Przepis określa sposób kierowania pracami Komisji oraz zasady powoływania i odwoływania zastępców przewodniczącego. **Przewodniczący Komisji** odpowiada za kierowanie jej pracami, reprezentuje Komisję na zewnątrz i wykonuje inne czynności przewidziane w ustawie oraz w regulaminie działania Komisji. Może także upoważnić członka Komisji do wykonywania niektórych swoich czynności.

Komisja może powołać ze swojego grona nie więcej niż dwóch zastępców przewodniczącego, ale następuje to na wniosek członka Komisji. Powołanie wymaga uchwały podjętej większością głosów w głosowaniu tajnym, przy obecności co najmniej pięciu członków Komisji. Oznacza to, że przepis wskazuje zarówno dopuszczalną liczbę zastępców, jak i szczególny tryb ich wyboru, obejmujący wniosek, odpowiednią większość, tajność głosowania oraz minimalną obecność członków.

Zakres zadań zastępcy przewodniczącego określa sam przewodniczący, w drodze zarządzenia. Przepisy dotyczące wniosku, limitu dwóch zastępców oraz uchwały w sprawie ich powołania stosuje się odpowiednio do odwołania zastępcy. W praktyce regulacja rozdziela więc kompetencje między przewodniczącego i jego zastępców, pozostawiając przewodniczącemu określenie zadań zastępcy oraz umożliwiając przekazanie członkowi Komisji części własnych czynności.

o Państwowej Komisji do spraw przeciwdziałania wykorzystaniu seksualnemu małoletnich poniżej lat 15

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2019/1820/text/U/D20191820Lj.pdf

Przepis określa zasady dotyczące wynagrodzenia oraz ubezpieczeń członków Komisji. W zakresie wynagrodzenia stosuje się do nich przepisy ustawy o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe. Zastosowanie tych regulacji nie jest jednak pełne, ponieważ wyłączono art. 4 ust. 2 tej ustawy. Oznacza to, że sytuację płacową członków Komisji należy oceniać na podstawie wskazanych przepisów, z pominięciem wyłączonej jednostki redakcyjnej.

Przepis odrębnie reguluje ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne. W tym zakresie członków Komisji traktuje się jak pracowników. Jest to szczególna zasada odnosząca się wyłącznie do ubezpieczeń wymienionych w przepisie, a nie ogólne określenie ich statusu.

Ustalono także, kto wykonuje obowiązki płatnika składek. Za członków Komisji składki na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne opłaca urząd obsługujący Komisję. W praktyce przepis porządkuje więc trzy kwestie: podstawę stosowania regulacji płacowych, sposób traktowania członków Komisji na potrzeby obu rodzajów ubezpieczeń oraz podmiot odpowiedzialny za rozliczanie składek. Dzięki temu wskazuje zarówno zakres odpowiednich regulacji, jak i jednostkę wykonującą obowiązki związane z ubezpieczeniami.

Przepis określa, na jakich podstawach może być prowadzone postępowanie przed Komisją w sprawach o przestępstwa, o których mowa w art. 1 pkt 2. Wskazuje cztery rodzaje zdarzeń lub dokumentów, które mogą stanowić podstawę takiego postępowania:

1. zgłoszenie podejrzenia popełnienia przestępstwa;
2. zgłoszenie podejrzenia popełnienia przestępstwa niezawiadomienia;
3. zgłoszenie monitorowania przez Komisję postępowań, o których mowa w art. 24-25a;
4. prawomocne orzeczenie o odmowie wszczęcia albo o umorzeniu postępowania karnego ze względu na przedawnienie karalności przestępstwa.

Przepis rozróżnia zatem podstawy wynikające ze zgłoszeń oraz podstawę opartą na prawomocnym orzeczeniu. W trzecim przypadku chodzi o zgłoszenie monitorowania przez Komisję postępowań wskazanych w art. 24-25a, bez dodatkowego określenia w tym przepisie ich przebiegu. W czwartym przypadku wymagane jest prawomocne orzeczenie, a przyczyna odmowy wszczęcia lub umorzenia postępowania karnego musi być związana z przedawnieniem karalności przestępstwa. Znaczenie praktyczne regulacji polega na wyznaczeniu zamkniętego katalogu podstaw uruchomienia postępowania przed Komisją w sprawach objętych tym przepisem. Z samego przepisu wynika również, że nie każda odmowa wszczęcia lub umorzenie postępowania karnego wystarcza, lecz tylko takie, które nastąpiło ze względu na przedawnienie karalności i zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem.

