Przepis określa, jakie obowiązki Prezes UKE może nałożyć w drodze decyzji na podmioty działające w obszarze komunikacji elektronicznej. Celem tych obowiązków jest zapewnienie użytkownikom końcowym dostępu do usług, możliwości komunikowania się oraz odpowiednich udogodnień.

Wobec przedsiębiorcy telekomunikacyjnego mogą zostać nałożone obowiązki niezbędne do zapewnienia łączności z użytkownikiem końcowym. Obejmują one w szczególności obowiązek połączenia sieci, jeżeli nie zostało ono jeszcze zrealizowane, oraz obowiązek zapewnienia interoperacyjności usług. Drugi z tych obowiązków może zostać nałożony także na dostawcę usługi komunikacji interpersonalnej niewykorzystującej numerów, jeżeli usługa osiągnęła znaczny poziom zasięgu i upowszechnienia. Jest to dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy brak interoperacyjności zagraża możliwości komunikowania się użytkowników końcowych, a zagrożenie zostało stwierdzone przez Komisję Europejską. Charakter i zakres obowiązku wynikają wówczas z właściwych środków wykonawczych Komisji Europejskiej.

Przepis przewiduje również możliwość zobowiązania operatora do zapewnienia dostępu do interfejsu programistycznego aplikacji oraz elektronicznego przewodnika po programach. Ma to służyć korzystaniu z cyfrowych usług radiowych i telewizyjnych oraz z udogodnień ułatwiających osobom z niepełnosprawnościami zapoznanie się z treścią. Wymieniono wśród nich napisy dla niesłyszących, audiodeskrypcję i tłumaczenie na język migowy.

Ponadto dostawca usługi komunikacji głosowej może zostać zobowiązany do udostępniania innym dostawcom niezbędnych danych do prowadzenia spisów abonentów i informacji o numerach, także w ramach usługi obejmującej wszystkich abonentów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Prawo komunikacji elektronicznej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2024/1221/text/U/D20241221Lj.pdf

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie i nadaje im określone znaczenie. Obejmuje zarówno uczestników rynku, jak i elementy sieci, urządzenia, usługi oraz rodzaje połączeń. Dzięki temu wskazuje, jak należy rozumieć te terminy w dalszych regulacjach.

Wśród najważniejszych definicji znajdują się **abonent**, **konsument**, **dostawca usług komunikacji elektronicznej** oraz **przedsiębiorca komunikacji elektronicznej**. Przepis rozróżnia także dostarczanie sieci telekomunikacyjnej, dostęp telekomunikacyjny i dostęp do lokalnej pętli abonenckiej. Dostęp telekomunikacyjny może obejmować między innymi sieci, nieruchomości, systemy oprogramowania, bazy danych, interfejsy, usługi sieci wirtualnych i multipleks.

Definicje techniczne dotyczą między innymi infrastruktury telekomunikacyjnej, infrastruktury technicznej, interfejsu, interoperacyjności usług, kolokacji, lokalnej pętli abonenckiej, fal radiowych i częstotliwości zharmonizowanych. Osobno określono znaczenie urządzeń związanych z telewizją cyfrową i radiofonią cyfrową, elektronicznego przewodnika po programach, multipleksu, operatora multipleksu oraz operatora sieci nadawczej.

Przepis wyjaśnia również pojęcia związane z komunikowaniem się, takie jak **komunikat elektroniczny**, **połączenie**, **połączenie głosowe** i **połączenie sieci**, a także rozróżnia numer geograficzny, numer niegeograficzny i numer alarmowy. Obejmuje ponadto powiązane usługi i zasoby, nadużycie w komunikacji elektronicznej, kalkulację kosztów oraz instrukcję rachunkowości regulacyjnej.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na ujednoliceniu terminologii. Przy stosowaniu kolejnych przepisów ustawy wskazane pojęcia należy rozumieć zgodnie z ich definicjami, co pozwala precyzyjnie ustalić zakres obowiązków, uprawnień i analizowanych rozwiązań technicznych.

