Koordynator zagraniczny

Koordynator zagraniczny to organ nadzoru działający poza Polską, który wykonuje nadzór uzupełniający nad podmiotami objętymi zakresem ustawy o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego. Pojęcie to opisuje zatem nie osobę fizyczną ani prywatną instytucję, lecz właściwy zagraniczny organ publiczny odpowiedzialny za sprawowanie określonego rodzaju nadzoru.

W tej definicji istotne są trzy elementy:

• podmiotem musi być organ nadzoru, a więc instytucja wykonująca ustawowe zadania nadzorcze;
• organ ten musi być zagraniczny, czyli pochodzić z innego państwa niż Polska;
• jego zadaniem musi być sprawowanie nadzoru uzupełniającego, a nie dowolnego nadzoru nad sektorem finansowym.

Koordynator zagraniczny ma znaczenie przede wszystkim w sytuacjach, w których działalność podmiotów należących do sektora finansowego jest powiązana z podmiotami działającymi w innych państwach. Ustawa posługuje się tym określeniem, aby wskazać zagraniczny organ uczestniczący w wykonywaniu nadzoru uzupełniającego nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji lub firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego.

W praktyce ustalenie, który organ ma status koordynatora zagranicznego, pozwala określić, jaki zagraniczny nadzorca jest właściwy w ramach tego szczególnego modelu nadzoru. Ma to znaczenie dla podziału ról między organami nadzorczymi z różnych państw oraz dla stosowania przepisów ustawy w odniesieniu do transgranicznych powiązań w sektorze finansowym. Samo określenie „koordynator” wskazuje na funkcję związaną z organizacją i wykonywaniem nadzoru uzupełniającego, natomiast definicja nie przesądza o konkretnych kompetencjach danego organu. Te wynikają z właściwych przepisów regulujących ten nadzór.