Przepis określa sposób monitorowania przez Komisję czynności podejmowanych przez organ prowadzący postępowanie przygotowawcze. Jej uprawnienia obejmują przede wszystkim dostęp do akt oraz uzyskiwanie informacji o toczącym się postępowaniu, w tym o terminach podjętych czynności. Uprawnienia te nie mają charakteru bezwarunkowego, ponieważ Komisja nie uzyska informacji, jeżeli sprzeciwia się temu dobro postępowania przygotowawczego.

Istotnym elementem regulacji jest obowiązek reagowania na podejrzenie nieprawidłowości lub przewlekłości postępowania. W takiej sytuacji Komisja zawiadamia organ sprawujący nadzór nad organem prowadzącym postępowanie. Organ nadzorujący powinien niezwłocznie zająć stanowisko wobec zawiadomienia oraz poinformować Komisję o podjętych działaniach. Przepis tworzy więc mechanizm przekazywania zastrzeżeń i uzyskiwania informacji o reakcji właściwego organu, bez przyznawania Komisji kompetencji do prowadzenia samego postępowania przygotowawczego.

Ponadto prokurator zawiadamia Komisję o wniesieniu do sądu aktu oskarżenia albo wniosku w trybie art. 335 lub art. 336 ustawy wskazanej w przepisie, jeżeli sprawa dotyczy przestępstwa, o którym mowa w art. 1 pkt 2. Obowiązek ten powstaje po uzyskaniu zgody pokrzywdzonego. W praktyce przepis zapewnia Komisji dostęp do kluczowych informacji o przebiegu i zakończeniu postępowania, jednocześnie uwzględniając ochronę jego dobra oraz zgodę pokrzywdzonego w odniesieniu do zawiadomienia o skierowaniu sprawy do sądu.

Przepis określa uprawnienia Państwowej Komisji w postępowaniu sądowym dotyczącym przestępstw, o których mowa w art. 1 pkt 2. Komisja może przeglądać akta sądowe i uzyskiwać informacje o prowadzonym postępowaniu, a także uczestniczyć w nim na prawach oskarżyciela posiłkowego.

Oświadczenie o wstąpieniu do postępowania Komisja może złożyć na każdym jego etapie, jednak nie później niż do zakończenia przewodu sądowego w drugiej instancji. Skorzystanie z tego uprawnienia wymaga zgody pokrzywdzonego. Co do zasady zgoda powinna być udzielona Komisji na piśmie, ale może zostać złożona także ustnie do protokołu na rozprawie głównej.

**Zgoda pokrzywdzonego może zostać w każdym czasie wycofana.** Jej cofnięcie powoduje utratę przez Komisję uprawnienia do działania na prawach oskarżyciela posiłkowego. Wobec sądu wycofanie zgody jest skuteczne od chwili zawiadomienia go o tym, natomiast wobec innych uczestników postępowania, od chwili doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd.

W sprawach dotyczących zgody i jej cofnięcia, które nie zostały uregulowane w ust. 3-5, odpowiednio stosuje się wskazane w przepisie regulacje Kodeksu postępowania karnego. Także do praw i obowiązków Komisji, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, odpowiednio stosuje się przepisy tego kodeksu dotyczące oskarżyciela posiłkowego. Przepis tworzy więc podstawę udziału Komisji w postępowaniu, ale uzależnia jej aktywne występowanie na prawach oskarżyciela posiłkowego od zgody pokrzywdzonego.

Przepis określa, kiedy i w jaki sposób Komisja prowadzi postępowanie wyjaśniające dotyczące wpisu w Rejestrze. Postępowanie służy zapobieganiu przestępstwom, o których mowa w art. 1 pkt 2, i może zostać podjęte po otrzymaniu przez Komisję prawomocnego orzeczenia o odmowie wszczęcia postępowania albo o jego umorzeniu z powodu przedawnienia karalności przestępstwa. Orzeczenie musi zostać przekazane wraz z aktami sprawy.

Przepis wskazuje również osoby, które Komisja zawiadamia o podjęciu postępowania wyjaśniającego. Są to: osoba poszkodowana, osoba wskazana jako sprawca w aktach przekazanych przez prokuratora albo właściwy sąd oraz osoba zgłaszająca. Zawiadomienie informuje te osoby o rozpoczęciu czynności Komisji w przedmiocie wpisu w Rejestrze.