Przepis określa zasady pobierania opłat za prawo do dysponowania częstotliwością. Podstawową należność uiszcza co roku podmiot, który uzyskał takie prawo w rezerwacji częstotliwości. Opłata może zostać pomniejszona o kwotę wynikającą z umowy, o której mowa w art. 257 ust. 1. Obowiązek ten nie obejmuje podmiotów, którym częstotliwości wydzierżawiono lub przekazano do użytkowania zgodnie z art. 96, ani podmiotu upoważnionego, o którym mowa w art. 138 ust. 4. Opłatę roczną ponosi również podmiot korzystający z częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego albo decyzji wskazanych w ust. 4, nawet jeśli nie posiada rezerwacji.

Przepis przewiduje także opłaty jednorazowe. Przy rezerwacji uzyskanej w postępowaniu, o którym mowa w art. 104 ust. 3, jest to kwota zadeklarowana w postępowaniu, płatna w terminie 14 dni od doręczenia decyzji. Przy rezerwacji na kolejny okres opłata zależy od wartości 1 MHz, szerokości rezerwacji i wskaźników cen, a przy innym czasie trwania jest ustalana proporcjonalnie. Jeżeli przeprowadzono więcej niż jeden przetarg, aukcję albo konkurs, wartość 1 MHz uśrednia się. Gdy brak wcześniejszego rozstrzygniętego postępowania, wysokość opłaty ustala Prezes UKE na podstawie opinii biegłego, której koszt ponosi wnioskodawca.

Znaczenie praktyczne mają również **limity i obniżki**. Maksymalne stawki zależą od służby radiokomunikacyjnej, rodzaju stacji, zakresu i szerokości częstotliwości oraz obszaru wykorzystania. Limity obniża się o połowę w przypadkach określonych w ust. 11, między innymi przy ratowaniu życia, działaniach przeciw skutkom klęsk i katastrof, bezpieczeństwie żeglugi, łączności kolejowej ERTMS oraz rozpowszechnianiu programów bez przekazów handlowych. Ust. 12 wskazuje ponadto przypadki, w których opłat za prawo do dysponowania częstotliwością się nie pobiera.

Przepis określa zakres informacji, które dostawca usług komunikacji elektronicznej powinien przekazać konsumentowi przed zawarciem umowy. Zasadą jest doręczenie ich na trwałym nośniku. Regulacja nie obejmuje usług transmisji danych używanych do świadczenia usług komunikacji maszyna-maszyna.

Informacje przedumowne powinny przedstawiać najważniejsze cechy usługi, w tym minimalne lub gwarantowane poziomy jakości, a także pełne zasady odpłatności. Obejmują między innymi opłaty aktywacyjne, abonamentowe, okresowe i zależne od zużycia. Muszą również wskazywać czas trwania umowy, zasady jej przedłużenia i zakończenia, warunki zmiany dostawcy, rozliczenia usług przedpłaconych oraz ewentualne odszkodowania.

Dla usług dostępu do internetu i usług komunikacji interpersonalnej zakres informacji jest szerszy. Obejmuje między innymi parametry jakości i sposoby ich pomiaru, warunki korzystania z wydanego urządzenia końcowego, szczegóły pakietów taryfowych, zasady monitorowania wykorzystania usługi, opłaty za usługi dodatkowe, warunki obsługi posprzedażnej oraz możliwość rezygnacji z oferty wiązanej. Przekazuje się także informacje o przetwarzanych danych osobowych, udogodnieniach dla osób z niepełnosprawnościami i pozasądowym rozwiązywaniu sporów.

W przypadku usług komunikacji interpersonalnej wykorzystujących numery trzeba dodatkowo wskazać ograniczenia połączeń alarmowych i dostępu do lokalizacji oraz zasady umieszczania danych w spisie abonentów. Dla dostępu do internetu dochodzą informacje wynikające z przepisów wskazanych w ust. 5, a także informacje wymagane ustawą o prawach konsumenta.

Przy usługach przedpłaconych lub braku możliwości przekazania dokumentu na trwałym nośniku informacje udostępnia się jako łatwe do pobrania dokumenty. Zaakceptowane informacje stają się częścią umowy i co do zasady nie mogą być zmienione bez wyraźnego uzgodnienia stron.

