Przepis określa, kto ponosi odpowiedzialność konstytucyjną przed Trybunałem Stanu za naruszenie Konstytucji lub ustawy. Odpowiedzialność ta musi pozostawać w związku z zajmowanym stanowiskiem albo mieścić się w zakresie urzędowania danej osoby. Nie dotyczy więc dowolnego naruszenia, lecz takiego, które jest powiązane z pełnioną funkcją lub wykonywanymi obowiązkami.

W ust. 1 wymieniono siedem grup osób objętych tą odpowiedzialnością. Są to: **Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej**, Prezes Rady Ministrów i członkowie Rady Ministrów, Prezes Narodowego Banku Polskiego, Prezes Najwyższej Izby Kontroli, członkowie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, osoby, którym Prezes Rady Ministrów powierzył kierowanie ministerstwem, oraz Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych. Katalog ten wskazuje funkcje, których wykonywanie może wiązać się z odpowiedzialnością konstytucyjną przed tym organem.

Ust. 2 rozszerza zakres regulacji na posłów i senatorów, ale odsyła w tym zakresie do art. 107 Konstytucji. Oznacza to, że ich odpowiedzialność przed Trybunałem Stanu jest ujęta odrębnie i podlega zakresowi określonemu w tym przepisie. Art. 1 wyznacza zatem przede wszystkim krąg osób, które mogą odpowiadać konstytucyjnie, oraz podstawową przesłankę tej odpowiedzialności, czyli naruszenie Konstytucji lub ustawy związane z pełnioną funkcją. Przepis nie określa natomiast trybu postępowania ani rodzaju konsekwencji.

o Trybunale Stanu.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1982/84/text/U/D19820084Lj.pdf

Przepis określa kolejne czynności związane z postawieniem Prezydenta w stan oskarżenia przed Trybunałem Stanu. Komisja Odpowiedzialności Konstytucyjnej przedstawia Zgromadzeniu Narodowemu sprawozdanie z przeprowadzonego postępowania wraz z wnioskiem, o którym mowa w art. 9g ust. 1. Na tej podstawie Zgromadzenie Narodowe może podjąć uchwałę o postawieniu Prezydenta w stan oskarżenia.

Podjęcie takiej uchwały wywołuje istotny skutek w zakresie sprawowania urzędu. Od dnia jej podjęcia sprawowanie urzędu przez Prezydenta zostaje zawieszone. Jednocześnie Zgromadzenie Narodowe wybiera spośród swoich członków dwóch oskarżycieli. Każdy z nich musi spełniać warunki wymagane przez ustawę do powołania na stanowisko sędziego.

Przepis reguluje także przekazanie dokumentów do dalszego postępowania przed Trybunałem Stanu. Po podjęciu uchwały Marszałek Sejmu przesyła przewodniczącemu Trybunału Stanu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2b, uchwałę Zgromadzenia Narodowego oraz uchwałę Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej albo wniosek mniejszości. Dokumenty te pełnią w dalszym postępowaniu funkcję aktu oskarżenia. Praktyczne znaczenie przepisu polega więc na połączeniu decyzji o odpowiedzialności konstytucyjnej z zawieszeniem urzędu, wyznaczeniem oskarżycieli i formalnym przekazaniem sprawy Trybunałowi Stanu.

Przepis określa zakres odpowiedzialności konstytucyjnej i karnej osób pełniących najwyższe funkcje państwowe przed Trybunałem Stanu. Prezydent może odpowiadać za naruszenie Konstytucji lub ustawy, a także za popełnienie przestępstwa albo przestępstwa skarbowego. W czasie sprawowania urzędu nie biegnie przedawnienie karalności takich przestępstw lub przestępstw skarbowych, jeżeli osoba pełniąca urząd nie została za nie postawiona w stan oskarżenia przed Trybunałem Stanu.

Te same zasady, odpowiednio, dotyczą Marszałka Sejmu i Marszałka Senatu, gdy tymczasowo wykonują obowiązki Prezydenta. Członkowie Rady Ministrów ponoszą natomiast odpowiedzialność przed Trybunałem Stanu za naruszenie Konstytucji lub ustaw oraz za przestępstwa i przestępstwa skarbowe popełnione w związku z zajmowanym stanowiskiem.

