Przepis usuwa z art. 2 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej punkt 14a. W efekcie ten punkt przestaje być częścią wskazanego przepisu i nie może być traktowany jako jego obowiązujący element. Regulacja nie ustanawia nowego obowiązku ani uprawnienia. Jej znaczenie polega wyłącznie na zmianie wcześniejszej ustawy przez skreślenie jednej z jej jednostek redakcyjnych.

o informowaniu o cenach towarów i usług

Przepis wskazuje, że ten akt zmienia wcześniejszą ustawę dotyczącą kontroli skarbowej. Nie opisuje jednak samych zmian, ponieważ ich treść została pominięta. Na podstawie tego fragmentu można więc stwierdzić tylko, że chodzi o nowelizację tamtej ustawy, a nie ustalić, jakie konkretne przepisy zostały dodane, usunięte lub zmienione. Do poznania skutków potrzebna jest pełna treść wskazanych zmian.

o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

Przepis określa, który organ Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi określone sprawy karne i wykroczeniowe oraz kto sprawuje nad nim nadzór. Dotyczy spraw o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, przestępstwa wskazane w art. 2 ust. 1 pkt 15, a także przestępstwa i wykroczenia wskazane w art. 33 ust. 1 pkt 10.

Warunkiem zastosowania tej regulacji jest ujawnienie sprawy w związku z kontrolą celno-skarbową, nabyciem sprawdzającym, postępowaniem przygotowawczym, postępowaniem mandatowym albo czynnościami wyjaśniającymi w sprawach o wykroczenia. Z zakresu wyłączono kontrolę przesyłek pocztowych, o której mowa w art. 70. W takich sprawach postępowanie prowadzi naczelnik urzędu celno-skarbowego, który wykonywał kontrolę albo dokonywał nabycia sprawdzającego.

**Ustęp 2** wskazuje organ nadrzędny nad finansowym organem postępowania przygotowawczego w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe objęte ust. 1. Jest nim dyrektor izby administracji skarbowej właściwy miejscowo według siedziby naczelnika urzędu celno-skarbowego prowadzącego postępowanie.

Przepis przewiduje również możliwość zmiany osoby prowadzącej sprawę. W szczególnie uzasadnionych przypadkach Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, z urzędu albo na wniosek właściwego organu, wyznaczyć do jej prowadzenia innego naczelnika urzędu celno-skarbowego. Regulacja porządkuje więc właściwość organów, wskazuje ich zależność oraz tworzy mechanizm przekazania sprawy innemu naczelnikowi.

o Krajowej Administracji Skarbowej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/1947/text/U/D20161947Lj.pdf

Przepis określa obowiązek podmiotów wskazanych w art. 48 ust. 1-6 do sporządzenia i przekazania posiadanych informacji dotyczących kontrolowanego albo strony postępowania. Obowiązek powstaje wyłącznie na podstawie żądania sporządzonego na piśmie i obejmuje informacje, o których mowa w art. 48 ust. 1-6. Jednocześnie art. 49 odsyła do odpowiedniego stosowania art. 48 ust. 7-10, co oznacza, że przy realizacji tego obowiązku uwzględnia się także zasady wynikające z tych jednostek redakcyjnych.

Żądanie może skierować:
- naczelnik urzędu celno-skarbowego, w związku z wszczętą kontrolą celno-skarbową w zakresie określonym w art. 54 ust. 1 pkt 1-3 albo z prowadzonym postępowaniem podatkowym,
- naczelnik urzędu skarbowego, w związku z wszczętą kontrolą podatkową albo z prowadzonym postępowaniem podatkowym,
- Szef Krajowej Administracji Skarbowej, w toku postępowania podatkowego.

Przepis wiąże więc obowiązek informacyjny z konkretnymi czynnościami prowadzonymi przez organy Krajowej Administracji Skarbowej. Nie ustanawia ogólnego, niezależnego od postępowania uprawnienia do żądania informacji, lecz wskazuje sytuacje, w których takie żądanie może zostać wystosowane. Dla adresata żądania oznacza to konieczność przygotowania i przekazania posiadanych informacji, jeżeli żądanie pochodzi od właściwego organu, zostało sporządzone na piśmie i pozostaje związane z kontrolą lub postępowaniem wskazanym w przepisie. Znaczenie praktyczne regulacji polega na umożliwieniu organom uzyskania danych potrzebnych w toku kontroli celno-skarbowej, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego.

