Konwój

Konwój w rozumieniu ustawy „o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej” oznacza nie tylko samo przemieszczanie określonych osób albo przedmiotów, lecz także ogół czynności wykonywanych w związku z takim przemieszczaniem przez osobę uprawnioną do używania lub wykorzystywania środków przymusu bezpośredniego albo broni palnej. Pojęcie obejmuje więc zarówno transport, jak i działania związane z jego organizacją, zabezpieczeniem oraz realizacją.

Przedmiotem konwoju mogą być w szczególności:

• osoby pobrane z zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, okręgowego ośrodka wychowawczego, młodzieżowego ośrodka wychowawczego lub policyjnej izby dziecka,
• osoby skazane albo tymczasowo aresztowane, przekazywane na podstawie umów międzynarodowych,
• wartości pieniężne i inne przedmioty wartościowe,
• broń, amunicja, materiały lub środki niebezpieczne, w tym materiały wybuchowe, chemiczne i radioaktywne,
• uzbrojenie, urządzenia oraz sprzęt wojskowy,
• środki odurzające i substancje psychotropowe,
• dokumenty lub materiały zawierające informacje niejawne.

Istotne są zatem dwa elementy. Pierwszym jest fizyczne przemieszczenie osoby albo mienia. Drugim jest wykonywanie w związku z nim czynności przez uprawnionego, który może w razie potrzeby korzystać z ustawowo określonych środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej. Konwój ma tym samym znaczenie szersze niż zwykły transport, ponieważ obejmuje również działania zapewniające bezpieczne i zgodne z prawem przeprowadzenie przemieszczania.

W praktyce definicja wyznacza zakres sytuacji, w których czynności związane z przewożeniem osób lub szczególnie chronionych przedmiotów mogą pozostawać w związku z użyciem albo wykorzystaniem środków przymusu bezpośredniego i broni palnej. Pozwala odróżnić konwój w znaczeniu ustawowym od potocznego określenia każdej eskorty lub grupy pojazdów. Dotyczy on wyłącznie przemieszczania kategorii osób i mienia wskazanych w przepisie oraz czynności bezpośrednio z nim związanych.