Przepis określa podstawowy zakres regulacji ustawy o komornikach sądowych. Obejmuje on zarówno status komornika, jak i organizację oraz kontrolę wykonywania tego zawodu. Ustawa reguluje zasady pełnienia służby na stanowisku komornika, przy czym wskazuje, że określenie „komornik” odnosi się do komornika sądowego.

Zakres ustawy obejmuje w szczególności:

- prawa i obowiązki komorników,
- zasady naboru do zawodu oraz przygotowania do jego wykonywania,
- funkcjonowanie samorządu komorniczego,
- zasady sprawowania nadzoru nad komornikami i samorządem komorniczym.

Przepis wiąże te regulacje z koniecznością zapewnienia należytego wykonywania zadań państwa w zakresie sprawnej, skutecznej i rzetelnej egzekucji sądowej. Oznacza to, że wskazane elementy organizacji zawodu i jego samorządu mają służyć prawidłowej realizacji zadań powierzonych komornikom. Znaczenie praktyczne tego przepisu polega na wyznaczeniu głównych obszarów, w których ustawa określa zasady działania komorników, ich przygotowania zawodowego, odpowiedzialności organizacyjnej oraz nadzoru.

Ustęp 2 wskazuje ponadto, że Minister Sprawiedliwości realizuje politykę państwa w zakresie zadań powierzonych komornikom. Przepis określa więc także rolę organu odpowiedzialnego za realizację tej polityki, pozostawiając szczegółowe zasady wykonywania poszczególnych zadań regulacjom dotyczącym wskazanych obszarów.

o komornikach sądowych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/771/text/U/D20180771Lj.pdf

Przepis określa warunki powołania na stanowisko komornika oraz przypadki, w których określone wymagania mogą zostać pominięte. Kandydat powinien spełniać zarówno przesłanki osobiste, jak i dotyczące wykształcenia, zdrowia oraz przygotowania zawodowego.

Podstawowe wymagania obejmują między innymi: obywatelstwo polskie, pełną zdolność do czynności prawnych, nieskazitelny charakter, niekaralność i brak podejrzenia o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe. Kandydat musi także mieć wykształcenie prawnicze zakończone uzyskaniem tytułu magistra, być zdolny ze względu na stan zdrowia do wykonywania obowiązków, odbyć aplikację komorniczą, zdać egzamin komorniczy, przepracować co najmniej 2 lata jako asesor i ukończyć 28 lat.

Przepis przewiduje liczne wyjątki od wymogu odbycia aplikacji, złożenia egzaminu komorniczego oraz pracy asesorskiej. Dotyczą one między innymi osób z tytułem profesora lub stopniem doktora habilitowanego nauk prawnych, sędziów, prokuratorów, asesorów sądowych, referendarzy sądowych, a także osób wykonujących przez wymagany okres zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza. Znaczenie mają również określone doświadczenie w pracy związanej ze stosowaniem lub tworzeniem prawa oraz zatrudnienie na stanowisku radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.

Odrębne zwolnienia obejmują osoby, które ukończyły inną aplikację prawniczą i zdały właściwy egzamin, a także osoby wykonujące przez co najmniej 3 lata wskazane czynności wymagające wiedzy prawniczej, między innymi w kancelariach adwokackich, radcowskich lub notarialnych. Okresy takiego zatrudnienia mogą być sumowane z zachowaniem proporcjonalności wymiaru. W praktyce przepis wyznacza podstawowy model kwalifikacji oraz alternatywne ścieżki dostępu do stanowiska komornika.

Przepis określa zasady powoływania na stanowisko komornika oraz postępowania w sprawie obsadzenia zwolnionego stanowiska. Powołania dokonuje Minister Sprawiedliwości, na wniosek zainteresowanego, w formie decyzji, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej. Rada nie ma jednak statusu strony w postępowaniu administracyjnym, a brak jej opinii w terminie 21 dni nie wstrzymuje dalszego rozpoznawania wniosku.

