Konwencja o patencie europejskim

Konwencja o patencie europejskim to, w rozumieniu ustawy „Prawo własności przemysłowej”, określony międzynarodowy akt prawny dotyczący udzielania patentów europejskich. Hasło nie oznacza wyłącznie pierwotnego tekstu konwencji sporządzonej w Monachium, lecz cały wskazany w ustawie zespół dokumentów, które razem tworzą jej obowiązującą treść.

Zakres tego pojęcia obejmuje:

• samą Konwencję o udzielaniu patentów europejskich,
• akt zmieniający jedno z jej postanowień,
• decyzje Rady Administracyjnej Europejskiej Organizacji Patentowej wymienione w definicji,
• protokoły, które stanowią integralną część konwencji.

Oznacza to, że przy odczytywaniu przepisów ustawy posługujących się tym terminem należy brać pod uwagę nie tylko podstawowy dokument, ale również wskazane zmiany, decyzje i protokoły. Są one elementami jednego instrumentu prawnego, a nie odrębnymi pojęciami pozostawionymi poza zakresem definicji.

W ustawie „Prawo własności przemysłowej” definicja pełni funkcję porządkującą. Ustala, jaki konkretnie akt międzynarodowy należy rozumieć pod określeniem „Konwencja o patencie europejskim” używanym w dalszych przepisach. Dzięki temu przepisy krajowe mogą odwoływać się do konwencji w sposób skrócony, bez każdorazowego wymieniania wszystkich jej części i późniejszych zmian.

Znaczenie praktyczne tego hasła polega na wyznaczeniu właściwego punktu odniesienia dla spraw związanych z europejskim systemem patentowym. Osoba analizująca przepis ustawy powinna uwzględniać konwencję wraz z dokumentami włączonymi do niej przez ustawową definicję. Pojęcie to wskazuje zatem nie na pojedynczy krajowy przepis ani na konkretny patent, lecz na całość określonych regulacji międzynarodowych, do których ustawa odsyła w sprawach dotyczących patentów europejskich.