Komunikacja tekstowa w czasie rzeczywistym

Komunikacja tekstowa w czasie rzeczywistym oznacza taki sposób porozumiewania się za pomocą tekstu, w którym wpisywana treść jest przekazywana odbiorcy na bieżąco. Nie czeka się na zakończenie całej wypowiedzi ani na naciśnięcie przycisku wysyłania kompletnej wiadomości. Poszczególne znaki są przesyłane i odbierane kolejno, w miarę ich wprowadzania.

Istotą tego pojęcia są trzy elementy:

• komunikacja odbywa się w formie tekstowej,
• tekst wprowadzany przez użytkownika jest przekazywany oraz odbierany w sposób ciągły,
• przekazywanie następuje znak po znaku, a nie dopiero po utworzeniu całego komunikatu.

Oznacza to, że odbiorca może obserwować powstającą wypowiedź podczas jej pisania. Funkcja różni się tym samym od typowej poczty elektronicznej, formularza lub komunikatora, w którym tekst staje się dostępny dopiero po wysłaniu całej wiadomości. Dla uznania komunikacji za prowadzoną w czasie rzeczywistym znaczenie ma nie tylko szybkość przekazu, lecz przede wszystkim sposób jego realizacji, czyli bieżączne przekazywanie kolejnych znaków.

W ustawie „o zapewnianiu spełniania wymagań dostępności niektórych produktów i usług przez podmioty gospodarcze” pojęcie służy określeniu konkretnego rodzaju funkcji komunikacyjnej, istotnej przy ocenie dostępności produktów i usług. Pozwala odróżnić rozwiązania, które przekazują tekst stopniowo, od tych, które udostępniają go dopiero jako ukończoną wiadomość. Ma to praktyczne znaczenie przy opisywaniu i projektowaniu narzędzi umożliwiających bieżącą wymianę informacji, ponieważ użytkownik powinien móc odbierać tekst w tym samym czasie, w którym druga osoba go wprowadza. Nie chodzi więc wyłącznie o komunikację tekstową ani o samo szybkie dostarczenie wiadomości, lecz o ciągły przekaz obejmujący kolejne wpisywane znaki.