast koszty płacy uwzględniają również finansowane przez pracodawcę składki i wpłaty.

Znaczenie tego pojęcia polega na ujednoliceniu sposobu ustalania wydatków pracodawcy związanych z pracą. Dzięki temu przy stosowaniu przepisów ustawy można określić pełniejszy koszt zatrudnienia, a nie ograniczać się wyłącznie do samego wynagrodzenia brutto. W praktyce pojęcie może mieć znaczenie przy obliczeniach, ewidencjonowaniu i rozliczaniu wydatków związanych z zatrudnianiem osób niepełnosprawnych, wszędzie tam, gdzie ustawa posługuje się kategorią kosztów płacy. Aby prawidłowo ustalić ich wysokość, trzeba uwzględnić wszystkie elementy wymienione w definicji oraz rozdzielić wynagrodzenie od składek finansowanych przez pracodawcę.