Konsument finalny

Konsument finalny to końcowy odbiorca środka spożywczego, który nie wykorzystuje żywności w ramach działalności przedsiębiorstwa działającego w sektorze żywnościowym. Pojęcie to zostało ujęte w ustawie „Jakość handlowa artykułów rolno-spożywczych” przez odesłanie do przepisów prawa żywnościowego Unii Europejskiej.

Najważniejsze są dwa elementy tej definicji:

• odbiorca musi być końcowym użytkownikiem żywności, a więc osobą lub podmiotem, do którego produkt trafia na ostatnim etapie obrotu;
• żywność nie może być przez tego odbiorcę wykorzystywana jako część działalności przedsiębiorstwa sektora żywnościowego.

Oznacza to, że konsumentem finalnym jest odbiorca, który nabywa lub otrzymuje produkt z przeznaczeniem do własnego wykorzystania, a nie po to, aby użyć go przy dalszym wytwarzaniu, przygotowywaniu albo sprzedaży żywności w ramach działalności gospodarczej. Przykładowo, osoba kupująca produkt do spożycia w gospodarstwie domowym mieści się w tym pojęciu. Natomiast przedsiębiorca kupujący składnik do produkcji innego środka spożywczego co do zasady nie jest w tym zakresie konsumentem finalnym, ponieważ wykorzystuje żywność w działalności sektora żywnościowego.

Definicja wyznacza granicę między odbiorcą końcowym a podmiotami uczestniczącymi w profesjonalnym obrocie żywnością. Ma to praktyczne znaczenie przy ustalaniu, do kogo przeznaczony jest artykuł rolno-spożywczy i jak oceniać informacje dotyczące jego jakości handlowej. Pozwala także odróżnić sytuacje, w których produkt trafia bezpośrednio do końcowego użytkownika, od tych, w których pozostaje elementem dalszego procesu gospodarczego lub produkcyjnego. Pojęcie jest stosowane w kontekście przepisów dotyczących żywności, w tym regulacji określających zasady prawa żywnościowego i wymagania odnoszące się do bezpieczeństwa oraz jakości artykułów rolno-spożywczych.