Kino

Kino, w rozumieniu ustawy „Kinematografia”, to nie tylko budynek lub sala, lecz całość obejmująca określone miejsce oraz powiązane z nim urządzenia techniczne. Ich wspólnym przeznaczeniem jest umożliwienie wyświetlania filmów dla publiczności. Definicja wskazuje więc na dwa podstawowe elementy tego pojęcia: przestrzeń, w której odbywa się projekcja, oraz techniczne wyposażenie potrzebne do jej przeprowadzenia.

Istotny jest także publiczny charakter wyświetlania. Kino służy prezentowaniu filmu odbiorcom, a nie wyłącznie prywatnemu korzystaniu z urządzeń albo oglądaniu nagrania przez pojedynczą osobę w warunkach domowych. O tym, czy dane miejsce może być uznane za kino, decyduje zatem jego rzeczywiste przeznaczenie oraz funkcjonalne powiązanie z wyposażeniem technicznym pozwalającym na projekcję filmu.

Najważniejsze cechy pojęcia:

• obejmuje fizyczne miejsce przeznaczone do projekcji;
• uwzględnia zespół urządzeń technicznych służących wyświetlaniu;
• dotyczy prezentowania filmów publiczności;
• opisuje funkcjonalną całość, a nie samą nazwę obiektu.

Takie ujęcie ma znaczenie praktyczne, ponieważ pozwala odróżnić kino od pojedynczego urządzenia, pustej sali lub miejsca wykorzystywanego wyłącznie do prywatnego odbioru filmu. W ustawie definicja porządkuje zakres pojęcia używanego w przepisach dotyczących kinematografii. Dzięki niej można oceniać, czy konkretny obiekt lub zespół urządzeń spełnia ustawowe cechy kina, niezależnie od tego, jak jest określany w praktyce. Decydujące pozostają jego właściwości oraz sposób wykorzystania, czyli możliwość publicznego wyświetlania filmów w odpowiednio przeznaczonym miejscu.