Przepis określa obowiązek przekazania konsumentowi zwięzłego podsumowania warunków umowy przed zawarciem umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej. Obowiązek ten dotyczy usług innych niż usługi transmisji danych używane do świadczenia usług komunikacji maszyna-maszyna. Podsumowanie jest doręczane bezpłatnie, na trwałym nośniku, i powinno być zgodne ze wzorem określonym w akcie wykonawczym, o którym mowa w art. 102 ust. 3 EKŁE.

Zakres podsumowania obejmuje w szczególności:
- nazwę, adres i dane kontaktowe dostawcy oraz dane do składania reklamacji, jeżeli są inne,
- główne cechy każdej usługi,
- cenę, w tym opłatę za aktywację, opłatę abonamentową lub inną opłatę okresową oraz cenę jednostki rozliczeniowej,
- czas trwania umowy oraz zasady jej przedłużenia i zakończenia,
- informacje o udogodnieniach i usługach dla użytkowników końcowych z niepełnosprawnościami,
- podsumowanie informacji dotyczących dostępu do otwartego internetu i opłat detalicznych za regulowane usługi łączności wewnątrzunijnej, wymaganych na podstawie wskazanego w przepisie rozporządzenia.

Jeżeli z obiektywnych przyczyn technicznych przekazanie podsumowania przed zawarciem umowy nie jest możliwe, dostawca przedstawia je niezwłocznie. Oświadczenie konsumenta o zawarciu umowy staje się wówczas skuteczne dopiero po potwierdzeniu go po otrzymaniu podsumowania. Zaakceptowane podsumowanie staje się integralną częścią umowy, o której mowa w art. 288 lub art. 289. Co do zasady nie może być później zmienione, chyba że strony wyraźnie postanowią inaczej. Rozwiązanie to porządkuje najważniejsze warunki umowy w jednym dokumencie i wiąże je z treścią zawieranej umowy.

Przepis określa zakres tajemnicy komunikacji elektronicznej oraz zasady przetwarzania informacji objętych tą tajemnicą. Obejmuje ona dane dotyczące użytkownika, komunikat elektroniczny, dane transmisyjne, dane o lokalizacji oraz dane o próbach uzyskania połączenia między zakończeniami sieci, w tym o połączeniach nieudanych.

Dane transmisyjne to informacje przetwarzane w celu przekazywania komunikatów elektronicznych albo naliczania opłat za usługi komunikacji elektronicznej. Mogą one obejmować dane lokalizacyjne wskazujące położenie geograficzne urządzenia końcowego użytkownika. Odrębnie wskazano dane o lokalizacji, które wykraczają poza informacje niezbędne do transmisji komunikatu lub wystawienia rachunku. Dane o próbach połączenia obejmują zarówno połączenia zestawione i nieodebrane przez użytkownika końcowego, jak i połączenia, których zestawianie zostało przerwane.

Co do zasady osoby inne niż nadawca i odbiorca nie mogą przetwarzać informacji wymienionych w ust. 1 pkt 2-5. Zakaz nie obowiązuje, gdy przetwarzanie jest przedmiotem usługi lub jest niezbędne do jej wykonania, następuje za zgodą nadawcy albo odbiorcy, służy rejestrowaniu komunikatów i danych transmisyjnych w zgodnej z prawem praktyce handlowej albo jest konieczne z innych powodów przewidzianych ustawą lub przepisami odrębnymi.

Poza przypadkami określonymi w ustawie przetwarzanie tych informacji narusza obowiązek zachowania tajemnicy komunikacji elektronicznej. Ust. 2 i 3 nie stosuje się jednak do informacji z natury jawnych, przeznaczonych do publicznego ujawnienia lub ujawnionych na podstawie wskazanego w przepisie postanowienia albo odrębnych przepisów. Dzięki temu przepis wyznacza zarówno chroniony zakres informacji, jak i granice dopuszczalnego dostępu do nich.

Przepis określa, w jaki sposób Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej powinien uwzględniać dokumenty i stanowiska przyjmowane na poziomie europejskim przy stosowaniu ustawy. Chodzi o zapewnienie możliwie spójnego podejścia do regulacji komunikacji elektronicznej.

