Przepis określa podstawowe zadanie Państwowej Straży Łowieckiej oraz zakres jej współpracy informacyjnej. Straż ma kontrolować realizację przepisów ustawy, przy czym ustawodawca wskazuje szczególne obszary tej kontroli. Obejmują one:

- ochronę zwierzyny;
- zwalczanie kłusownictwa i wszelkiego szkodnictwa łowieckiego;
- zwalczanie przestępstw i wykroczeń w zakresie łowiectwa;
- kontrolę legalności skupu i obrotu zwierzyną;
- kontrolę przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w zakresie obrotu zwierzyną żywą oraz obrotu tuszami zwierzyny i ich częściami, w odniesieniu do prowadzenia ewidencji skupu w każdym punkcie skupu.

Wyliczenie wskazuje, że zadania Straży obejmują zarówno ochronę zwierzyny i przeciwdziałanie naruszeniom prawa, jak również kontrolę legalności działalności gospodarczej związanej ze skupem i obrotem zwierzyną. Szczególne znaczenie ma kontrola ewidencji skupu, ponieważ przepis wiąże ją z każdym punktem skupu prowadzonym przez objętych kontrolą przedsiębiorców.

Państwowa Straż Łowiecka współpracuje także z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych. Współpraca ta ma odbywać się w zakresie niezbędnym do realizacji zadań ustawowych. Przepis łączy więc wykonywanie kontroli w obszarze łowiectwa z wymianą lub wykorzystaniem informacji w ramach współpracy z tym organem, ale nie określa w tym miejscu szczegółowych form ani procedury tej współpracy.

Prawo łowieckie.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1995/713/text/U/D19950713Lj.pdf

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia związane z gospodarką łowiecką i rozróżnia legalne polowanie od kłusownictwa. **Gospodarka łowiecka** obejmuje trzy rodzaje działalności: ochronę, hodowlę oraz pozyskiwanie zwierzyny.

**Polowanie** zostało zdefiniowane jako działania zmierzające do wejścia w posiadanie określonych zwierząt. Obejmuje ono tropienie, strzelanie z myśliwskiej broni palnej oraz łowienie dozwolonymi sposobami zwierzyny żywej. Definicja obejmuje także ptaki i ssaki należące do IGO stwarzających zagrożenie dla Unii lub IGO stwarzających zagrożenie dla Polski. Odrębną formą jest łowienie zwierzyny przy pomocy ptaków łowczych, które wymaga zgody ministra właściwego do spraw środowiska. Polowaniem jest również łowienie zwierząt należących do wskazanych kategorii IGO, jeżeli działanie zmierza do wejścia w ich posiadanie.

Znaczenie przepisu polega na określeniu, jakie czynności i wobec jakich zwierząt mieszczą się w pojęciu polowania. Jednocześnie wskazuje on, że **kłusownictwo** to działanie zmierzające do wejścia w posiadanie zwierzyny, które nie jest polowaniem albo odbywa się z naruszeniem warunków dopuszczalności polowania. Rozróżnienie to opiera się więc zarówno na rodzaju podejmowanej czynności, jak i na zgodności jej wykonania z warunkami przewidzianymi dla polowania.

Przepis ustanawia katalog zachowań zabronionych związanych z łowiectwem, ochroną zwierzyny oraz przeciwdziałaniem kłusownictwu. Obejmuje zarówno działania dotyczące urządzeń i środków używanych do pozyskiwania zwierzyny, jak i naruszenia zasad wykonywania polowania.

Zakazane jest między innymi niszczenie urządzeń łowieckich oraz wybieranie karmy lub soli z lizawek. Niedopuszczalne jest także gromadzenie, posiadanie, wytwarzanie, przechowywanie lub wprowadzanie do obrotu narzędzi i urządzeń przeznaczonych do kłusownictwa. Przepis zabrania również wchodzenia w posiadanie bezprawnie pozyskanej tuszy lub trofeów zwierząt łownych, a także hodowania albo utrzymywania bez zezwolenia chartów rasowych lub ich mieszańców.

Osobne grupy zakazów dotyczą organizacji i przebiegu polowania. Obejmują one zezwalanie na polowanie osobie nieuprawnionej, pozyskiwanie zwierzyny w innym gatunku, innej płci lub większej liczbie niż wskazana w upoważnieniu, a także przekroczenie pozyskania zatwierdzonego w rocznym planie łowieckim. Zabronione jest polowanie bez uprawnień, w czasie ochronnym, z chartami lub ich mieszańcami oraz na przelotne ptactwo łowne na wskazanych w przepisie obszarach wybrzeża.