Przepis określa, w jakich obszarach kontrola celno-skarbowa może być prowadzona jako **kontrola stała**, czyli w sposób ciągły. Dotyczy to dwóch zasadniczych kategorii spraw.

Pierwsza obejmuje przestrzeganie przepisów prawa podatkowego związanych z wyrobami akcyzowymi. Zakres kontroli jest szeroki i obejmuje między innymi ich wytwarzanie, uszlachetnianie, przerabianie, skażanie, rozlew, przyjmowanie, magazynowanie, wydawanie, przewóz oraz niszczenie. Kontrola może również dotyczyć stosowania znaków akcyzy i oznaczania nimi wyrobów akcyzowych.

Druga kategoria odnosi się do urządzania i prowadzenia gier hazardowych. Sprawdzane może być zarówno przestrzeganie przepisów regulujących tę działalność, jak i jej zgodność ze zgłoszeniem, udzieloną koncesją lub zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem.

Przepis wskazuje także czas trwania kontroli dotyczącej wyrobów akcyzowych. Co do zasady trwa ona do momentu uiszczenia należnego podatku akcyzowego. Reguła ta nie ogranicza czasu kontroli w odniesieniu do wyrobów korzystających ze zwolnienia od podatku akcyzowego ani wyrobów opodatkowanych ze względu na przeznaczenie stawką niższą od stawki maksymalnej dla danej grupy wyrobów. Wyłączenie obejmuje również czynności dokonywane przez podmioty zajmujące się obrotem wyrobami akcyzowymi. W praktyce oznacza to, że możliwość prowadzenia kontroli stałej oraz jej czas zależą od rodzaju kontrolowanej działalności i statusu określonych wyrobów.

Przepis określa zasady wszczynania i wykonywania kontroli celno-skarbowej, a także wymagania dotyczące upoważnień i legitymacji służbowych. Co do zasady kontrola jest wszczynana z urzędu na podstawie upoważnienia doręczonego kontrolowanemu. Datą jej rozpoczęcia jest dzień doręczenia tego dokumentu. W przypadku osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej upoważnienie doręcza się osobie uprawnionej do reprezentowania podmiotu, prowadzenia jego spraw albo odbioru korespondencji. Dla zakładu podmiotu zagranicznego właściwym odbiorcą jest osoba faktycznie kierująca, nadzorująca lub reprezentująca działalność w Polsce.

W sytuacji podejrzenia naruszenia przepisów i potrzeby natychmiastowego działania kontrola może rozpocząć się po okazaniu legitymacji służbowej. Podobnie może nastąpić podczas nieobecności kontrolowanego lub jego reprezentanta, w obecności odpowiedniego pracownika albo przywołanego świadka. Upoważnienie doręcza się wtedy bez zbędnej zwłoki.

W kontroli dotyczącej zakresu wskazanego w art. 54 ust. 1 pkt 1 kontrolowany ma 14 dni od doręczenia upoważnienia na złożenie deklaracji lub jej korekty. Dokument złożony później, lecz przed zakończeniem kontroli, nie wywołuje skutków prawnych. Uwzględnienie deklaracji lub korekty i doręczenie zawiadomienia kończy kontrolę.

Przepis obejmuje także kontrole prowadzone na drogach, w portach, punktach sprzedaży, podmiotach używających kas rejestrujących oraz w zakresie m.in. prawa celnego, podatków, akcyzy, paliw, gier hazardowych, przewozu towarów i zamrażania zasobów gospodarczych. W wielu takich przypadkach podstawą są legitymacja służbowa i stałe upoważnienie, a czynności wykonuje umundurowany funkcjonariusz. Upoważnienie powinno określać między innymi organ, kontrolujących, kontrolowanego, zakres i przewidywany termin zakończenia kontroli oraz pouczenie o prawach i obowiązkach.

Przepis określa ramy czasowe kontroli celno-skarbowej oraz skutki przekroczenia wyznaczonych terminów. Podstawową zasadą jest zakończenie kontroli bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 3 miesięcy od dnia jej wszczęcia. Termin ten wyznacza maksymalny czas prowadzenia kontroli w przypadkach objętych ust. 1.