W pierwszej kolejności Prezes UKE uwzględnia, w możliwie największym stopniu, wytyczne i zalecenia Komisji Europejskiej, przy czym bierze pod uwagę ich aktualne brzmienie. Szczególne zasady dotyczą zaleceń mających zapewnić zharmonizowane stosowanie dyrektywy ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej, określany w przepisie jako „EKŁE”. W takim przypadku Prezes UKE może odstąpić od stosowania zaleceń, ale musi powiadomić o tym Komisję Europejską i uzasadnić swoje stanowisko.

Przepis obejmuje również dokumenty przyjmowane przez Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej, czyli „BEREC”. Prezes UKE uwzględnia w możliwie największym stopniu nie tylko jego wytyczne i zalecenia, lecz także opinie, wspólne stanowiska, najlepsze praktyki oraz metodologie. Także te materiały powinny być brane pod uwagę w ich aktualnym brzmieniu.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu europejskich źródeł, które powinny kształtować sposób stosowania ustawy przez Prezesa UKE. Jednocześnie przepis przewiduje wyraźny wyjątek dotyczący określonych zaleceń Komisji Europejskiej, pozwalając na odstąpienie od nich pod warunkiem poinformowania Komisji i przedstawienia uzasadnienia.

Przepis określa zasady postępowania w razie naruszenia danych osobowych przez dostawcę usług komunikacji elektronicznej. Dostawca zawiadamia Prezesa UODO w terminie i na zasadach wskazanych w „rozporządzeniu 611/2013”. Naruszeniem jest przypadkowe lub bezprawne zniszczenie, utrata, zmiana, nieuprawnione ujawnienie albo dostęp do danych osobowych przetwarzanych w związku ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych.

Prezes UODO zapewnia bezpieczne środki elektroniczne do przekazywania zawiadomień oraz informacje o dostępie do tych środków i ich stosowaniu. Jeżeli naruszenie może niekorzystnie wpłynąć na prawa abonenta lub użytkownika końcowego będącego osobą fizyczną, dostawca powinien niezwłocznie zawiadomić również tę osobę, na zasadach określonych w „rozporządzeniu 611/2013”. Chodzi w szczególności o sytuacje, które mogą prowadzić do nieuprawnionego posługiwania się danymi, szkody majątkowej, naruszenia dóbr osobistych albo ujawnienia tajemnicy bankowej lub innej ustawowo chronionej tajemnicy zawodowej.

Zawiadomienie abonenta lub użytkownika nie jest wymagane, gdy dostawca wykaże zastosowanie środków technologicznych uniemożliwiających odczytanie danych przez osoby nieuprawnione. Spełnienie tych warunków trzeba niezwłocznie udokumentować i przekazać Prezesowi UODO. Jeżeli zawiadomienie nie zostało przekazane, Prezes UODO może w drodze decyzji nałożyć obowiązek jego przekazania, uwzględniając możliwe niekorzystne skutki naruszenia. W sprawach dotyczących osób z innych państw członkowskich Prezes UODO informuje zainteresowane organy tych państw.

Przepis określa zasady sporządzania, opiniowania, przekazywania i publikowania corocznego sprawozdania Prezesa UKE z działalności regulacyjnej. Dokument obejmuje rok poprzedni i powinien przedstawiać w szczególności stan rynku komunikacji elektronicznej, wydane decyzje, zasoby ludzkie i finansowe oraz sposób ich rozdysponowania. Uwzględnia także przyszłe plany Prezesa UKE, a także realizację polityki rządu i unijnej polityki komunikacji elektronicznej.

Prezes UKE składa sprawozdanie ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji oraz ministrowi właściwemu do spraw łączności w celu zaopiniowania. Musi to zrobić do 30 kwietnia, a następnie publikuje dokument na stronie podmiotowej BIP UKE. Publikacja zapewnia dostęp do informacji o działalności regulacyjnej i sposobie wykorzystywania pozostających w dyspozycji urzędu zasobów.