Przepis wprowadza także obowiązek informacyjny. Jeżeli przeciwko członkowi Rady Ministrów wszczęto postępowanie przygotowawcze dotyczące takiego czynu, prokurator musi niezwłocznie powiadomić o tym Marszałka Sejmu. Rozwiązanie to wiąże postępowanie przygotowawcze z informacją przekazywaną organowi wskazanemu w przepisie.

Odpowiedzialność karna członka Rady Ministrów przed Trybunałem Stanu jest możliwa wtedy, gdy uchwała Sejmu o pociągnięciu do odpowiedzialności konstytucyjnej uzna za celowe łączne zastosowanie odpowiedzialności konstytucyjnej i karnej. W takiej sytuacji Trybunał Stanu przejmuje do łącznego rozpoznania sprawę, która już toczy się przed sądem. Przepis wskazuje więc zarówno czyny mogące prowadzić do odpowiedzialności, jak i skutki wszczęcia oraz połączenia postępowań.

Przepis określa zakres odpowiedzialności konstytucyjnej osób wskazanych w art. 1 ust. 1. Odpowiedzialność ta dotyczy czynów związanych z zajmowanym stanowiskiem albo mieszczących się w zakresie urzędowania danej osoby. Oznacza to, że znaczenie ma związek czynu z pełnioną funkcją lub wykonywanymi obowiązkami urzędowymi.

Przesłanką odpowiedzialności jest naruszenie Konstytucji lub ustawy. Przepis nie ogranicza jej wyłącznie do działań zamierzonych, ponieważ obejmuje także czyny popełnione „chociażby nieumyślnie”. Wystarczające jest więc, aby czyn miał wymagany związek ze stanowiskiem albo urzędowaniem oraz prowadził do naruszenia jednego z tych aktów.

Regulacja wyznacza tym samym trzy podstawowe elementy: osobę należącą do grupy wskazanej w art. 1 ust. 1, czyn pozostający w związku z jej stanowiskiem lub zakresem urzędowania oraz naruszenie Konstytucji albo ustawy. Praktyczne znaczenie przepisu polega na tym, że odpowiedzialność konstytucyjna odnosi się do wykonywania funkcji publicznej, a nie do każdego zachowania danej osoby. Jednocześnie brak zamiaru naruszenia prawa nie wyklucza objęcia czynu zakresem tej odpowiedzialności, skoro przepis wyraźnie uwzględnia również nieumyślność.

Przepis określa, któremu organowi przysługuje prawo pociągnięcia posła do odpowiedzialności konstytucyjnej. Zgodnie z jego treścią jest to **wyłącznie Sejm**. Oznacza to, że w zakresie objętym tym przepisem uprawnienie zostało przypisane jednemu, konkretnie wskazanemu organowi, a nie organom lub podmiotom niewymienionym w regulacji.

Kluczowe znaczenie ma użycie słowa „wyłącznie”. Przepis nie ustanawia jedynie udziału Sejmu w sprawie odpowiedzialności konstytucyjnej posła, lecz wskazuje Sejm jako jedyny organ, któremu przysługuje samo prawo pociągnięcia posła do takiej odpowiedzialności. Zakres podmiotowy regulacji jest przy tym ograniczony do posłów, a przedmiot regulacji dotyczy odpowiedzialności konstytucyjnej.

W praktyce przepis wyznacza podstawową granicę kompetencji w tej sprawie. Pozwala jednoznacznie ustalić, że decyzja o pociągnięciu posła do odpowiedzialności konstytucyjnej należy do Sejmu. Jednocześnie ten krótki przepis nie opisuje trybu wykonywania tego prawa, warunków jego zastosowania ani dalszego przebiegu postępowania. Reguluje wyłącznie kwestię tego, komu takie prawo przysługuje.

Przepis określa, kto może złożyć Marszałkowi Sejmu wstępny wniosek o postawienie Prezydenta w stan oskarżenia albo o pociągnięcie określonych osób do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu. W przypadku Prezydenta wymagane jest poparcie co najmniej 140 członków Zgromadzenia Narodowego. Wniosek dotyczący osób, o których mowa w art. 1 ust. 1 pkt 2-7, mogą złożyć Prezydent albo co najmniej 115 posłów. W odniesieniu do osób wskazanych w art. 1 ust. 1 pkt 3-7 uprawnienie to przysługuje również komisji śledczej powołanej na podstawie art. 111 Konstytucji. Odrębnie uregulowano wniosek dotyczący posła, który Marszałek Sejmu może złożyć do Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej.