Jeżeli kontrola nie zostanie zakończona w terminie, kontrolowany musi otrzymać pisemne zawiadomienie. Zawiadomienie powinno wskazywać przyczyny przedłużenia oraz nowy termin zakończenia kontroli. Przepis nie określa dodatkowych wymogów dotyczących formy uzasadnienia, ale wymaga, aby przyczyny przedłużenia i nowy termin zostały podane w piśmie.

Ograniczenie wynikające z ust. 1 nie obowiązuje, gdy kontrola celno-skarbowa jest wykonywana na podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej albo ratyfikowanej umowy międzynarodowej. W tych sytuacjach wskazany w tym ustępie termin 3 miesięcy nie znajduje zastosowania.

Istotne znaczenie praktyczne ma zasada dotycząca dokumentów zgromadzonych po upływie terminów. Co do zasady takie dokumenty nie stanowią dowodu nie tylko w samej kontroli celno-skarbowej, lecz także w postępowaniu podatkowym, celnym lub karnym skarbowym. Wyjątek dotyczy dokumentów, o których udostępnienie wystąpiono przed upływem właściwego terminu. Skutek dowodowy nie powstaje również wtedy, gdy został wskazany nowy termin zakończenia kontroli, ponieważ przepis wiąże dopuszczalność później zgromadzonych dokumentów z formalnym wyznaczeniem takiego terminu.

Przepis określa szeroki katalog uprawnień wykorzystywanych w ramach kontroli celno-skarbowej. Obejmują one przede wszystkim dostęp do akt, ewidencji, ksiąg i dokumentów oraz możliwość sporządzania ich kopii, wyciągów, notatek i wydruków. Kontrolujący może również żądać przekazania ksiąg podatkowych i dowodów księgowych w postaci elektronicznej, jeżeli są prowadzone przy użyciu programów komputerowych.

Zakres czynności obejmuje także wstęp i poruszanie się na terenie kontrolowanego, oględziny, ustalanie tożsamości, przesłuchiwanie, przeszukanie, zabezpieczanie dowodów, pobieranie próbek, badanie towarów oraz żądanie wyjaśnień. Możliwe jest dokumentowanie czynności za pomocą szkiców, kopii, fotografii, filmu i nagrań dźwiękowych. W uzasadnionych przypadkach przepis dopuszcza również eksperyment, doświadczenie lub odtworzenie możliwości gry na automacie albo innym urządzeniu.

**Funkcjonariusze mają dodatkowe uprawnienia**, w tym do rewizji towarów i środków przewozowych, przeszukania osób, konwoju i strzeżenia towarów, kontroli przesyłek pocztowych, zatrzymywania pojazdów i statków oraz kontroli rodzaju paliwa przez pobranie próbki. Mogą wydawać polecenia określonego zachowania, jeżeli jest to niezbędne do wykonania wskazanych czynności albo zapobieżenia bezpośredniemu zagrożeniu bezpieczeństwa osób lub mienia.

Żądanie dokumentów może dotyczyć także okresu innego niż objęty kontrolą, o ile nie upłynął termin ich przechowywania. Kontrolujący mogą wejść na teren kontrolowanego na podstawie legitymacji służbowej, z zachowaniem obowiązujących tam przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Przepis przewiduje też ograniczenia rewizji przesyłek i towarów objętych ochroną przedstawicielstw, misji oraz osób korzystających z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych. Do przeszukania stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

Przepis określa zasady przeprowadzania oględzin przedmiotu w ramach kontroli celno-skarbowej, gdy przedmiot ten znajduje się w posiadaniu podmiotu innego niż podmiot kontrolowany. Oznacza to, że sama okoliczność, iż rzecz nie pozostaje u kontrolowanego, nie wyklucza przeprowadzenia jej oględzin, jeżeli oględziny mieszczą się w zakresie prowadzonej kontroli.

