Przepis określa czyny zagrożone karą w związku z działalnością organów Inspekcji Weterynaryjnej, wykonywaniem ich nakazów oraz obowiązkami dotyczącymi przesyłek zwierząt i towarów. Obejmuje zarówno zachowania utrudniające wykonywanie zadań Inspekcji, jak i naruszenia obowiązków związanych z kontrolą urzędową.

W ust. 1 wskazano dwa czyny. Pierwszym jest udaremnianie lub utrudnianie działalności organów Inspekcji albo osób, o których mowa w art. 5 ust. 2. Drugim jest niezłożenie oświadczenia przez osobę obowiązaną do jego złożenia na podstawie art. 16 ust. 2c lub 5b. Za każdy z tych czynów może zostać orzeczona kara aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

Ust. 2 przewiduje karę grzywny za niewykonanie nakazu określonego w art. 18 ust. 1. Takiej samej karze podlega podmiot odpowiedzialny za przesyłkę zwierząt albo określonych towarów, jeżeli nie poinformuje o zamiarze przywozu lub tranzytu przez punkt kontroli granicznej, nie udostępni dokumentów lub nie złoży wyjaśnień związanych z kontrolą albo innymi czynnościami urzędowymi, bądź nie wprowadzi przesyłki do zadeklarowanego miejsca przeznaczenia wskazanego w dokumentach. Przepis wyłącza z tego zakresu produkty i małe przesyłki określone w ust. 2 pkt 2.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu konkretnych naruszeń oraz odpowiadających im sankcji. Ust. 3 stanowi, że sprawy o czyny określone w ust. 1 i 2 są rozstrzygane w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

o Inspekcji Weterynaryjnej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2004/287/text/U/D20040287Lj.pdf

Przepis określa, jak ma przebiegać rozstrzyganie spraw dotyczących czynów wskazanych w art. 52. Nie ustanawia odrębnej procedury na potrzeby ustawy o kasach zapomogowo-pożyczkowych, lecz odsyła do zasad opisanych w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia. Oznacza to, że kwestie proceduralne, takie jak sposób prowadzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia, należy oceniać według tego kodeksu.

o kasach zapomogowo-pożyczkowych

Przepis wskazuje, jak należy prowadzić sprawy dotyczące czynów wymienionych w art. 65-65f. Nie ustanawia osobnej procedury dla tych spraw. Rozstrzyganie, czyli ustalenie, czy doszło do wykroczenia i jakie powinny być tego konsekwencje, odbywa się według zasad określonych w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia. Oznacza to, że ten kodeks wyznacza tryb postępowania w każdej z tych spraw.

o mikroorganizmach i organizmach genetycznie zmodyfikowanych

Przepis określa, w jakim trybie rozpoznaje się sprawy dotyczące czynów wskazanych w art. 10. Nie opisuje samych czynów ani nie powtarza ich przesłanek. Odsyła w tym zakresie do przepisów ustawy określonej jako „Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia”. Oznacza to, że art. 11 nie ustanawia odrębnego, szczególnego sposobu orzekania na potrzeby tej ustawy, lecz wskazuje regulację, według której mają być prowadzone sprawy o czyny, o których mowa w art. 10.

Znaczenie tego przepisu jest przede wszystkim proceduralne. Dotyczy etapu orzekania, a więc rozstrzygania sprawy dotyczącej zarzucanego czynu, i wiąże ten etap z przepisami wskazanego kodeksu. Dzięki temu art. 11 wyznacza podstawę trybu postępowania, nie przesądzając samodzielnie o odpowiedzialności konkretnej osoby ani o wyniku sprawy. Zakres odesłania jest ograniczony do spraw o czyny wymienione w art. 10. Sam przepis nie wskazuje dodatkowych warunków zastosowania tego trybu, wyjątków od odesłania ani innych zasad postępowania. W praktyce jego funkcją jest połączenie regulacji dotyczącej czynów objętych art. 10 z ogólną ustawą procesową wymienioną w tym przepisie.

o ograniczeniu handlu w niedziele i święta oraz w niektóre inne dni

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/305/text/U/D20180305Lj.pdf

Przepis określa sankcje za wybrane naruszenia obowiązków związanych z przewozem towarów, jeżeli zostaną one stwierdzone w trakcie kontroli. Obejmuje trzy grupy przypadków. Pierwsza dotyczy rozpoczęcia przewozu towaru przez kierującego, o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. a, bez numeru referencyjnego, bez dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia jego przyjęcia albo bez dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 7. Druga i trzecia odnoszą się do niedopełnienia obowiązków wskazanych odpowiednio w art. 10b oraz w art. 10c ust. 1.