Szczególne uprawnienie przyznano osobie poszkodowanej. Może ona sprzeciwić się prowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez Komisję, ale tylko do czasu zakończenia pierwszego jej wysłuchania. Sprzeciw można wnieść na piśmie albo ustnie do protokołu wysłuchania. Nie trzeba go uzasadniać.

W praktyce przepis wyznacza formalny początek postępowania, określa dokumenty stanowiące podstawę jego podjęcia oraz zapewnia przekazanie informacji osobom związanym ze sprawą. Jednocześnie pozostawia osobie poszkodowanej możliwość zablokowania dalszego prowadzenia postępowania, pod warunkiem zgłoszenia sprzeciwu w określonym czasie i w jednej z przewidzianych form.

Przepis określa sposób prowadzenia przez Komisję postępowania wyjaśniającego przed wydaniem postanowienia w przedmiocie wpisu w Rejestrze. Komisja opiera rozstrzygnięcie na całokształcie ujawnionych okoliczności, w szczególności na aktach przekazanych przez prokuratora albo właściwy sąd oraz na wysłuchaniu osoby poszkodowanej i osoby wskazanej jako sprawca. Przed wydaniem postanowienia może także wysłuchać osobę zgłaszającą lub świadka, zasięgnąć opinii biegłego oraz przeprowadzić dowód z innych materiałów, w tym dokumentów.

Sprawę przedstawia członek sprawozdawca wyznaczony spośród członków Komisji. Czynności postępowania wyjaśniającego prowadzi skład liczący co najmniej pięciu członków, a uprawnienia przewodniczącego wykonuje przewodniczący Komisji albo, podczas jego nieobecności, wskazany członek Komisji. Jeżeli osoba wskazana jako sprawca przyzna się do zachowania będącego podstawą wpisu, a przyznanie nie budzi wątpliwości, postępowanie może zostać ograniczone do wysłuchania tej osoby i osoby poszkodowanej.

Postępowanie co do zasady odbywa się w siedzibie Urzędu Komisji. W określonych sytuacjach wysłuchanie może odbyć się w miejscu pobytu osoby, a na wniosek osoby poszkodowanej także w miejscu jej zamieszkania. Dopuszczalne jest również wysłuchanie osoby poszkodowanej na odległość, z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku, albo uzyskanie jej wyjaśnień na piśmie. Osoba poszkodowana i osoba wskazana jako sprawca mogą ustanowić pełnomocnika, lecz Komisja nie ustanawia go z urzędu. Odmowa odpowiedzi, odmowa badania przez biegłego lub nieobecność prawidłowo zaproszonej osoby nie blokują wydania postanowienia, jeżeli pozostałe dowody je uzasadniają.

Przepis określa zasady ponoszenia kosztów postępowania wyjaśniającego oraz zwrotu kosztów podróży osobom uczestniczącym w tym postępowaniu. **Osoba zgłaszająca, osoba poszkodowana oraz osoba wskazana jako sprawca** w aktach sprawy przekazanych przez prokuratora albo właściwy sąd nie ponoszą kosztów postępowania wyjaśniającego.

Osobie zaproszonej lub wezwanej przez Komisję w charakterze świadka przysługuje zwrot kosztów podróży z miejsca zamieszkania do siedziby Urzędu Komisji. W odniesieniu do osoby wskazanej jako sprawca w przekazanych aktach sprawy zwrot ten jest uzależniony od uprawomocnienia się postanowienia, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2, albo od umorzenia postępowania wyjaśniającego w całości z przyczyn określonych w art. 36 ust. 1 pkt 2.

Zwrot kosztów podróży nie jest przyznawany automatycznie. Osoba uprawniona musi złożyć wniosek do protokołu albo na piśmie w terminie 7 dni od zakończenia czynności z jej udziałem. W przypadku osoby wskazanej jako sprawca termin na złożenie pisemnego wniosku biegnie od uprawomocnienia się postanowienia, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2, albo od podjęcia uchwały o umorzeniu postępowania z przyczyn wskazanych w art. 36 ust. 1 pkt 2.

Wysokość kosztów ustala i zwrot przyznaje przewodniczący Komisji w drodze zarządzenia. Od tego zarządzenia przysługuje odwołanie do całego składu Komisji, które należy wnieść w terminie 7 dni od jego doręczenia.

