Końcowym punkcie zrzutu ścieków komunalnych

Końcowy punkt zrzutu ścieków komunalnych to określone w ustawie „Prawo wodne” miejsce, w którym łączą się dwa systemy kanalizacji zbiorczej obsługujące różne aglomeracje. Nie chodzi tu o miejsce odprowadzania ścieków do rzeki, gruntu lub innego elementu środowiska, lecz o punkt połączenia infrastruktury kanalizacyjnej.

Aby można było mówić o takim punkcie, muszą być spełnione określone warunki:

• połączenie dotyczy systemów kanalizacji zbiorczej przeznaczonych dla ścieków komunalnych,
• jeden z tych systemów znajduje się w aglomeracji, która nie ma własnej oczyszczalni ścieków,
• drugi system należy do aglomeracji posiadającej oczyszczalnię ścieków,
• wskazane miejsce jest punktem przyłączenia obu systemów.

W praktyce oznacza to, że ścieki komunalne z aglomeracji bez oczyszczalni są kierowane do systemu działającego w aglomeracji wyposażonej w oczyszczalnię. Końcowy punkt zrzutu wyznacza więc granicę między tymi systemami i wskazuje miejsce, w którym następuje przekazanie ścieków do kanalizacji zbiorczej powiązanej z oczyszczalnią. Jest to pojęcie dotyczące organizacji i przebiegu systemu kanalizacyjnego, a nie samego procesu oczyszczania.

Znaczenie tego określenia polega na umożliwieniu jednoznacznego wskazania infrastruktury, przez którą ścieki z jednej aglomeracji trafiają do systemu obsługującego aglomerację z oczyszczalnią. Ma to znaczenie przy opisywaniu układu kanalizacji, ustalaniu połączeń między aglomeracjami oraz identyfikowaniu miejsca, w którym kończy się system aglomeracji nieposiadającej oczyszczalni i zaczyna wykorzystanie systemu aglomeracji posiadającej taką instalację. Definicja porządkuje zatem sposób rozumienia tego punktu w przepisach dotyczących gospodarki ściekowej.