Wstępny wniosek musi spełniać warunki przewidziane w przepisach Kodeksu postępowania karnego dla aktu oskarżenia. Powinien także zawierać podpisy wszystkich wnioskodawców oraz wskazywać osobę upoważnioną do reprezentowania ich w dalszym postępowaniu przed organami Sejmu. Jeżeli wniosek nie spełnia wymagań ustawy, Marszałek Sejmu, po uzgodnieniu z Prezydium Sejmu i po zasięgnięciu opinii Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej, wzywa reprezentanta wnioskodawców do uzupełnienia braków w terminie 14 dni. Komisja przyjmuje tę opinię na posiedzeniu zamkniętym. Nieuzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie i wymaganym zakresie skutkuje pozostawieniem go bez biegu. Przepis wyznacza więc zarówno krąg podmiotów inicjujących postępowanie, jak i formalne warunki, od których zależy dalsze procedowanie wniosku.

Przepis określa podstawowy sposób uruchomienia postępowania przed Komisją Odpowiedzialności Konstytucyjnej. Jego punktem wyjścia jest wniosek, który Marszałek Sejmu kieruje do tej Komisji. Następnie Komisja wszczyna postępowanie, co oznacza, że przekazanie wniosku wiąże się z rozpoczęciem jej działania w sprawie.

Regulacja wskazuje więc dwa kolejne etapy:

- skierowanie wniosku przez Marszałka Sejmu,
- wszczęcie postępowania przez Komisję Odpowiedzialności Konstytucyjnej.

Przepis wyraźnie rozdziela role obu podmiotów. Marszałek Sejmu dokonuje czynności polegającej na przekazaniu wniosku, natomiast Komisja podejmuje czynność procesową w postaci wszczęcia postępowania. Z samego brzmienia przepisu wynika następstwo tych działań, najpierw następuje skierowanie wniosku, a potem wszczęcie postępowania.

Znaczenie praktyczne tej regulacji polega na wskazaniu formalnego początku postępowania przed Komisją oraz podmiotu, który inicjuje ten etap. Przepis nie opisuje treści wniosku, wymagań, jakie powinien spełniać, ani dalszego przebiegu postępowania. Nie określa również terminu na skierowanie wniosku lub wszczęcie postępowania. Ogranicza się do ustanowienia mechanizmu, w którym działanie Marszałka Sejmu prowadzi do podjęcia sprawy przez Komisję Odpowiedzialności Konstytucyjnej.

Przepis określa sposób poinformowania osoby objętej wnioskiem o wszczęciu wobec niej czynności przed Komisją Odpowiedzialności Konstytucyjnej. Obowiązek ten spoczywa na przewodniczącym Komisji, który powinien **niezwłocznie przesłać odpis wstępnego wniosku**. Oznacza to, że osoba objęta wnioskiem ma otrzymać dokument przedstawiający jego treść, a przekazanie tego dokumentu nie powinno być odkładane.

Wraz z odpisem wstępnego wniosku przewodniczący musi poinformować tę osobę o prawie do złożenia pisemnych wyjaśnień. Termin na ich złożenie wynosi **30 dni od dnia otrzymania** odpisu. Przepis wskazuje więc zarówno formę wyjaśnień, która powinna być pisemna, jak i początek oraz długość terminu. Dla jego obliczenia znaczenie ma dzień, w którym osoba objęta wnioskiem otrzymała odpis.

Informacja przekazywana przez przewodniczącego powinna obejmować także inne uprawnienia przysługujące tej osobie w postępowaniu przed Komisją. Przepis nie wylicza tych uprawnień, lecz nakazuje o nich poinformować. W praktyce regulacja zapewnia, że osoba objęta wnioskiem poznaje jego treść, otrzymuje wiadomość o możliwości przedstawienia własnych wyjaśnień oraz zostaje poinformowana o przysługujących jej uprawnieniach procesowych. Znaczenie przepisu polega zatem na ustanowieniu obowiązkowego, niezwłocznego zawiadomienia oraz na zagwarantowaniu czasu na pisemną reakcję.