Minister właściwy do spraw łączności opiniuje sprawozdanie w części dotyczącej działalności pocztowej. Opinię przekazuje ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji w terminie 20 dni od przedstawienia sprawozdania przez Prezesa UKE. Następnie minister właściwy do spraw informatyzacji, w terminie miesiąca od przedstawienia sprawozdania, przekazuje je Prezesowi Rady Ministrów wraz z własną opinią oraz opinią ministra właściwego do spraw łączności.

Przepis przewiduje również bieżący obowiązek informacyjny. Na żądanie obu wskazanych ministrów Prezes UKE przekazuje informacje o swojej działalności. Oznacza to, że nadzór informacyjny nie ogranicza się do corocznego sprawozdania, lecz może obejmować także dodatkowe informacje żądane w toku działalności organów.

Przepis określa szeroki zakres działania Prezesa UKE w obszarze komunikacji elektronicznej. Obejmuje on zarówno zadania regulacyjne i kontrolne, jak i zarządzanie częstotliwościami, współpracę z organami krajowymi i unijnymi oraz działania związane z bezpieczeństwem państwa i ciągłością funkcjonowania systemów komunikacji elektronicznej.

Do kluczowych zadań należy analiza rynków usług komunikacji elektronicznej, monitorowanie ich jakości oraz podejmowanie interwencji, także na wniosek zainteresowanych podmiotów, w szczególności użytkowników i przedsiębiorców. Prezes UKE kontroluje również wykonywanie obowiązków dotyczących roamingu, otwartego internetu oraz sprzedaży i wyposażenia pojazdów w określone odbiorniki radiowe i telewizyjne. W zakresie częstotliwości organ zarządza zasobami przeznaczonymi do użytku cywilnego i cywilno-rządowego, prowadzi koordynację transgraniczną oraz realizuje harmonogram ich rozdysponowania.

Istotnym obowiązkiem jest sporządzanie do 30 czerwca raportu o stanie rynku komunikacji elektronicznej za poprzedni rok. Raport powstaje na podstawie informacji od przedsiębiorców i innych podmiotów dysponujących infrastrukturą lub realizujących inwestycje. Obejmuje między innymi zasięg stacjonarnych i ruchomych publicznych sieci oraz prognozy inwestycyjne, a jego udostępnienie następuje na stronie podmiotowej BIP UKE.

Raport służy następnie przy opracowywaniu programu rozwoju sieci szerokopasmowych oraz planów i strategii dotyczących środków publicznych, częstotliwości i dostępności usług powszechnych. Prezes UKE co najmniej raz na dwa lata przegląda także potrzebę utrzymywania określonych ograniczeń w rezerwacjach częstotliwości i publikuje wyniki tego przeglądu.

Przepis wylicza zachowania uznawane za naruszenia obowiązków związanych z komunikacją elektroniczną. Obejmuje zarówno prowadzenie działalności telekomunikacyjnej bez kompletnego wniosku o wpis do rejestru PT albo poza zakresem takiego wniosku, jak i niewykonanie obowiązku zmiany lub wykreślenia wpisu. Wskazuje także na naruszenia dotyczące korzystania z częstotliwości, zasobów numeracji i zasobów orbitalnych oraz używania urządzeń radiowych bez wymaganego wpisu lub decyzji.

Znaczna część wyliczenia dotyczy obowiązków wynikających z decyzji i wymagań regulacyjnych. Są wśród nich obowiązki dostępu telekomunikacyjnego, prowadzenia rachunkowości regulacyjnej i kalkulacji kosztów, stosowania ofert ramowych, przekazywania informacji Prezesowi UKE oraz wykonywania warunków umowy inwestycyjnej. Przepis obejmuje również obowiązki operatora multipleksu i wymagania związane z wprowadzaniem urządzeń radiowych do obrotu lub oddawaniem ich do użytku.