**Odmowa powołania** jest możliwa, gdy utworzenie kancelarii w danym rewirze nie jest celowe albo liczba działających w nim komorników jest wystarczająca. Przy ocenie uwzględnia się potrzebę prawidłowego i sprawnego wykonywania czynności, o których mowa w art. 3, stan zaległości oraz wielkość wpływu spraw. Jednym ze wskazanych kryteriów jest średnia liczba spraw przypadających na komornika. Oblicza się ją na podstawie spraw określonych w art. 3 ust. 3 pkt 1-2a, z wyłączeniem spraw z wyboru wierzyciela, które wpłynęły w poprzednim roku kalendarzowym, oraz liczby komorników w rewirze powiększonej o jeden. Próg 1000 spraw na komornika może przemawiać za odmową.

W przypadku zwolnienia stanowiska Minister Sprawiedliwości udostępnia ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej, chyba że powołanie nowego komornika nie jest celowe. Ogłoszenie zawiera dane dotyczące rewiru i dotychczasowej kancelarii oraz informację o przejęciu niezakończonych spraw. Wniosek składa się w terminie miesiąca od dnia wskazanego w ogłoszeniu. Wnioskodawca może w tym samym czasie ubiegać się tylko o jedno stanowisko. Wnioski złożone po terminie, dotyczące więcej niż jednego stanowiska albo pozbawione dokumentów wskazanych w art. 13 pozostawia się bez rozpoznania.

Przepis określa procedurę, która następuje po potwierdzeniu, że kancelaria spełnia wymogi, o których mowa w art. 15 ust. 2, oraz wskazuje moment uzyskania przez komornika prawa do wykonywania czynności, o których mowa w art. 3.

Po otrzymaniu od prezesa właściwego sądu rejonowego informacji potwierdzającej spełnienie tych wymogów Minister Sprawiedliwości zawiadamia o tym prezesa właściwego sądu apelacyjnego. Następnie, w terminie 14 dni od otrzymania zawiadomienia, prezes właściwego sądu apelacyjnego odbiera od komornika ślubowanie. Jego rota obejmuje zobowiązanie do wykonywania obowiązków zgodnie z prawem i sumieniem, zachowania prawnie chronionej tajemnicy oraz kierowania się w postępowaniu zasadami uczciwości, godności i honoru. Składający ślubowanie może dodatkowo wypowiedzieć zwrot „Tak mi dopomóż Bóg.”.

O odebraniu ślubowania prezes właściwego sądu apelacyjnego zawiadamia Ministra Sprawiedliwości, prezesów właściwych sądów okręgowego i rejonowego oraz radę właściwej izby komorniczej. Przepis przewiduje również skutek odmowy złożenia ślubowania albo niezłożenia go w wyznaczonym terminie z własnej winy. W takiej sytuacji powołanie na stanowisko komornika traci moc, a okoliczność tę stwierdza Minister Sprawiedliwości.

**Z dniem złożenia ślubowania** komornik uzyskuje prawo wykonywania czynności wskazanych w art. 3. Tego samego dnia nawiązuje się jego stosunek podległości służbowej wobec prezesa właściwego sądu rejonowego. Przepis łączy więc złożenie ślubowania zarówno z możliwością wykonywania czynności, jak i z powstaniem określonej podległości służbowej.

Przepis określa zasady zawieszenia komornika w czynnościach, wskazując sytuacje, w których Minister Sprawiedliwości musi albo może zastosować ten środek. **Zawieszenie obligatoryjne** następuje w razie wszczęcia przeciwko komornikowi postępowania o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe, z określonym wyjątkiem, ustanowienia doradcy tymczasowego w postępowaniu o ubezwłasnowolnienie, a także nieusprawiedliwionej nieobecności trwającej dłużej niż 7 dni lub niewystąpienia w terminie o wyznaczenie zastępcy mimo zaistnienia wskazanych przesłanek.