Przepis określa też niedozwolone sposoby i warunki polowania, w tym używanie broni i środków innych niż myśliwskie, stosowanie pułapek, trucizn, materiałów wybuchowych lub sztucznego światła, a także strzelanie w odległości mniejszej niż 500 m od miejsca zebrań publicznych podczas ich trwania lub mniejszej niż 150 m od zabudowań mieszkalnych. Zakazuje ponadto wykonywania polowania przy obecności lub udziale osób poniżej 18. roku życia oraz celowego utrudniania lub uniemożliwiania polowania. Zakaz zakładania narzędzi do łowienia, chwytania lub zabijania zwierzyny przewiduje wyjątki dotyczące określonych odłowów.

Przepis określa czyny zagrożone grzywną, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności do roku. Obejmuje zarówno zachowania związane z kłusownictwem i bezprawnym pozyskiwaniem zwierząt łownych, jak i naruszenia zasad wykonywania polowania oraz wprowadzania zwierząt do środowiska.

Odpowiedzialność może dotyczyć osoby, która **gromadzi, posiada, wytwarza, przechowuje lub wprowadza do obrotu** narzędzia albo urządzenia przeznaczone do kłusownictwa. Przepis obejmuje także wejście w posiadanie bezprawnie pozyskanej tuszy lub trofeów zwierząt łownych oraz naruszenie zakazu określonego w art. 9 ust. 1 pkt 4. Osobno wskazano hodowanie lub utrzymywanie bez zezwolenia chartów rasowych albo ich mieszańców.

Sankcje przewidziano również za nieprawidłowości po stronie osoby sprawującej zarząd z ramienia dzierżawcy lub zarządcy obwodu. Chodzi o zezwolenie na polowanie osobie nieuprawnionej albo na przekroczenie zatwierdzonego w planie łowieckim pozyskania zwierzyny. Karalne jest także pozyskanie zwierzyny innego gatunku, innej płci lub w większej liczbie, niż wynika z upoważnienia.

Przepis obejmuje ponadto wykonywanie polowania w obecności lub przy udziale dziecka do 18. roku życia, celowe utrudnianie albo uniemożliwianie polowania oraz określone przypadki wprowadzenia zwierząt do środowiska, w szczególności bez zgłoszenia z art. 16a ust. 1, przed upływem terminu z art. 16a ust. 5 albo mimo sprzeciwu z art. 16a ust. 8.cuntegn

Przepis określa podstawowe zasady ochrony zwierzyny, uzupełniające reguły wynikające z przepisów o ochronie przyrody. Ochrona obejmuje przede wszystkim tworzenie warunków bezpiecznego bytowania zwierząt. Jej istotnym elementem jest zwalczanie kłusownictwa i innych przejawów szkodnictwa łowieckiego.

Ustawa wprowadza zakazy dotyczące postępowania ze zwierzyną. Poza polowaniami i odłowami nie wolno jej płoszyć, chwytać, przetrzymywać, ranić ani zabijać. Zakazane jest również wybieranie i posiadanie jaj oraz piskląt, wyrabianie i posiadanie wydmuszek, a także niszczenie legowisk, nor i gniazd ptasich. Ograniczenia obejmują ponadto sprzedaż, transport w celu sprzedaży, przetrzymywanie w celu sprzedaży i oferowanie do sprzedaży zwierząt łownych, ich rozpoznawalnych części oraz produktów z nich uzyskanych. Wyjątek dotyczy zwierząt pozyskanych zgodnie z prawem albo nabytych w inny legalny sposób.

Szczególne rozwiązanie dotyczy zwierzyny, która znalazła się w posiadaniu człowieka wskutek osierocenia, wypadku lub innego uszkodzenia ciała. Starosta może wówczas zezwolić na jej przetrzymywanie przez okres do 6 miesięcy, jeżeli jest to potrzebne do zapewnienia opieki i leczenia. Następnie zwierzę powinno zostać przekazane uprawnionym podmiotom do dalszej hodowli.

Przepis określa też dopuszczalne sposoby odłowu żywej zwierzyny do celów hodowlanych, w tym eksportu, oraz naukowych. Dozwolone są wyłącznie sieci i pułapki nieraniące, w tym pułapki niechwytające za kończynę.

Kłusownictwo

Kłusownictwo w przepisach

Prawo łowieckie.5 przepisów