Podmiot posiadający przedmiot powinien otrzymać do okazania upoważnienie do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej. Obowiązek ten nie dotyczy kontroli wskazanych w art. 62 ust. 3 i 5. Przepis nie uzależnia przeprowadzenia oględzin od tego, czy posiadacz przedmiotu jest stroną kontrolowaną. Nakłada natomiast na niego określone obowiązki związane z udostępnieniem przedmiotu i przekazaniem informacji.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany **niezwłocznie okazać przedmiot oględzin** oraz udzielać wyjaśnień dotyczących tego przedmiotu. Obowiązki te obejmują zarówno samo przedstawienie rzeczy, jak i przekazanie informacji związanych z jej właściwościami lub okolicznościami istotnymi dla oględzin. Przepis posługuje się pojęciem „niezwłocznie”, wskazując na konieczność dokonania tej czynności bez zbędnej zwłoki.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że czynności kontrolne mogą objąć rzecz znajdującą się u innego podmiotu, a jej posiadacz ma obowiązek współdziałać przy oględzinach w zakresie określonym w ust. 3. Jednocześnie ust. 2 wskazuje, kiedy posiadaczowi okazuje się upoważnienie, oraz wyłącza ten wymóg w odniesieniu do kontroli wymienionych w art. 62 ust. 3 i 5.

Przepis określa obowiązki podmiotów prowadzących działalność objętą kontrolą celno-skarbową. Jego celem jest zapewnienie kontrolującym warunków do sprawdzenia przebiegu działalności, stanu wyrobów, urządzeń oraz zgodności dokumentacji ze stanem rzeczywistym.

W ust. 1 uregulowano wymagania dotyczące produkcji, przemieszczania i zużycia wyrobów akcyzowych oraz stosowania znaków akcyzy. Podmioty muszą odpowiednio przygotować i oznaczyć urządzenia, pomieszczenia i naczynia, oddzielnie przechowywać kontrolowane wyroby, zapewnić sprzęt, odczynniki i, w określonych przypadkach, przyrządy pomiarowe. Są także zobowiązane do prowadzenia dokumentacji, informowania właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego o czynnościach podlegających kontroli oraz wykonywania ich w obecności kontrolującego. Przepis wymaga również niezwłocznego zgłaszania kradzieży, zniszczenia lub zdarzeń mogących spowodować straty albo zniszczenie wyrobów. Zamiar zniszczenia nieprzydatnych wyrobów należy zgłosić co najmniej 3 dni wcześniej.

Ust. 2 i 3 odnoszą się do gier hazardowych. Obejmują przygotowanie i oznaczenie automatów, prowadzenie dokumentacji, zgłaszanie zdarzeń mogących wpływać na urządzanie gier oraz zapewnienie możliwości odtworzenia gry lub przeprowadzenia eksperymentu. Przy grach przez sieć Internet konieczne jest zapewnienie dostępu do danych z urządzenia archiwizującego. Ust. 3a nakłada podobne obowiązki na producentów i podmioty zajmujące się obrotem automatami, w tym zgłaszanie ich wprowadzenia, wyprowadzenia, zniszczenia lub kradzieży.

Ust. 4 dotyczy wydobycia i produkcji objętych kontrolą, a ust. 5 ustanawia odpowiedzialność za stan pomieszczeń, urządzeń, automatów, naczyń oraz zamknięć urzędowych.

Przepis określa uprawnienie kontrolującego do pozyskiwania informacji od kontrahentów kontrolowanego, jeżeli informacje te dotyczą dostawy towaru lub usługi objętej kontrolą celno-skarbową. Kontrolujący może wystąpić o trzy rodzaje działań:

1. udostępnienie dokumentów związanych z dostawą, aby sprawdzić ich prawidłowość i rzetelność;
2. przekazanie elektronicznego wyciągu z ksiąg podatkowych i dowodów księgowych, w zakresie objętym kontrolą, jeżeli kontrahent prowadzi księgi przy użyciu programów komputerowych;
3. udzielenie wyjaśnień dotyczących dostawy.

Wyciąg, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, powinien zostać przekazany za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo na informatycznym nośniku danych. Musi mieć postać elektroniczną odpowiadającą strukturze logicznej wskazanej w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej. Koszt wykonania tej czynności ponosi kontrahent kontrolowanego. Do jej przeprowadzenia odpowiednio stosuje się także art. 168 § 3a pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Pojęcie kontrahenta jest szerokie. Obejmuje nie tylko bezpośrednich dostawców i nabywców, lecz także podmioty uczestniczące pośrednio w dostawie tego samego towaru lub usługi. Dotyczy również przewoźników drogowych oraz podmiotów zajmujących się magazynowaniem, przepakowywaniem, przeładunkiem lub przesyłaniem towaru. Wobec przewoźników drogowych i podmiotów wykonujących te czynności nie stosuje się żądania udzielenia wyjaśnień na podstawie ust. 1 pkt 3. Przepis umożliwia więc weryfikowanie przebiegu dostaw także u innych uczestników obrotu niż sam kontrolowany.