Zawieszenie fakultatywne może nastąpić między innymi na wniosek komornika z powodu długotrwałej choroby lub innych ważnych przyczyn, w związku z postępowaniem o nieumyślne przestępstwo, wniesieniem aktu oskarżenia w trybie wskazanym w ust. 2 pkt 3, postępowaniem dotyczącym odwołania ze stanowiska albo postępowaniem dyscyplinarnym, w którym zażądano lub orzeczono karę wydalenia ze służby komorniczej.

Na postanowienie o zawieszeniu przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie w terminie 7 dni od doręczenia. Zażalenie nie wstrzymuje wykonania postanowienia, a sąd rozpoznaje je na rozprawie w składzie 3 sędziów. W okresie zawieszenia komornik nie może wykonywać czynności wymienionych w art. 3, przebywać w kancelarii ani mieć dostępu do akt i dokumentacji. Nie może także pełnić funkcji w samorządzie komorniczym.

Minister Sprawiedliwości może uchylić zawieszenie, z wyjątkiem przypadku określonego w ust. 1 pkt 1. Zawieszenie ustaje również po zakończeniu właściwego postępowania, rozstrzygnięciu sprawy o odwołanie, zakończeniu postępowania o ubezwłasnowolnienie albo w terminie wskazanym przez komornika w jego wniosku.

Przepis określa przypadki odwołania komornika z zajmowanego stanowiska przez Ministra Sprawiedliwości. Odwołanie następuje w drodze decyzji, przy czym w części przypadków minister działa z urzędu, a w innych może wszcząć postępowanie także na wniosek prezesa właściwego sądu rejonowego, okręgowego lub apelacyjnego.

**Obligatoryjne przyczyny odwołania** obejmują między innymi trwałą niezdolność do pełnienia obowiązków komornika z powodu choroby lub utraty sił, stwierdzoną przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, albo nieuzasadnioną odmowę poddania się badaniu, o którym mowa w art. 26. Podstawą odwołania jest także ukończenie 70. roku życia, spowodowanie niedoboru finansowego przekraczającego 15 000 złotych przez wydatkowanie środków niezgodnie z przeznaczeniem oraz brak wymaganego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej lub jego utrata z zawinionych przyczyn.

Odrębną grupę stanowią naruszenia obowiązków związanych z wykonywaniem czynności komornika. Należą do nich między innymi niewykonanie zarządzeń lub zaleceń powizytacyjnych, uporczywe albo rażące naruszanie orzeczeń sądu i przepisów dotyczących opłat, spraw z wyboru wierzyciela, powierzania czynności asesorom oraz nieobecności i zastępstwa. Podstawą odwołania jest również podejmowanie czynności w okresie zawieszenia lub inne uporczywe albo rażące naruszenie prawa.

W razie prawomocnego skazania za nieumyślne przestępstwo lub nieumyślne przestępstwo skarbowe minister może odwołać komornika, uwzględniając interes publiczny i dobro wymiaru sprawiedliwości. W przypadkach z ust. 2 i 3 komornik powinien zostać wcześniej wysłuchany, a właściwa rada izby komorniczej przedstawia opinię w terminie 21 dni. Brak opinii nie blokuje wydania decyzji, a rada nie jest stroną postępowania administracyjnego.

Przepis określa, w jakich sytuacjach wygasa z mocy prawa powołanie na stanowisko komornika, oraz wskazuje obowiązek zawiadomienia o tym wygaśnięciu. Wygaśnięcie następuje w razie wystąpienia jednej z sześciu przesłanek:

- śmierci komornika;
- rezygnacji z pełnienia obowiązków komornika;
- prawomocnego ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby komorniczej;
- prawomocnego skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;
- prawomocnego ubezwłasnowolnienia częściowego albo całkowitego;
- utraty obywatelstwa polskiego.