Przepis określa zasady wyłączenia członka Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej z czynności przesłuchania osoby objętej wnioskiem lub świadka. Wyłączenie następuje wtedy, gdy ujawniona zostanie okoliczność mogąca wywołać wątpliwości co do bezstronności tego członka przy przeprowadzaniu konkretnego przesłuchania. Regulacja odnosi się więc do udziału w określonej czynności, a nie do ogólnego wyłączenia członka Komisji.

Przepis wskazuje również, że sama przynależność do określonego klubu lub koła poselskiego nie może być uznana za taką okoliczność. Oznacza to, że nie stanowi ona, zgodnie z tym przepisem, wystarczającej podstawy do wyłączenia z przesłuchania.

O wyłączeniu decyduje Komisja. Wniosek w tej sprawie może złożyć osoba objęta wnioskiem, świadek albo członek Komisji. Rozwiązanie to pozwala na zgłoszenie wątpliwości przez osoby bezpośrednio uczestniczące w przesłuchaniu, a także przez samych członków Komisji. Jednocześnie członek, którego wyłączenia dotyczy głosowanie, nie bierze w nim udziału. Ma to zapewnić, aby zainteresowany nie uczestniczył w podejmowaniu decyzji dotyczącej własnego wyłączenia. W praktyce przepis porządkuje sposób reagowania na sytuacje mogące podważać bezstronność przesłuchania oraz wskazuje zarówno podmioty uprawnione do wystąpienia z wnioskiem, jak i organ właściwy do rozstrzygnięcia tej kwestii.

Przepis określa uprawnienia Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej związane z gromadzeniem materiałów i wyjaśnianiem okoliczności badanej sprawy. Komisja może zwracać się do organów władzy publicznej, a także do organów osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej o pisemne wyjaśnienia. Może również żądać przedstawienia dokumentów pozostających w ich dyspozycji oraz akt każdej prowadzonej przez te podmioty sprawy.

Zakres tego uprawnienia obejmuje zarówno informacje opisowe, jak i materiały dokumentujące przebieg określonych spraw. Dzięki temu Komisja może opierać badanie nie tylko na wyjaśnieniach, lecz także na dokumentach i aktach znajdujących się u wskazanych podmiotów.

Ustęp 2 przewiduje możliwość zlecenia Prokuratorowi Generalnemu lub Najwyższej Izbie Kontroli przeprowadzenia określonej czynności. Warunkiem jest jej niezbędność do wyjaśnienia okoliczności sprawy. Przepis nie ogranicza tej możliwości do jednego rodzaju czynności, wskazuje natomiast jej cel, czyli uzyskanie wyjaśnienia istotnych okoliczności.

Komisja może także zapoznawać się z dokumentami lub aktami bezpośrednio na miejscu, podczas badania sprawy, co wynika z ust. 3. W praktyce przepis tworzy kilka sposobów pozyskiwania i sprawdzania materiału: żądanie wyjaśnień, żądanie dokumentów lub akt, zlecenie czynności innemu organowi oraz osobiste badanie dokumentacji na miejscu.

Przepis określa zasady prowadzenia czynności dowodowych przez Komisję Odpowiedzialności Konstytucyjnej. Czynności te odbywają się na **posiedzeniach zamkniętych**, co wyznacza niepubliczny tryb ich przeprowadzania. Regulacja dotyczy wszystkich czynności dowodowych Komisji, a nie tylko określonego rodzaju dowodów.

W postępowaniu przed Komisją szczególne znaczenie ma zwolnienie z obowiązku zachowania w tajemnicy informacji niejawnych. Obejmuje ono trzy grupy osób: osobę objętą wnioskiem, świadków oraz biegłych. Przepis wskazuje więc zarówno uczestnika postępowania, którego dotyczy wniosek, jak i osoby dostarczające Komisji informacji lub wiedzy specjalistycznej. Zwolnienie odnosi się do obowiązku zachowania tajemnicy informacji niejawnych, co pozwala ująć tę kwestię wprost w ramach postępowania przed Komisją.