Przepis określa, kiedy zakończona kontrola celno-skarbowa przekształca się w postępowanie podatkowe. Warunkiem jest stwierdzenie nieprawidłowości w zakresie wskazanym w art. 54 ust. 1 pkt 1 oraz wystąpienie jednej z sytuacji określonych w ust. 1. Przekształcenie następuje, gdy kontrolowany nie złoży wymaganej deklaracji lub korekty, organ ich nie uwzględni, albo gdy uwzględniona deklaracja lub korekta obejmuje tylko część nieprawidłowości. Jest ono również możliwe mimo pełnego uwzględnienia nieprawidłowości, jeżeli istnieją przesłanki do ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług lub do określenia kwoty podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług.

O przekształceniu rozstrzyga postanowienie doręczane kontrolowanemu. Następuje ono z dniem doręczenia tego postanowienia, a na postanowienie nie służy zażalenie. W przypadkach częściowej zgody kontrolowanego lub przesłanek wskazanych w ust. 1 pkt 3 postanowienie zawiera także zawiadomienie o uwzględnieniu deklaracji lub korekty. Jeżeli deklaracja lub korekta została uwzględniona w całości, kontrolowany otrzymuje odrębne zawiadomienie, które jest przekazywane właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego.

Istotne znaczenie ma ograniczenie skuteczności późniejszych korekt. Korekta złożona po kontroli nie wywołuje skutków w zakresie, w jakim cofa jej ustalenia, a organ pisemnie zawiadamia o tym składającego. Zasada ta nie dotyczy korekt związanych z późniejszym orzeczeniem wpływającym na ustalenia kontroli, z orzeczeniem o niezgodności podstawy prawnej z określonymi aktami prawnymi ani z unikaniem podwójnego opodatkowania.

Postępowanie prowadzi i decyzję wydaje naczelnik urzędu celno-skarbowego, który sporządził wynik kontroli. Przepis reguluje także dalszy tok sprawy po rozwiązaniu określonych spółek oraz po utracie statusu podatnika przez podatkową grupę kapitałową.

Przepis określa, w jakich przypadkach kontrola celno-skarbowa kończy się sporządzeniem protokołu oraz jakie informacje powinien on zawierać. Dotyczy to kontroli związanych przede wszystkim z produkcją, przemieszczaniem i zużyciem wyrobów akcyzowych, w tym z ich wytwarzaniem, magazynowaniem, przewozem i niszczeniem, a także ze stosowaniem znaków akcyzy. Obejmuje również określone czynności dotyczące wydobycia rudy miedzi, gazu ziemnego i ropy naftowej, wybrane zagadnienia związane z przywozem i wywozem towarów oraz zakresy wskazane w art. 54 ust. 1 pkt 2-9 i ust. 2 pkt 1a-5, 9, 12c i 12d, a także w art. 62 ust. 5 pkt 1-3, 5-7a i 10-12a.

Protokół powinien wskazywać kontrolowanego i kontrolującego, określać przedmiot, zakres, miejsce i czas kontroli, przedstawiać ustalenia faktyczne oraz zawierać dokumentację przeprowadzonych dowodów. Nie sporządza się go, jeżeli w kontroli określonej w ust. 1 pkt 1-3 oraz art. 62 ust. 5 pkt 1-10 i ust. 13 nie stwierdzono nieprawidłowości. Wyjątek dotyczy także kontroli wskazanej w art. 62 ust. 5 pkt 3, gdy na kontrolowanego nałożono grzywnę w drodze mandatu za wykroczenie skarbowe, ponieważ w takim przypadku nie stosuje się ust. 1 i 2. W pozostałym zakresie odpowiednie zastosowanie mają art. 290 § 2 pkt 7 i art. 291 Ordynacji podatkowej. W praktyce przepis wyznacza więc zarówno standard dokumentowania określonych kontroli, jak i sytuacje, w których formalny protokół nie jest wymagany.