W przypadku skazania przepis wymaga zarówno prawomocności rozstrzygnięcia, jak i umyślnego charakteru przestępstwa. Podobnie prawomocność jest wymagana przy karze dyscyplinarnej oraz ubezwłasnowolnieniu. Oznacza to, że samo prowadzenie postępowania albo wydanie nieprawomocnego rozstrzygnięcia nie zostało wskazane jako przesłanka wygaśnięcia powołania.

Po wystąpieniu jednej z wymienionych okoliczności Minister Sprawiedliwości zawiadamia o wygaśnięciu komornika, prezesa właściwego sądu apelacyjnego, prezesa właściwego sądu rejonowego oraz radę właściwej izby komorniczej. Przepis rozdziela więc przyczyny wygaśnięcia powołania od czynności informacyjnej, która pozwala przekazać tę informację komornikowi i wskazanym organom oraz samorządowi zawodowemu.

Przepis określa sposób i termin, w którym rezygnacja komornika z pełnienia obowiązków staje się skuteczna, a także zasady przekazywania informacji o tej rezygnacji. Oświadczenie o rezygnacji składa się Ministrowi Sprawiedliwości. Komornik może wskazać dzień zakończenia pełnienia obowiązków, jednak musi on przypadać nie wcześniej niż po upływie miesiąca i nie później niż po upływie 3 miesięcy od dnia złożenia oświadczenia.

Przepis przewiduje również rozwiązania na wypadek nieprawidłowego albo niepełnego oznaczenia terminu. Jeżeli komornik wskaże dzień wcześniejszy niż miesiąc od złożenia oświadczenia albo nie wskaże go w ogóle, rezygnacja staje się skuteczna z upływem miesiąca od dnia złożenia oświadczenia. Jeżeli natomiast wskaże dzień późniejszy niż 3 miesiące od złożenia oświadczenia, rezygnacja następuje z upływem 3 miesięcy. Oznacza to, że skuteczność rezygnacji jest związana z określonymi granicami czasowymi, niezależnie od zbyt wczesnego, zbyt późnego lub brakującego wskazania dnia.

O przyjęciu rezygnacji Minister Sprawiedliwości zawiadamia komornika, prezesa właściwego sądu apelacyjnego, prezesa właściwego sądu rejonowego oraz radę właściwej izby komorniczej. Zawiadomienie obejmuje także informację o dniu, z którym rezygnacja staje się skuteczna. Jeżeli komornik skutecznie uchyli się od skutków złożonej rezygnacji, te same podmioty są zawiadamiane o tym fakcie. Przepis zapewnia więc zarówno określenie końcowego terminu pełnienia obowiązków, jak i przekazanie tej informacji wszystkim wskazanym organom i samorządowi właściwej izby komorniczej.

Przepis określa, kiedy osoba, która wcześniej zajmowała stanowisko komornika, może zostać ponownie powołana na to stanowisko. Dotyczy to dwóch sytuacji: odwołania komornika z przyczyn wskazanych w art. 19 ust. 1 pkt 4 albo wygaśnięcia powołania z mocy prawa z przyczyn określonych w art. 20 ust. 1 pkt 2 i 4-6.

Ponowne powołanie jest możliwe, jeżeli osoba spełnia wymogi wymienione w art. 11 ust. 1 pkt 1-7. Przepis odsyła więc do ustawowych warunków wymaganych przy powołaniu na stanowisko komornika, ale nie powtarza ich treści. Spełnienie tych wymogów stanowi podstawową przesłankę ponownego powołania.

**Dodatkowy warunek dotyczy przerwy w wykonywaniu zawodu.** Jeżeli osoba objęta ust. 1 nie wykonywała zawodu przez co najmniej 10 lat, ponowne powołanie może nastąpić dopiero po złożeniu egzaminu komorniczego. W takim przypadku sam fakt spełniania wymogów z art. 11 ust. 1 pkt 1-7 nie wystarcza, ponieważ przepis wymaga również zdania wskazanego egzaminu.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że określa ona możliwość powrotu do zawodu po ustaniu wcześniejszego powołania w ściśle wskazanych okolicznościach. Jednocześnie różnicuje sytuację osób, które wykonywały zawód w okresie krótszym niż 10 lat, oraz tych, które pozostawały poza zawodem co najmniej przez 10 lat. Wobec tej drugiej grupy wprowadza dodatkową przesłankę w postaci egzaminu komorniczego.