Jeżeli rozpoznanie sprawy wymaga wiadomości specjalistycznych, Komisja może powołać biegłych lub tłumaczy. Użycie słowa „może” oznacza, że powołanie takich osób zależy od potrzeb danego postępowania, a nie stanowi obowiązkowego elementu każdej sprawy. Biegli zostali objęci dodatkowym odesłaniem, ponieważ do nich stosuje się odpowiednio przepisy art. 9b ust. 3-6. Przepis łączy zatem zamknięty tryb czynności dowodowych, zasady dotyczące informacji niejawnych oraz możliwość korzystania z pomocy specjalistów i tłumaczy. praktycznie wyznacza podstawowe ramy gromadzenia i oceny materiału dowodowego przez Komisję.

Przepis określa zasady wzywania i przesłuchiwania świadków przed Komisją Odpowiedzialności Konstytucyjnej oraz konsekwencje niewykonania obowiązków świadka. Każda osoba wezwana w tym charakterze musi stawić się w wyznaczonym terminie i złożyć zeznania.

Jeżeli świadek nie może przybyć z powodu choroby, kalectwa albo innej niedającej się pokonać przeszkody, Komisja może przesłuchać go w miejscu pobytu. Rozwiązanie to pozwala przeprowadzić czynność mimo obiektywnej niemożności stawiennictwa w miejscu wskazanym w wezwaniu.

Przepis przewiduje możliwość zastosowania kary porządkowej wobec świadka, który bez usprawiedliwienia nie stawi się na wezwanie, bez zezwolenia Komisji opuści miejsce czynności albo bezpodstawnie odmówi złożenia zeznań. W takich sytuacjach Komisja może wystąpić z wnioskiem do Sądu Okręgowego w Warszawie. Postępowanie dotyczące tego wniosku oraz wykonanie orzeczonej kary odbywają się z odpowiednim zastosowaniem przepisów Kodeksu postępowania karnego i Kodeksu karnego wykonawczego.

Komisja może również wnieść zażalenie na odmowę zastosowania kary porządkowej. Postępowanie zażaleniowe podlega odpowiedniemu zastosowaniu przepisów Kodeksu postępowania karnego. Na terenie Sejmu czynności związane z przymusowym doprowadzeniem przed Komisję osoby ukaranej karą porządkową wykonuje, na polecenie sądu, Straż Marszałkowska. W praktyce przepis łączy obowiązek osobistego udziału świadka z określoną procedurą reagowania na uchylanie się od tego obowiązku.

Przepis określa sposób reprezentowania Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej oraz zakres zadań jej przewodniczącego, zwłaszcza podczas posiedzeń i przesłuchań. Na zewnątrz Komisję reprezentuje i działa w jej imieniu przewodniczący, a także zastępca przewodniczącego, jeżeli otrzymał od niego upoważnienie. Przewodniczący kieruje posiedzeniem i czuwa nad jego prawidłowym przebiegiem.

Szczegółowo wskazano obowiązki przewodniczącego związane z przesłuchaniem przed Komisją. Obejmuje ono pouczenie świadka o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, a także pouczenie biegłego albo tłumacza o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywej opinii lub tłumaczenia. Świadek powinien również zostać poinformowany o przysługujących mu uprawnieniach w postępowaniu przed Komisją. Przewodniczący może uchylać pytania sugerujące treść odpowiedzi, a także pytania nieistotne lub niestosowne.

**Istotnym elementem przepisu jest możliwość zakwestionowania decyzji przewodniczącego.** W trakcie przesłuchania zarówno osoba objęta wnioskiem, jak i świadek mogą odwołać się do Komisji. O odwołaniu rozstrzyga sama Komisja, podejmując decyzję w drodze głosowania, większością głosów. Rozwiązanie to wyznacza podział kompetencji między przewodniczącym, który prowadzi przesłuchanie, a Komisją, która może rozpatrzyć odwołanie od jego decyzji.

Przepis określa podstawowe obowiązki i uprawnienia osoby objętej wnioskiem w postępowaniu przed Komisją Odpowiedzialności Konstytucyjnej. Po stronie obowiązków wskazuje przede wszystkim konieczność stawienia się przed Komisją. Jednocześnie zapewnia tej osobie możliwość aktywnego udziału w postępowaniu i przedstawiania własnego stanowiska.

Osoba objęta wnioskiem może składać wyjaśnienia ustnie albo na piśmie oraz zgłaszać wnioski dowodowe. Ma jednak także prawo odmówić odpowiedzi na poszczególne pytania lub odmówić składania wyjaśnień, bez podawania powodów. Może korzystać z pomocy nie więcej niż trzech obrońców, przy czym obrońcą przed Komisją może być wyłącznie adwokat lub radca prawny.

