Klasa bonitacji drzewostanu

Klasa bonitacji drzewostanu to określenie używane do opisania, jak duże możliwości produkcyjne ma dane siedlisko leśne oraz rosnący na nim drzewostan. W ustawie „Lasy” pojęcie to ma charakter wskaźnika, czyli służy do przedstawienia określonej cechy lasu w sposób umożliwiający jej ocenę i porównanie. Nie jest więc nazwą konkretnego gatunku drzew ani prostą informacją o aktualnej ilości drewna. Odnosi się przede wszystkim do potencjału produkcyjnego, a zatem do tego, jakie warunki wzrostu i rozwoju zapewnia siedlisko oraz jak ten potencjał wiąże się z drzewostanem.

Na znaczenie tego pojęcia składają się dwa powiązane elementy:

• siedlisko leśne, czyli warunki, w których las rośnie i które wpływają na jego możliwości produkcyjne;
• drzewostan, czyli zbiorowisko drzew, którego stan i cechy pozwalają odnieść potencjał siedliska do rzeczywistego układu roślinności.

„Klasa” wskazuje, że możliwości te mogą być ujmowane w ramach określonego uporządkowania lub podziału, co ułatwia zestawianie różnych siedlisk i drzewostanów. Dzięki temu można posługiwać się wspólnym kryterium przy opisie lasu, zamiast ograniczać się do pojedynczych obserwacji dotyczących drzew albo powierzchni.

W praktyce wskaźnik pomaga ocenić produkcyjny charakter lasu i porównać, czy dane siedlisko oraz związany z nim drzewostan mają większy lub mniejszy potencjał w tym zakresie. Może być przydatny przy sporządzaniu opisów lasu, porządkowaniu informacji o drzewostanach oraz planowaniu działań związanych z gospodarką leśną. W ramach ustawy pojęcie zapewnia jednolite znaczenie dla ocen odnoszących się do możliwości produkcyjnych lasu. Sama klasa bonitacji nie opisuje jednak wszystkich właściwości drzewostanu i nie zastępuje pełnej charakterystyki jego stanu.