Za każdy z wymienionych czynów kierujący podlega karze grzywny od 5000 do 7500 zł. Przepis wskazuje zatem zarówno przesłanki zastosowania sankcji, jak i jej wysokość. Odpowiedzialność jest związana ze stwierdzeniem naruszenia podczas kontroli, a nie z samym istnieniem nieprawidłowości bez przeprowadzenia takiej kontroli.

Uprawnienie do nakładania i pobierania grzywny w drodze mandatu karnego przysługuje kontrolującemu będącemu funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej, Policji albo Straży Granicznej, a także inspektorem Inspekcji Transportu Drogowego. Oznacza to, że w przypadkach objętych ust. 1 grzywna może zostać nałożona bezpośrednio w formie mandatu przez osoby należące do jednej z wymienionych grup. Orzekanie w sprawie nałożenia grzywny odbywa się natomiast w trybie określonym w ustawie wskazanej w ust. 3, czyli w ustawie regulującej postępowanie w sprawach o wykroczenia.

o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/708/text/U/D20170708Lj.pdf

Art. 1 określa moment wejścia w życie **Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia**. Zgodnie z tym przepisem kodeks zaczyna obowiązywać z dniem **17 października 2001 roku**. Jest to jedyna reguła zawarta w tym artykule, który koncentruje się wyłącznie na wskazaniu daty rozpoczęcia obowiązywania kodeksu.

Znaczenie przepisu polega na jednoznacznym ustaleniu granicy czasowej. Przed wskazanym dniem kodeks nie wchodzi jeszcze w życie, natomiast od tego dnia staje się obowiązującym aktem regulującym postępowanie w sprawach o wykroczenia. Data podana w artykule pozwala ustalić, od kiedy należy odnosić się do regulacji kodeksu jako do przepisów obowiązujących.

Przepis nie zawiera dodatkowych przesłanek, wyjątków ani odrębnych terminów. Nie reguluje również szczegółowego sposobu stosowania kodeksu, przebiegu postępowań ani skutków dla konkretnych spraw. Jego praktyczna funkcja jest formalna i porządkująca, ponieważ wskazuje dokładny dzień, w którym następuje wejście kodeksu w życie. Dzięki temu można odróżnić okres poprzedzający obowiązywanie kodeksu od okresu rozpoczynającego się 17 października 2001 roku.

Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2001/1149/text/U/D20011149Lj.pdf

Przepis ustanawia regułę rozstrzygania wątpliwości dotyczących wyboru właściwych przepisów. Jeżeli nie jest jasne, czy w danej sytuacji należy zastosować „prawo dotychczasowe”, czy „Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia”, należy zastosować przepisy kodeksu. Jest to reguła pierwszeństwa kodeksu w razie niepewności co do podstawy prawnej postępowania.

Znaczenie przepisu polega na tym, że sama wątpliwość nie pozostaje bez rozstrzygnięcia. Nie prowadzi ona do dowolnego wyboru między dwoma porządkami przepisów, lecz ma zostać usunięta przez zastosowanie kodeksu. Rozwiązanie obejmuje sytuacje, w których problem dotyczy tego, czy posłużyć się regulacją dotychczasową, czy regulacją wynikającą z kodeksu. Przepis nie opisuje szczegółowych rodzajów takich wątpliwości ani nie wskazuje dodatkowych przesłanek. Określa natomiast jednoznaczny skutek ich wystąpienia, czyli zastosowanie przepisów kodeksu.

W praktyce reguła ta ułatwia ustalenie podstawy prowadzenia postępowania w sprawach o wykroczenia, gdy przepisy mogą być odczytywane jako przewidujące zastosowanie zarówno prawa dotychczasowego, jak i kodeksu. Dzięki temu wątpliwość co do wyboru regulacji nie blokuje zastosowania przepisów, lecz zostaje rozstrzygnięta według wskazania zawartego w tym artykule.

Przepis określa skutki wejścia w życie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia dla wcześniejszych regulacji dotyczących tej samej materii. Zasadą jest utrata mocy przez dotychczasowe przepisy w zakresie, który został uregulowany w kodeksie. Wyjątek stanowią sytuacje, w których sama ustawa wprowadzająca przewiduje odmienne rozwiązanie.

W § 2 wymieniono w szczególności trzy akty, które tracą moc: ustawę będącą Kodeksem postępowania w sprawach o wykroczenia, ustawę zawierającą przepisy wprowadzające ten kodeks oraz ustawę o ustroju kolegiów do spraw wykroczeń. Wyliczenie wskazuje podstawowe regulacje zastępowane przez nowy porządek postępowania.

