Klient detaliczny

Klient detaliczny to, w rozumieniu ustawy „Obrót instrumentami finansowymi”, podmiot korzystający z usług objętych regulacją tej ustawy, który nie ma statusu klienta profesjonalnego. O zakwalifikowaniu do tej kategorii decydują więc przede wszystkim trzy elementy: istnienie podmiotu, brak jego profesjonalnego statusu oraz świadczenie albo planowanie świadczenia na jego rzecz co najmniej jednej usługi wskazanej w art. 69 ust. 2 lub 4.

Określenie „podmiot” jest szersze niż „osoba fizyczna”. Samo potoczne rozumienie klienta detalicznego jako konsumenta nie wyczerpuje zatem znaczenia tego pojęcia. Istotne jest nie to, jak podmiot określa siebie, lecz czy spełnia warunek wyłączenia z kategorii klienta profesjonalnego i czy pozostaje odbiorcą jednej z usług wymienionych w powołanym przepisie. Definicja obejmuje zarówno sytuację, w której usługa już jest świadczona, jak i taką, w której ma dopiero zostać świadczona. Wystarczy przy tym co najmniej jedna usługa, nie jest konieczne korzystanie z większej ich liczby.

Pojęcie służy ustaleniu kręgu klientów traktowanych jako nieprofesjonalni w ramach regulacji dotyczących obrotu instrumentami finansowymi. Rozróżnienie między klientem detalicznym a klientem profesjonalnym ma znaczenie praktyczne, ponieważ pozwala określić, które przepisy ustawy znajdują zastosowanie do relacji między klientem a podmiotem świadczącym usługę oraz jaki model ochrony i obowiązków regulacyjnych należy przyjąć. Nie jest to więc jedynie opis sposobu korzystania z usługi, lecz ustawowa kwalifikacja podmiotu związana z rodzajem świadczonych lub planowanych usług. Odwołanie do art. 69 ust. 2 lub 4 ogranicza definicję do usług wyraźnie wskazanych w ustawie, a nie do każdej relacji gospodarczej z podmiotem działającym na rynku finansowym.