Przepis określa podstawowe obowiązki komornika związane z wykonywaniem zawodu i podnoszeniem kwalifikacji. Komornik ma postępować zgodnie z przepisami prawa, orzeczeniami sądu wydanymi w trybie nadzoru judykacyjnego oraz zarządzeniami i zaleceniami uprawnionych organów nadzoru administracyjnego. Jest również związany złożonym ślubowaniem i zasadami etyki zawodowej. Oznacza to, że wykonywanie obowiązków komornika powinno uwzględniać zarówno wymagania wynikające z prawa i decyzji właściwych organów, jak i standardy etyczne oraz treść ślubowania.

Ustęp 1 nakłada ponadto obowiązek stałego podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Obowiązek ten dotyczy komornika, a regulacja wskazuje, że jego realizacja ma podlegać określonemu sposobowi organizacji i dokumentowania.

Zgodnie z ustępem 2 Minister Sprawiedliwości określi w drodze rozporządzenia minimum szkoleniowe komorników i asesorów oraz sposób dokumentowania wykonywania obowiązku podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Przed wydaniem rozporządzenia minister zasięga opinii Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury oraz Krajowej Rady Komorniczej. Przy ustalaniu tych zasad mają być uwzględniane efektywność wykonywania obowiązku szkoleniowego oraz funkcjonujące systemy punktowe.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na połączeniu wymogu zgodnego i etycznego wykonywania czynności z obowiązkiem aktualizowania wiedzy zawodowej. Jednocześnie szczegółowe wymagania szkoleniowe i zasady wykazywania ich realizacji nie wynikają bezpośrednio z tego przepisu, lecz mają zostać określone w rozporządzeniu.

Przepis określa zasady identyfikowania komornika podczas wykonywania czynności poza kancelarią. W takiej sytuacji komornik ma obowiązek okazać identyfikator. Oznacza to, że osoba, wobec której podejmowane są czynności poza kancelarią, powinna mieć możliwość sprawdzenia, kto je wykonuje i w jakim charakterze.

Identyfikator musi zawierać określone dane: **imię i nazwisko komornika, jego zdjęcie, określenie pełnionej funkcji oraz oznaczenie sądu rejonowego, przy którym działa**. Przepis wskazuje więc nie tylko na sam obowiązek posiadania lub okazania dokumentu, lecz także na minimalny zakres informacji, które ten dokument powinien przedstawiać. Dane mają pozwalać na jednoznaczne ustalenie tożsamości komornika, jego funkcji oraz związku z właściwym sądem rejonowym.

Za wydawanie identyfikatorów odpowiada Krajowa Rada Komornicza. Jednocześnie Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, ich wzór, jednak przed wydaniem tego aktu powinien zasięgnąć opinii Krajowej Rady Komorniczej. Wzór ma uwzględniać przejrzystość i czytelność danych oraz zabezpieczenie identyfikatora przed podrobieniem. W praktyce przepis tworzy formalny sposób potwierdzania tożsamości i funkcji komornika podczas czynności podejmowanych poza kancelarią, a także określa podstawowe wymagania dotyczące wiarygodności dokumentu.

Przepis określa status komornika, zakres jego zadań oraz zasady wykonywania czynności w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Komornik jest organem władzy publicznej, ale działa w tym charakterze tylko w zakresie czynności wskazanych w przepisie. Co do zasady wykonuje swoje zadania osobiście. W przypadkach przewidzianych w ustawach może powierzyć asesorowi określone czynności, jednak wyłącznie w celu przygotowania asesora do wykonywania zawodu komornika.