Przepis określa obowiązki organów państwa, do których Państwowa Komisja wystąpiła z interwencją, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 2. Organ, który otrzymał taką interwencję, powinien niezwłocznie przekazać Komisji informację o podjętych działaniach albo o zajętym stanowisku. Termin graniczny na wykonanie tego obowiązku wynosi 30 dni od dnia otrzymania interwencji. Oznacza to, że upływ tego terminu wyznacza najpóźniejszy moment przekazania wymaganej informacji, nawet jeśli działania organu rozpoczęły się wcześniej lub nadal trwają.

Obowiązek obejmuje również przekazanie Komisji żądanych informacji i dokumentów. Wyjątek dotyczy materiałów zawierających informacje niejawne, które nie są objęte nakazem przekazania na podstawie tego przepisu. Przepis nie różnicuje obowiązków organu w zależności od rodzaju podjętych działań ani od treści zajętego stanowiska, wymaga natomiast poinformowania Komisji o jednym z tych elementów oraz przekazania żądanych materiałów, z zastrzeżeniem wskazanego wyjątku.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na ustanowieniu formalnego mechanizmu odpowiedzi organów państwa na interwencje Komisji. Komisja powinna otrzymać zarówno informację o reakcji właściwego organu, jak i dokumenty oraz informacje potrzebne w związku z interwencją. Końcowe zdanie nakazuje odpowiednie stosowanie art. 24 ust. 2, co oznacza, że zasady wynikające z tego przepisu należy uwzględnić przy wykonywaniu obowiązków określonych w art. 3b.

Przepis określa podstawowe obszary działalności Komisji oraz przykładowe zadania służące przeciwdziałaniu wykorzystywaniu seksualnemu małoletnich poniżej lat 15. Komisja działa w trzech sferach: **prewencyjnej, edukacyjnej i badawczej**. Oznacza to, że jej aktywność obejmuje zarówno zapobieganie zjawisku i zwiększanie świadomości społecznej, jak również jego analizowanie.

Do szczegółowych zadań Komisji należy prowadzenie działań uświadamiających dotyczących problematyki wykorzystywania seksualnego małoletnich oraz sposobów reagowania na takie przypadki. Komisja wspiera także przedsięwzięcia społeczne promujące właściwe postawy w zakresie zgłaszania organom ścigania przypadków wykorzystywania seksualnego, w tym kampanie informacyjne. Jej zadaniem jest również współdziałanie z szerokim kręgiem podmiotów, między innymi organami państwa, stowarzyszeniami, samorządami zawodowymi, kościołami i związkami wyznaniowymi, ruchami obywatelskimi, fundacjami oraz organizacjami krajowymi i międzynarodowymi działającymi w tym obszarze.

Komisja prowadzi ponadto badania zjawiska wykorzystywania seksualnego małoletnich poniżej lat 15 oraz opracowuje sprawozdania i raporty wskazane w przepisie. Zadania dotyczące działań uświadamiających, wspierania przedsięwzięć społecznych i prowadzenia badań mogą być wykonywane we współpracy ze szkołami, uczelniami, placówkami oświatowymi i kulturalnymi, organizacjami pozarządowymi oraz środkami masowego przekazu. Przepis tworzy więc podstawę do prowadzenia działań Komisji samodzielnie i we współpracy z podmiotami zaangażowanymi w ochronę małoletnich.

Przepis określa odpowiedzialność za świadome kierowanie do Komisji nieprawdziwych informacji dotyczących czynów zabronionych na szkodę małoletniego poniżej lat 15. Obejmuje dwa rodzaje zachowań.

Po pierwsze, odpowiedzialność ponosi osoba, która zawiadamia Komisję o popełnieniu czynu przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego poniżej lat 15 albo czynu określonego w art. 240 Kodeksu karnego, **wiedząc, że czynu tego nie popełniono**. Istotne jest więc nie tylko to, że zawiadomienie okazuje się niezgodne z rzeczywistością, lecz także wiedza zawiadamiającego o tym, że opisywany czyn nie miał miejsca.

Po drugie, przepis obejmuje osobę, która w zgłoszeniu wniesionym do Komisji lub w postępowaniu prowadzonym przez Komisję fałszywie oskarża inną osobę o popełnienie czynu wskazanego w ust. 1. Chodzi zatem o nieprawdziwe przypisanie konkretnej osobie takiego czynu, niezależnie od tego, czy następuje ono już w zgłoszeniu, czy dopiero w toku postępowania przed Komisją.