Osobną grupę stanowią naruszenia praw abonentów i użytkowników końcowych. Dotyczą one między innymi zawierania, zmiany i rozwiązania umów, ich automatycznego przedłużania, opłat i odszkodowań, dostępu do internetu, reklamacji, usług z dodatkowym świadczeniem oraz uprawnień osób z niepełnosprawnościami. Wyliczenie obejmuje także naruszenie tajemnicy komunikacji elektronicznej, przetwarzanie danych bez podstawy prawnej oraz używanie automatycznych systemów wywołujących lub urządzeń końcowych do przesyłania informacji handlowej bez uprzedniej zgody.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na zebraniu w jednym miejscu szerokiego katalogu zachowań, których dotyczą obowiązki określone w kolejnych punktach i odesłanych przepisach. W przytoczonym tekście nie wskazano rodzaju ani wysokości sankcji za poszczególne naruszenia.

Przepis zmienia definicję „łączności publicznej” zawartą w art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nowe brzmienie wskazuje, że pojęcie to obejmuje **sieci telekomunikacyjne oraz powiązane zasoby**, jeżeli służą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Jednocześnie przepis odsyła do znaczenia „publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych” określonego w art. 2 pkt 80 ustawy - Prawo komunikacji elektronicznej.

Znaczenie regulacji polega na ujednoliceniu sposobu rozumienia „łączności publicznej” na potrzeby ustawy o gospodarce nieruchomościami z terminologią przyjętą w przepisach Prawa komunikacji elektronicznej. Definicja obejmuje nie tylko same sieci telekomunikacyjne, lecz także zasoby powiązane z tymi sieciami, pod warunkiem że ich przeznaczeniem jest zapewnianie usług dostępnych publicznie. Przepis nie opisuje odrębnie poszczególnych rodzajów sieci ani zasobów, lecz posługuje się odesłaniem do regulacji wskazanej w art. 2 pkt 80.

W praktyce nowe brzmienie wyznacza zakres pojęcia używanego w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Przy ocenie, czy dana infrastruktura mieści się w pojęciu „łączności publicznej”, znaczenie mają dwa elementy: jej charakter jako sieci telekomunikacyjnej lub zasobu powiązanego oraz jej funkcja polegająca na zapewnianiu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych.

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo komunikacji elektronicznej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2024/1222/text/U/D20241222Lj.pdf

Przepis wprowadza szeroki pakiet zmian w ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, dostosowując jej terminologię i mechanizmy do ustawy Prawo komunikacji elektronicznej. Zmiany obejmują między innymi zasady zapewniania dostępu telekomunikacyjnego, działalność jednostek samorządu terytorialnego oraz wykorzystywanie infrastruktury publicznej.

Doprecyzowano podstawowe pojęcia. Do infrastruktury związanej z sieciami dodano między innymi „punkt dostępu bezprzewodowego o bliskim zasięgu” oraz przenośne wolnostojące maszty antenowe. Zdefiniowano także „publiczną infrastrukturę techniczną”, obejmującą między innymi latarnie, konstrukcje wsporcze, przystanki i stacje, oraz „wewnątrzbudynkową infrastrukturę techniczną”. Zmieniono również definicję „punktu styku” i uchylono art. 2 ust. 2.

Jednostka samorządu terytorialnego może budować lub eksploatować sieci, zapewniać do nich dostęp i świadczyć usługi. Budowa sieci jest dopuszczalna, gdy na danym obszarze nie ma odpowiedniej infrastruktury albo istniejące zasoby są niedostępne lub niewystarczające. Działalność ta ma uwzględniać kompatybilność i połączalność sieci oraz równe traktowanie przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

Przepis wzmacnia obowiązki związane z dostępem. Uzasadnione wnioski przedsiębiorców, użytkowników rządowych i innych jednostek samorządu powinny być uwzględniane, a brak umowy w terminie 30 dni pozwala każdej stronie wystąpić o rozstrzygnięcie sporu. Podmioty korzystające ze środków publicznych mają prowadzić odrębną ewidencję kosztów, przychodów, zysków i strat. Uregulowano także dostęp do infrastruktury technicznej, w tym publicznej infrastruktury technicznej wykorzystywanej do rozmieszczania punktów dostępu bezprzewodowego o bliskim zasięgu.

Komunikacja i łączność

Komunikacja i łączność w przepisach

Prawo komunikacji elektronicznej11 przepisów

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo komunikacji elektronicznej2 przepisy