Kontrakt sektorowy

Kontrakt sektorowy to forma umowy wykorzystywana w systemie prowadzenia polityki rozwoju. W rozumieniu ustawy „o zasadach prowadzenia polityki rozwoju”, zgodnie z definicją zawartą w art. 5, służy określeniu, w jaki sposób mają być realizowane programy rozwoju przygotowane przez właściwych ministrów, jeżeli dotyczą one interwencji ukierunkowanej na określone terytorium.

Najważniejszym elementem kontraktu sektorowego jest jego umowny charakter. Nie jest to samo założenie programu ani ogólny dokument opisujący kierunki działania, lecz uzgodnienie określające sposób przełożenia programu na realizację. Kontrakt powinien wskazywać, jak działania przewidziane w programie mają być wykonywane, a także jak ma wyglądać ich finansowanie. Obejmuje więc zarówno stronę organizacyjną, jak i finansową wdrażania programu.

Pojęcie odnosi się do programów rozwoju opracowanych przez właściwych ministrów. Oznacza to, że kontrakt sektorowy pozostaje powiązany z programem przygotowanym na poziomie właściwego działu lub obszaru polityki publicznej. Jednocześnie nie dotyczy dowolnych działań, lecz takich, w których interwencja jest ukierunkowana terytorialnie, czyli odnosi się do wsparcia lub działań planowanych z uwzględnieniem określonego obszaru.

W praktyce kontrakt sektorowy pełni funkcję instrumentu porządkującego realizację programu. Pozwala zebrać w jednym uzgodnieniu ustalenia dotyczące sposobu działania i finansowania, dzięki czemu program może zostać powiązany z konkretnym mechanizmem wdrażania. Jego znaczenie polega na doprecyzowaniu, jak zamierzenia zapisane w programie mają być wykonywane w odniesieniu do interwencji prowadzonej na określonym terytorium.

Kontrakt sektorowy łączy zatem trzy elementy: program rozwoju przygotowany przez właściwego ministra, terytorialny kierunek interwencji oraz umowne określenie sposobu realizacji, w tym finansowania. W tym sensie jest narzędziem organizowania i uzgadniania działań rozwojowych, a nie samodzielnym programem rozwoju.