Konsens

Konsens to sposób dochodzenia do wspólnego stanowiska, w którym uczestnicy procesu dążą do porozumienia dotyczącego istotnych zagadnień. Nie oznacza pełnej jednomyślności ani sytuacji, w której każdy zainteresowany musi podzielać wszystkie ustalenia. Jego istotą jest jednak brak trwałego sprzeciwu ze strony znaczącej części osób lub podmiotów, których dane zagadnienie dotyczy.

W rozumieniu ustawy „Normalizacja.” konsens obejmuje kilka powiązanych elementów:

• rozpatrzenie poglądów wszystkich zainteresowanych, a nie tylko stanowiska grupy mającej największy wpływ;
• uwzględnienie istotnych kwestii, które mogą mieć znaczenie dla wspólnego rozwiązania;
• próbę zbliżenia stanowisk przeciwstawnych, zamiast prostego pominięcia różnic;
• osiągnięcie takiego poziomu porozumienia, przy którym nie występuje trwały sprzeciw znaczącej części zainteresowanych.

Konsens służy więc wypracowaniu rozwiązań możliwie szeroko akceptowanych i uwzględniających różne perspektywy. W dziedzinie normalizacji ma znaczenie jako kryterium rzetelnego uzgadniania stanowisk przy opracowywaniu wspólnych ustaleń. Podkreśla, że przyjęte rozwiązanie powinno być rezultatem procesu rozważenia argumentów i poszukiwania kompromisu, a nie wyłącznie wynikiem przewagi jednej strony.

W praktyce konsens zwiększa szanse, że ustalenia będą zrozumiałe, wykonalne i akceptowane przez osoby oraz podmioty, które będą się nimi posługiwać. Nie wymaga usunięcia wszystkich rozbieżności, lecz zakłada, że sprzeciw nie ma charakteru trwałego i nie pochodzi od znaczącej części zainteresowanych. Tym samym różni się zarówno od pełnej zgody, jak i od decyzji podjętej wyłącznie na podstawie głosowania lub przewagi jednej grupy. Jest to porozumienie osiągnięte w drodze uwzględniania stanowisk i stopniowego zbliżania różnic.