Za oba zachowania przewidziano taki sam katalog kar: grzywnę, karę ograniczenia wolności albo karę pozbawienia wolności do lat 2. W praktyce przepis wyznacza granice dopuszczalnego korzystania z procedury przed Komisją, obejmując sankcją zarówno świadomie fałszywe zawiadomienie, jak i fałszywe oskarżenie innej osoby w ramach zgłoszenia lub postępowania.

Przepis określa obowiązek Komisji sporządzania corocznego sprawozdania z działalności. Dokument powinien zostać przygotowany nie później niż do 31 marca każdego roku i dotyczyć działalności prowadzonej w roku poprzednim. Termin ten wyznacza stały cykl podsumowywania prac Komisji.

Sprawozdanie ma przedstawiać najważniejsze obszary aktywności Komisji. W szczególności powinno zawierać:

- informacje o zgłoszonych przypadkach przestępstw, o których mowa w art. 1 pkt 2, oraz o przypadkach przestępstw niezawiadomienia;
- informacje o monitorowanych działaniach wskazanych w art. 3 ust. 2 pkt 5 oraz o monitorowanych postępowaniach, o których mowa w art. 24-25a;
- informacje o prowadzonych postępowaniach wyjaśniających;
- informacje o działaniach prewencyjnych, edukacyjnych i badawczych;
- informacje o współpracy z innymi podmiotami działającymi na rzecz ochrony praw małoletnich, w szczególności przed przemocą seksualną;
- informacje o projektach aktów prawnych opiniowanych przez Komisję.

Sprawozdanie powinno również zawierać wnioski i rekomendacje kierowane do organów państwa, organizacji oraz innych podmiotów. Mają one dotyczyć przeciwdziałania przestępstwom wykorzystywania seksualnego, przestrzegania praw małoletnich osób poszkodowanych poniżej lat 15, właściwego reagowania organów państwa oraz działań umożliwiających pociągnięcie sprawców do odpowiedzialności.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na uporządkowaniu informacji o pracy Komisji i wskazaniu, jakie kwestie powinny zostać uwzględnione w jej rocznym podsumowaniu. Sprawozdanie łączy opis zgłoszonych przypadków, monitorowanych działań i postępowań z informacją o aktywności Komisji oraz kierunkami działań wskazanymi w rekomendacjach.

Przepis ustanawia Państwową Komisję do spraw wyjaśniania przypadków czynności skierowanych przeciwko wolności seksualnej i obyczajności wobec małoletniego poniżej lat 15. Jego podstawowym skutkiem jest formalne utworzenie Komisji jako instytucji powołanej do zajmowania się określoną kategorią przypadków.

Zakres spraw został opisany przez wskazanie kilku elementów. Po pierwsze, chodzi o „czynności skierowane przeciwko wolności seksualnej i obyczajności”. Po drugie, działania te muszą być skierowane „wobec małoletniego poniżej lat 15”, a więc przepis odnosi się do ochrony osób, które nie ukończyły tego wieku. Po trzecie, zadaniem Komisji ma być „wyjaśnianie przypadków”, co określa cel jej utworzenia.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu instytucji odpowiedzialnej za wyjaśnianie takich przypadków oraz na określeniu podstawowego obszaru jej działania. Przepis nie przedstawia jednak zasad organizacji Komisji, jej składu, uprawnień ani trybu postępowania. Ogranicza się do ustanowienia Komisji i ogólnego określenia spraw, którymi ma się zajmować. Dzięki temu wyznacza ramy przedmiotowe jej działalności, wiążąc je z czynnościami naruszającymi wolność seksualną i obyczajność oraz z pokrzywdzeniem małoletniego poniżej lat 15.

Przepis określa zasady przetwarzania informacji i ochrony dokumentacji przez Komisję. W zakresie niezbędnym do realizacji ustawowych zadań Komisja może przetwarzać wszelkie informacje, w tym dane osobowe, także dane, o których mowa w art. 9 ust. 1 i art. 10 rozporządzenia wskazanego w ust. 1. Oznacza to, że zakres przetwarzanych informacji może obejmować również dane wymagające szczególnej ochrony.

Komisja może odmówić ujawnienia danych osobowych osoby, od której uzyskała informacje, oraz osoby, której dotyczy zgłoszenie. Odmowa może obejmować także dokumentację zgromadzoną przez Komisję i dotyczyć również organów władzy publicznej. Przesłanką jest uznanie, że ujawnienie byłoby niezbędne do ochrony czci, praw lub godności tych osób. Przepis pozostawia więc Komisji ocenę, czy ochrona wskazanych wartości wymaga nieujawniania informacji.