Jednocześnie § 3 zachowuje w mocy te przepisy innych ustaw, które przyznają określonym organom uprawnienia związane ze ściganiem wykroczeń. Dotyczy to występowania w charakterze oskarżyciela publicznego oraz nakładania grzywien w drodze mandatu karnego. Organy posiadające takie uprawnienia mogą również prowadzić czynności wyjaśniające, o których mowa w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

Praktyczne znaczenie przepisu polega więc na uporządkowaniu podstaw prawnych postępowania. Dotychczasowe, wskazane regulacje ustępują miejsca kodeksowi, ale zachowane zostają szczególne kompetencje organów, niezbędne do ujawniania wykroczeń, prowadzenia czynności wyjaśniających, występowania przed właściwymi organami oraz stosowania mandatów.

Przepis wprowadza zmiany w wielu ustawach związane z organizacją i prowadzeniem postępowań w sprawach o wykroczenia. Najbardziej szczegółowo określa zasady stosowania kar, gdy ten sam czyn stanowi jednocześnie wykroczenie i przestępstwo. W takiej sytuacji orzeka się za oba czyny, lecz przy karach lub środkach karnych tego samego rodzaju wykonuje się surowsze z nich. Kara albo środek wykonane wcześniej podlegają zaliczeniu na poczet surowszych. Przepis ustanawia również przeliczniki, według których jeden dzień aresztu odpowiada jednemu dniowi pozbawienia wolności, dwóm dniom ograniczenia wolności albo grzywnie od 20 do 150 złotych. Areszt za wykroczenie jest uznawany za karę tego samego rodzaju co pozbawienie wolności za przestępstwo. Zaliczenie nie obejmuje określonych nawiązek ani obowiązku naprawienia szkody, jeżeli dotyczą różnych podmiotów albo różnych rodzajów szkód.

Pozostałe regulacje porządkują właściwość i tryb postępowania. W prawie o ustroju sądów powszechnych wskazano sprawy o wykroczenia i wykroczenia skarbowe. W przepisach dotyczących Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Służby Więziennej oraz Biura Ochrony Rządu uchylono lub zmieniono część regulacji dotyczących odpowiedzialności za wykroczenia, w tym niektórych środków związanych z prowadzeniem pojazdów.

Zmiany w Kodeksie postępowania karnego przewidują między innymi przekazywanie spraw do właściwego sądu oraz rozpoznanie sprawy jako wykroczenia przez ten sam skład sądu, jeśli okoliczność ta ujawni się po rozpoczęciu przewodu sądowego. Uchylono także wskazane rozdziały i zmodyfikowano przepisy dotyczące postępowania przed sądami wojskowymi. Przepis reguluje ponadto przekazywanie zatrzymanego prawa jazdy, tryb postępowania przyspieszonego w sprawach wykroczeń związanych z imprezami masowymi oraz podmioty uprawnione do wniesienia kasacji w sprawie o wykroczenie skarbowe.

Przepis określa, które organy przejmują albo rozpoczynają prowadzenie postępowań w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe w związku z wejściem w życie ustawy. Dotyczy postępowań wszczętych, lecz niezakończonych, a także określonych spraw ujawnionych przed tym dniem.

W ust. 1 wskazano, że postępowania prowadzone przez inspektorów kontroli skarbowej jako finansowe organy postępowania przygotowawczego przejmują właściwi naczelnicy urzędów celno-skarbowych. Taki sam skutek przewidziano w ust. 2 dla postępowań prowadzonych przez urzędy celne. Natomiast zgodnie z ust. 3 postępowania wszczęte przez urzędy skarbowe przejmują właściwi naczelnicy urzędów skarbowych.

Odrębną regułę zawiera ust. 4. Wymienia on grupę czynów określonych w wskazanych przepisach Kodeksu karnego skarbowego. Jeżeli takie przestępstwa lub wykroczenia skarbowe zostały ujawnione przez inspektorów kontroli skarbowej albo urzędy celne przed wejściem w życie ustawy, właściwi naczelnicy urzędów celno-skarbowych wszczynają i prowadzą dotyczące ich postępowania. W tym przypadku przepis nie mówi o przejęciu już wszczętej sprawy, lecz o obowiązku jej wszczęcia i prowadzenia przez wskazany organ.

Znaczenie praktyczne przepisu polega więc na przypisaniu spraw do właściwych następców dotychczasowych finansowych organów postępowania przygotowawczego oraz na wskazaniu organu właściwego dla określonych, ujawnionych spraw. Rozróżnienie między przejęciem postępowania a jego wszczęciem porządkuje sposób dalszego prowadzenia spraw w okresie zmiany właściwości organów.

Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/1948/text/U/D20161948Lj.pdf

Przepis wprowadza liczne zmiany w Kodeksie karnym skarbowym, dostosowując jego regulacje do czynności, organów i kompetencji określonych w ustawie o Krajowej Administracji Skarbowej. Obejmuje zarówno odpowiedzialność za czyny skarbowe, jak i zasady prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykonywania zabezpieczeń oraz egzekucji.

Istotne znaczenie ma nowe brzmienie art. 16a. Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe osoba, która złożyła prawnie skuteczną korektę deklaracji podatkowej oraz w całości uiściła uszczuploną albo narażoną na uszczuplenie należność publicznoprawną, niezwłocznie lub w terminie wyznaczonym przez uprawniony organ. Przepis wskazuje także, że kontrola celno-skarbowa, audyt, czynności audytowe i urzędowe sprawdzenie są czynnościami określonymi w ustawie o Krajowej Administracji Skarbowej.

Zmodyfikowano katalog finansowych organów postępowania przygotowawczego. Należą do nich naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celno-skarbowego oraz Szef Krajowej Administracji Skarbowej, a przepisy określają również organy nadrzędne nad nimi. Naczelnik urzędu celno-skarbowego prowadzi sprawy dotyczące wskazanych w przepisie czynów, naczelnik urzędu skarbowego, pozostałe sprawy, natomiast Szef Krajowej Administracji Skarbowej, sprawy ujawnione w zakresie swojego działania.

Przepis rozszerza ochronę postępowania i współpracę organów. Postępowanie może zostać zawieszone z powodu kontroli lub innego postępowania, a akta mogą być udostępniane organom prowadzącym takie czynności. Utrudnianie kontroli lub czynności audytowych, w tym niszczenie, ukrywanie albo usuwanie dokumentów, zagrożone jest grzywną do 720 stawek dziennych. Uregulowano także terminy postępowania, zatwierdzanie określonych postanowień, właściwość przy zabezpieczeniu majątkowym oraz zasady wykonywania przepadku i ściągnięcia jego równowartości pieniężnej.

Przepis wprowadza zmianę w ustawie - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Zmiana dotyczy art. 100 § 4 pkt 2 lit. a i polega na nadaniu temu przepisowi nowego brzmienia. Zgodnie z art. 63 wskazanym podmiotem jest „właściwy miejscowo dyrektor izby administracji skarbowej”.

Regulacja ma charakter punktowy i dotyczy wyłącznie jednego elementu przepisu: określenia podmiotu właściwego miejscowo. Nie zmienia pozostałej treści art. 100 § 4 pkt 2 ani innych jednostek redakcyjnych wskazanych w przepisie. Oznacza to, że w zakresie objętym art. 100 § 4 pkt 2 lit. a ustawa posługuje się nazwą dyrektora izby administracji skarbowej, a o właściwości tego organu decyduje kryterium miejscowe.

Znaczenie praktyczne zmiany polega na jednoznacznym wskazaniu organu, który należy uwzględnić przy stosowaniu regulacji zawartej w art. 100 § 4 pkt 2 lit. a. Przepis nie opisuje dodatkowych warunków działania tego organu ani nie rozwija zasad ustalania właściwości miejscowej. Jego treść ogranicza się do zastąpienia dotychczasowego brzmienia lit. a nowym wskazaniem: „właściwy miejscowo dyrektor izby administracji skarbowej”.

w sprawie postępowania w zakresie formularzy mandatu karnego, mandatów karnych generowanych przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, grzywien nakładanych w drodze mandatu karnego oraz podmiotów nabywających odpłatnie formularze mandatu karnego

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/151/text/O/D20160151.pdf

w sprawie środków technicznych służących do utrwalania dźwięku albo obrazu i dźwięku w postępowaniu w sprawach o wykroczenia

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2014/1549/text/O/D20141549.pdf

Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia w przepisach

o Inspekcji Weterynaryjnej1 przepis

o kasach zapomogowo-pożyczkowych1 przepis

o mikroorganizmach i organizmach genetycznie zmodyfikowanych1 przepis

o ograniczeniu handlu w niedziele i święta oraz w niektóre inne dni1 przepis

o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi1 przepis

Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia.4 przepisy

Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej3 przepisy

w sprawie postępowania w zakresie formularzy mandatu karnego, mandatów karnych generowanych przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, grzywien nakładanych w drodze mandatu karnego oraz podmiotów nabywających odpłatnie formularze mandatu karnego1 przepis

w sprawie środków technicznych służących do utrwalania dźwięku albo obrazu i dźwięku w postępowaniu w sprawach o wykroczenia1 przepis