Przepis określa sposób zakończenia kontroli celno-skarbowej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 4. Jednoznacznie wskazuje, że taka kontrola kończy się **wynikiem kontroli**. Oznacza to, że zakończenie czynności kontrolnych powinno zostać wyrażone w formie wyniku kontroli, a nie pozostawać bez formalnego podsumowania.

Drugim elementem regulacji jest odesłanie do art. 82 ust. 2. Zgodnie z art. 85 przepis ten stosuje się odpowiednio, czyli jego regulacja znajduje zastosowanie także do kontroli celno-skarbowej objętej tym przepisem, z uwzględnieniem jej charakteru i przedmiotu. Sam art. 85 nie powtarza treści art. 82 ust. 2, lecz nakazuje uwzględnić tę regulację przy kończeniu kontroli.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na wskazaniu dwóch zasad: kontroli dotyczy określony sposób zakończenia, a czynności związane z tym zakończeniem podlegają odpowiedniemu zastosowaniu regulacji wskazanej w art. 82 ust. 2. Przepis nie określa natomiast wprost treści wyniku kontroli ani innych elementów procedury. W tym zakresie odsyła do art. 82 ust. 2, ograniczając własną treść do wskazania rezultatu kontroli i właściwego odesłania.

Przepis określa zasady podjęcia zakończonej albo zawieszonej kontroli celno-skarbowej. W pierwszym przypadku warunkiem jest złożenie przez kontrolowanego, już po zakończeniu kontroli, skorygowanej deklaracji dotyczącej zakresu objętego tą kontrolą. Chodzi przy tym o deklarację inną niż określona w art. 82 ust. 3 zdanie pierwsze. Jeżeli ten warunek zostanie spełniony, naczelnik urzędu celno-skarbowego **może podjąć zakończoną kontrolę**, co oznacza, że przepis przyznaje mu w tym zakresie uprawnienie, a nie nakłada bezwzględnego obowiązku.

Podjęcie kontroli nie powoduje utraty skuteczności czynności wykonanych wcześniej. Zgodnie z ust. 2 pozostają one w mocy, mimo że kontrola została zakończona, a następnie podjęta ponownie. Przepis zachowuje więc ciągłość dotychczasowych czynności kontrolnych.

Odrębnie uregulowano sytuację kontroli zawieszonej. Po otrzymaniu akt kontroli na podstawie art. 119gb § 2 lub art. 119k § 1 Ordynacji podatkowej naczelnik urzędu celno-skarbowego podejmuje ją z urzędu. W tym przypadku podjęcie następuje po otrzymaniu wskazanych akt i nie zależy od dodatkowego wniosku kontrolowanego.

W obu opisanych sytuacjach podjęcie kontroli następuje w formie postanowienia. Na takie postanowienie nie służy zażalenie, co zamyka możliwość zaskarżenia samej decyzji o podjęciu kontroli w tym trybie.

Przepis ma charakter wyłącznie zmieniający. Odnosi się w całości do ustawy o kontroli skarbowej i modyfikuje brzmienie tego aktu, przy czym treść samych zmian nie została tutaj odtworzona.

### Najważniejsze punkty

- Adresatem przepisu jest tekst ustawy o kontroli skarbowej, a nie obywatel ani organ stosujący prawo - z samego artykułu nie wynika żaden obowiązek ani uprawnienie.
- Zmiana obejmuje wykaz poprawek do aktu zmienianego, wyliczonych w akcie nowelizującym.
- Treść wprowadzonych zmian nie jest w tym miejscu odtworzona, więc z komentowanego fragmentu nie da się odczytać, na czym polegały.
- Skutek nastąpił jednorazowo, wraz z wejściem przepisu w życie: brzmienie aktu zmienianego zostało wtedy przeredagowane.
- Stan prawny odczytuje się z aktualnego brzmienia ustawy o kontroli skarbowej, a nie z tego artykułu.

### W praktyce

Przy ustalaniu stanu prawnego nie szuka się rozwiązania w tym artykule, lecz w obowiązującym brzmieniu ustawy o kontroli skarbowej. Komentowany przepis pozwala jedynie ustalić, że to ten akt ingerował w treść aktu zmienianego.

Kontrola skarbowa

Kontrola skarbowa w przepisach

o informowaniu o cenach towarów i usług1 przepis

o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych1 przepis

o Krajowej Administracji Skarbowej13 przepisów

Ordynacja podatkowa1 przepis