Ochrona ta nie ma charakteru bezwzględnego. Nie stosuje się jej do przekazania zgłoszenia, o którym mowa w art. 21 ust. 1, złożenia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstw, o których mowa w art. 41, ani wykonania orzeczenia sądu lub postanowienia prokuratora zobowiązującego Komisję do przekazania informacji lub dokumentów.

Dokumentacja zgromadzona podczas wykonywania zadań określonych w art. 2 i art. 3, w tym w toku postępowania wyjaśniającego, a także postanowienia z art. 37 ust. 1 i uchwała z art. 36 ust. 1, nie stanowią informacji publicznej. Nie podlegają zatem udostępnieniu w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W praktyce przepis ogranicza dostęp do materiałów Komisji, jednocześnie wskazując sytuacje, w których przekazanie informacji jest wymagane.

Przepis tworzy Komisję do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich i określa jej podstawowe zadania oraz charakter. Komisja ma zajmować się postępowaniami dotyczącymi wydawania decyzji reprywatyzacyjnych odnoszących się do nieruchomości warszawskich.

Zgodnie z ust. 2 jej zadaniem jest wyjaśnianie nieprawidłowości i uchybień w działalności organów oraz osób prowadzących takie postępowania. Zakres ten obejmuje również reagowanie na okoliczności, które mogą sprzyjać wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnych z naruszeniem prawa, popełnianiu przestępstw albo utrudniać ujawnianie takich działań. Jeżeli w toku postępowania przed Komisją zostaną stwierdzone tego rodzaju okoliczności, Komisja występuje do właściwych organów.

Ust. 3 określa Komisję jako organ administracji publicznej stojący na straży interesu publicznego. Jej rola jest więc związana nie tylko z wyjaśnianiem konkretnych nieprawidłowości, lecz także z ochroną interesu publicznego w zakresie postępowań reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich.

W praktyce przepis wyznacza Komisji podwójną funkcję: kontrolno-wyjaśniającą oraz sygnalizacyjną. Komisja analizuje działalność organów i osób prowadzących postępowania, a w przypadku ujawnienia wskazanych zagrożeń przekazuje sprawę właściwym organom. Ust. 1 ustanawia Komisję, ust. 2 opisuje jej zadania, natomiast ust. 3 wskazuje jej status i podstawowy cel działania. Ust. 4 jest uchylony, dlatego nie zawiera obowiązującej regulacji.

o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/718/text/U/D20170718Lj.pdf

Przepis określa podstawowe zasady kierowania pracami Komisji oraz reprezentowania jej w relacjach zewnętrznych i przed organami sądowymi. Centralną funkcję pełni przewodniczący Komisji, który kieruje jej pracami, reprezentuje Komisję na zewnątrz i wykonuje inne czynności przewidziane w ustawie oraz w regulaminie działania Komisji.

W strukturze Komisji mogą pojawić się także zastępcy przewodniczącego. Komisja może powołać ich ze swojego grona, jednak tylko na wniosek przewodniczącego i w liczbie nie większej niż dwóch. Przepis pozostawia więc decyzję o powołaniu zastępców samej Komisji, a jednocześnie wiąże ją z inicjatywą przewodniczącego.

Przewodniczący może upoważnić członka Komisji do wykonywania niektórych swoich czynności. Upoważnienie nie obejmuje zatem automatycznie wszystkich kompetencji przewodniczącego, lecz jest ograniczone do czynności wskazanych przez przewodniczącego.

Odrębnie uregulowano możliwość zapewnienia Komisji profesjonalnej reprezentacji prawnej. Przewodniczący Komisji albo jego zastępca może udzielić pełnomocnictwa adwokatowi lub radcy prawnemu. Pełnomocnictwo może dotyczyć reprezentowania Komisji przed sądami powszechnymi, sądami administracyjnymi, Sądem Najwyższym, Trybunałem Konstytucyjnym oraz zagranicznymi organami sądowymi. W praktyce przepis rozdziela więc bieżące kierowanie pracami Komisji, wykonywanie wybranych czynności przez jej członka oraz reprezentację procesową powierzoną profesjonalnemu pełnomocnikowi.

Komisje

Komisje w przepisach

o Państwowej Komisji do spraw przeciwdziałania wykorzystaniu seksualnemu małoletnich poniżej lat 1514 przepisów

o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa2 przepisy