Uprawnienia obejmują również osobisty udział albo udział przez obrońcę we wszystkich czynnościach dowodowych przeprowadzanych przez Komisję oraz w czynnościach podejmowanych na jej żądanie. Dostęp do materiału dowodowego jest możliwy po uzyskaniu zgody Komisji. Ponadto osoba objęta wnioskiem ma prawo do końcowego zaznajomienia się z materiałami postępowania przeprowadzonego przed Komisją.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na połączeniu obowiązku stawiennictwa z gwarancjami udziału w postępowaniu. Osoba wezwana nie może uchylić się od stawienia przed Komisją, ale może korzystać z określonych praw obrony, w tym z pomocy obrońców, składania lub odmowy składania wyjaśnień, zgłaszania dowodów oraz zapoznawania się z materiałami w zakresie wskazanym w przepisie.

Przepis określa zasady przesłuchania świadka w postępowaniu przed Komisją Odpowiedzialności Konstytucyjnej oraz katalog uprawnień, które mają chronić swobodę i rzetelność jego wypowiedzi. Świadek powinien najpierw mieć możliwość swobodnego przedstawienia informacji w granicach wyznaczonych celem danej czynności. Dopiero później można zadawać mu pytania służące uzupełnieniu, wyjaśnieniu albo sprawdzeniu wypowiedzi. Zakazane są pytania sugerujące treść odpowiedzi, a także pytania nieistotne lub niestosowne.

Ustęp 2 wymienia w szczególności prawa świadka. Może on uchylić się od odpowiedzi, gdy odpowiedź mogłaby narazić jego samego lub osobę dla niego najbliższą na odpowiedzialność za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. W określonych sytuacjach może również odmówić składania zeznań, złożyć wniosek o zwolnienie od zeznania lub odpowiedzi na pytania, a także domagać się przerwy w posiedzeniu albo zmiany terminu przesłuchania. Świadek może ponadto wystąpić o uchylenie pytania, które uważa za sugerujące, nieistotne lub niestosowne, oraz wnioskować o dokonanie czynności, które Komisja może albo musi podjąć z urzędu.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wyraźnym wyznaczeniu granic przesłuchania i zapewnieniu świadkowi wpływu na jego przebieg. Przed rozpoczęciem przesłuchania świadek musi zostać pouczony o tych uprawnieniach oraz o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy. Dzięki temu zna zarówno dostępne środki ochrony, jak i konsekwencje nierzetelnego zeznawania.

Przepis określa sposób zakończenia prac Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej oraz wymagania dotyczące wniosków kierowanych do właściwego organu. W przypadku Prezydenta Komisja uchwala sprawozdanie zawierające wniosek o wystąpienie do Zgromadzenia Narodowego z propozycją postawienia w stan oskarżenia albo o umorzenie postępowania. W odniesieniu do osób wymienionych w art. 1 ust. 1 pkt 2-7 i ust. 2 sprawozdanie kieruje się do Sejmu, a jego przedmiotem może być wniosek o pociągnięcie danej osoby do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu albo o umorzenie postępowania.

**Wnioski mają określone wymogi formalne.** Wniosek o postawienie w stan oskarżenia lub o pociągnięcie do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu powinien spełniać warunki przewidziane w przepisach Kodeksu postępowania karnego dla aktu oskarżenia. Wniosek o umorzenie musi natomiast zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Wnioski mniejszości mogą dotyczyć wyłącznie umorzenia postępowania, postawienia w stan oskarżenia albo pociągnięcia do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu. Jeżeli wniosek mniejszości obejmuje dwa ostatnie żądania, również musi odpowiadać warunkom wymaganym dla aktu oskarżenia.

Przepis przewiduje także procedurę usuwania braków. Wnioskodawcy są wzywani do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni, z określeniem niezbędnego zakresu uzupełnienia. Brak uzupełnienia w terminie i we wskazanym zakresie powoduje, że wniosek nie podlega rozpatrzeniu. Mechanizm ten wiąże dalsze procedowanie ze spełnieniem wymagań formalnych.

Konstytucyjna odpowiedzialność

Konstytucyjna odpowiedzialność w przepisach

o Trybunale Stanu.16 przepisów