**Podstawowy zakres zadań** obejmuje wykonywanie orzeczeń dotyczących roszczeń pieniężnych i niepieniężnych, zabezpieczanie roszczeń, wykonywanie innych tytułów wykonawczych i tytułów egzekucyjnych podlegających egzekucji sądowej, a także realizację czynności związanych z zabezpieczeniem lub wydaniem środka dowodowego w sprawach własności intelektualnej. Komornik może również wykonywać czynności dotyczące zabezpieczenia spadku, sporządzenia spisu inwentarza oraz zadania przewidziane w innych ustawach.

Przepis wskazuje ponadto czynności wykonywane poza tym podstawowym zakresem. Należą do nich osobiste doręczanie określonych dokumentów sądowych, ustalanie aktualnego adresu adresata, sporządzanie protokołu stanu faktycznego oraz urzędowy nadzór nad dobrowolnymi publicznymi licytacjami. Doręczenia i ustalenie adresu mogą odbywać się na zlecenie sądu albo na wniosek powoda w sytuacji określonej w ust. 4 pkt 1.

Na czynności dotyczące doręczeń i protokołu stanu faktycznego przysługuje skarga do sądu rejonowego. Zażalenie na postanowienie, o którym mowa w ust. 5, nie przysługuje, z wyjątkiem rozstrzygnięć dotyczących kosztów komorniczych. Czynności sądu w tym zakresie może wykonywać także referendarz sądowy.

Przepis ustanawia obowiązek ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej po stronie komornika. Ubezpieczenie ma obejmować szkody, które mogą powstać w związku z wykonywaniem czynności określonych w art. 3, także wtedy, gdy komornik działa jako zastępca innego komornika. Obowiązek ten dotyczy również szkód spowodowanych działaniem lub zaniechaniem pracowników komornika, jeżeli pozostają one w związku z wykonywaniem tych czynności, a także działaniem lub zaniechaniem asesorów wyznaczonych w trybie art. 43 ust. 1.

Spełnienie obowiązku podlega kontroli prezesa właściwego sądu rejonowego, prowadzonej w ramach kontroli, o której mowa w art. 176 ust. 1. Komornik potwierdza zawarcie umowy, okazując polisę albo inny dokument ubezpieczenia. Dokumentacja ta stanowi podstawę ustalenia, czy obowiązek został wykonany.

Jeżeli kontrola wykaże brak wymaganego ubezpieczenia, prezes właściwego sądu rejonowego ma obowiązek niezwłocznie poinformować o tym Ministra Sprawiedliwości. Przepis określa więc nie tylko sam obowiązek ubezpieczenia, ale również sposób jego weryfikacji i następstwo stwierdzenia braku ochrony.

Szczegółowe zasady ubezpieczenia mają zostać określone w rozporządzeniu wydanym przez ministra właściwego do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń. Rozporządzenie ma wskazać zakres ubezpieczenia, termin powstania obowiązku oraz minimalną sumę gwarancyjną, z uwzględnieniem specyfiki i zakresu zadań komornika.

Przepis określa sposób oznaczania komornika oraz jego kancelarii w obrocie związanym z wykonywaniem czynności komorniczych. Komornik ma używać określonego tytułu: „Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym ... Kancelaria Komornicza nr ... w ...”. Oznacza to, że tytuł powinien wskazywać trzy podstawowe elementy organizacyjne: sąd rejonowy, przy którym działa komornik, numer kancelarii komorniczej oraz miejscowość, w której kancelaria się znajduje.

