Klient

W ustawie „Dystrybucja ubezpieczeń” „klient” jest określeniem zależnym od rodzaju umowy, której dotyczy dystrybucja. Nie oznacza więc wyłącznie osoby, która zawarła umowę ubezpieczenia. W przypadku umów ubezpieczenia klientem może być osoba poszukująca ochrony ubezpieczeniowej, ubezpieczający albo ubezpieczony. Są to różne role, które w konkretnej sytuacji mogą przypadać tej samej osobie albo różnym osobom.

Znaczenie poszczególnych ról:

• poszukujący ochrony ubezpieczeniowej to podmiot zainteresowany uzyskaniem ubezpieczenia, jeszcze zanim dojdzie do zawarcia umowy;
• ubezpieczający to strona zawierająca umowę i przyjmująca wynikające z niej obowiązki;
• ubezpieczony to osoba objęta ochroną ubezpieczeniową, której interes lub życie, zdrowie, majątek albo odpowiedzialność wiążą się z zakresem ubezpieczenia.

W odniesieniu do umowy gwarancji ubezpieczeniowej klientem jest zleceniodawca gwarancji, czyli podmiot, który zleca jej ustanowienie. Ustawa rozróżnia zatem klienta nie tylko według jego relacji z ubezpieczycielem, lecz także według rodzaju produktu ubezpieczeniowego.

Takie ujęcie służy wskazaniu, wobec kogo stosuje się przepisy regulujące dystrybucję ubezpieczeń. Ma to praktyczne znaczenie przy ustalaniu adresata informacji, obowiązków informacyjnych i czynności podejmowanych przez dystrybutora. Pozwala również określić, która osoba jest traktowana jako klient, gdy w zawarciu lub wykonywaniu umowy uczestniczy kilka podmiotów. Zakres tego pojęcia wynika z ustawy i nie musi pokrywać się z potocznym rozumieniem klienta jako osoby kupującej usługę.

Słowo „klient” występuje także w innych regulacjach, między innymi dotyczących pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, umowy agencyjnej, wykonywania zawodu psychologa oraz działalności towarowych domów maklerskich i firm inwestycyjnych. W tych kontekstach odnosi się do podmiotów korzystających z pośrednictwa, usług zawodowych albo usług związanych z obrotem lub przechowywaniem aktywów, a jego dokładne znaczenie zależy od danego przepisu.