Samo oznaczenie kancelarii nie wyczerpuje wymagań przepisu. Tytuł musi być uzupełniony o **imię i nazwisko komornika** oraz **adres kancelarii komorniczej**. Przepis łączy więc ogólną, ustaloną formułę z danymi pozwalającymi zidentyfikować konkretną osobę i miejsce prowadzenia kancelarii.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na ujednoliceniu sposobu prezentowania komornika i kancelarii. Dzięki zastosowaniu wskazanego tytułu oraz podaniu wymaganych danych odbiorca dokumentu lub informacji może ustalić, przy jakim sądzie działa komornik, jaki numer ma jego kancelaria, gdzie się ona znajduje, a także kto ją prowadzi i pod jakim adresem można ją zidentyfikować. Przepis nie określa innych elementów tytułu ani dodatkowych zasad jego używania, wskazuje natomiast konkretną treść oznaczenia i dane, które mają mu towarzyszyć.

Przepis określa podstawowe zasady organizacji kancelarii komorniczej oraz jej usytuowania. Komornik, w ramach pełnionej służby, organizuje indywidualną kancelarię, która służy obsłudze komornika przy wykonywaniu powierzonych mu zadań i czynności. Kancelaria nie jest rozumiana wyłącznie jako miejsce wykonywania pracy, lecz jako zespół osób i środków materialnych przeznaczonych do tej obsługi.

Siedziba kancelarii musi znajdować się w rewirze komorniczym, w którym komornik został powołany. Przepis wiąże więc organizację kancelarii z konkretnym rewirem i miejscem powołania komornika. Jednocześnie komornik może prowadzić tylko jedną kancelarię. Nie może tworzyć jej filii, oddziałów ani innych jednostek organizacyjnych służących obsłudze kancelarii. Ograniczenie to wyznacza zamknięty model organizacyjny, w którym działalność kancelarii ma być skupiona w jednej jednostce.

Przepis przewiduje również uregulowanie numeracji kancelarii. Minister Sprawiedliwości określi w rozporządzeniu sposób i tryb nadawania kancelariom numerów porządkowych, a także sposób gromadzenia i przetwarzania informacji o tej numeracji przez właściwe organy nadzoru. Rozwiązanie to ma służyć przejrzystości numeracji oraz zapewnieniu właściwego przepływu informacji między organami nadzoru. W praktyce przepis wskazuje zatem zarówno strukturę kancelarii i granice jej organizacji, jak i podstawę uporządkowanego ewidencjonowania informacji dotyczących kancelarii.

Przepis określa organizację działania komorników w odniesieniu do rewirów i sądów rejonowych. Co do zasady komornik działa na obszarze swojego rewiru, z uwzględnieniem art. 10. Rewirem jest obszar właściwości sądu rejonowego, przy którym działa komornik, przy czym w jednym rewirze może działać więcej niż jeden komornik.

Regulacja przewiduje również zasady ciągłości działania w razie zmian organizacyjnych sądownictwa. Po utworzeniu nowego sądu rejonowego komornicy, których kancelarie znajdują się na jego obszarze, stają się z mocy prawa komornikami przy tym sądzie. Jeżeli w nowym rewirze nie ma jeszcze siedziby kancelarii, do czasu powołania komornika czynności egzekucyjne wykonują komornicy dotychczas właściwi. W razie zniesienia sądu rejonowego komornicy działający przy tym sądzie stają się komornikami przy sądzie, który przejął jego obszar właściwości.

Istotnym elementem przepisu jest jawność informacji o komornikach. Minister Sprawiedliwości prowadzi i aktualizuje na swojej stronie wykaz obejmujący rewiry, dane komorników, ich numery porządkowe oraz siedziby i adresy kancelarii. Analogiczny wykaz prowadzi prezes sądu rejonowego na stronie internetowej sądu, a także udostępnia go na tablicy informacyjnej w budynku sądu.

Przepis zapewnia ponadto informację o ograniczeniu przyjmowania przez komornika spraw z wyboru. Jeżeli w danym półroczu zaistnieją przesłanki odmowy, na stronie internetowej sądu niezwłocznie zamieszcza się wzmiankę. Komornik ma obowiązek pisemnie powiadomić o tym prezesa właściwego sądu rejonowego.

Komornicy

Komornicy w przepisach

o komornikach sądowych16 przepisów