Przepis ustanawia zakaz wyposażania kierowcy w przerobioną albo podrobioną kopię zgłoszenia delegowania. Chodzi o dokument, o którym mowa w art. 9 ust. 3 pkt 1, a więc regulacja nie odnosi się do każdego dokumentu związanego z delegowaniem, lecz do konkretnej kopii zgłoszenia wskazanej w tym przepisie.

Zakaz obejmuje dwa rodzaje nieprawidłowości. „Przerobiona” kopia to taka, której treść lub forma została zmieniona, natomiast „podrobiona” kopia to dokument wykonany w sposób mający naśladować właściwe zgłoszenie, mimo że nim nie jest. W obu przypadkach istotne jest przekazanie takiego dokumentu kierowcy lub zapewnienie mu go jako dokumentu związanego z delegowaniem.

Przepis nie opisuje procedury zgłoszenia delegowania, nie określa także sankcji za naruszenie zakazu. Jego znaczenie polega na jednoznacznym wyeliminowaniu możliwości posługiwania się wobec kierowcy kopią zgłoszenia, której autentyczność została naruszona albo która została wytworzona jako fałszywa. Adresat zakazu powinien zatem odróżniać prawidłową kopię zgłoszenia od dokumentu przerobionego lub podrobionego, ponieważ tylko te dwie formy dokumentu zostały wprost objęte regulacją.

o delegowaniu kierowców w transporcie drogowym

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2023/1523/text/U/D20231523Lj.pdf

Przepis określa obowiązki przewoźnika drogowego z państwa trzeciego, który deleguje kierowcę do wykonywania przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Obowiązki te powstają przy każdym delegowaniu i obejmują zarówno przekazanie informacji Państwowej Inspekcji Pracy, jak i przygotowanie dokumentów dla kierowcy.

Najpóźniej w momencie rozpoczęcia delegowania przewoźnik składa elektroniczne zgłoszenie do Państwowej Inspekcji Pracy. Przed rozpoczęciem przewozu wystawia natomiast papierowe „potwierdzenie delegowania”, sporządzone na właściwym formularzu, podpisane przez przewoźnika i kierowcę. Kierowca musi mieć przy sobie to potwierdzenie, dokumenty potwierdzające wykonywane przewozy, takie jak list przewozowy, wymagane zezwolenie lub formularz jazdy, a także zapisy tachografu wymagane zgodnie z „Umową AETR”.

**Zgłoszenie delegowania** zawiera między innymi dane przewoźnika i osoby wyznaczonej do kontaktów z organami, dane kierowcy, przewidywany okres delegowania, informacje o podstawie zatrudnienia i właściwym dla niej prawie, numer rejestracyjny pojazdu oraz rodzaj przewozu. „Potwierdzenie delegowania” obejmuje zasadniczo dane przewoźnika i kierowcy, informacje o podstawie wykonywania przewozów, pojeździe oraz rodzaju usług.

Państwowa Inspekcja Pracy przetwarza dane ze zgłoszeń w sposób niezautomatyzowany. Co do zasady usuwa je po upływie 24 miesięcy, z wyjątkiem danych dotyczących spraw wszczętych i niezakończonych prawomocnym rozstrzygnięciem. Minister właściwy do spraw transportu określa wzór potwierdzenia, z uwzględnieniem danych potrzebnych do kontroli prawidłowości delegowania.

Przepis określa obowiązek dokumentacyjny przewoźnika drogowego z państwa trzeciego, który deleguje kierowcę z państwa trzeciego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Obowiązek ten aktualizuje się **po okresie delegowania**, gdy przewoźnik otrzyma wniosek od organu, o którym mowa w art. 24. Nie jest więc ograniczony wyłącznie do dokumentów posiadanych w związku z samym wykonywaniem przewozu, lecz obejmuje przekazanie określonego zestawu materiałów dotyczących delegowania i zatrudnienia kierowcy.

Przewoźnik powinien przesłać, w formie kopii, dokumenty wskazane w art. 12 ust. 2. Ponadto zakres przekazywanej dokumentacji obejmuje dokumentację dotyczącą wynagrodzenia kierowcy za okres delegowania, umowę o pracę albo dokument równoważny, a także inną umowę, na podstawie której kierowca wykonuje przewozy drogowe na rzecz tego przewoźnika. Należy również przekazać ewidencję czasu pracy kierowcy oraz dowody wypłat wynagrodzenia.

Termin został określony jako „niezwłocznie”, jednak przepis wyznacza także granicę czasową, dokumenty muszą zostać przesłane nie później niż w ciągu 8 tygodni od dnia otrzymania wniosku. Regulacja wskazuje zatem zarówno wymagany zakres informacji, jak i maksymalny czas na ich przekazanie. W praktyce przepis tworzy podstawę do żądania od przewoźnika dokumentów pozwalających odtworzyć warunki wykonywania pracy i wypłaty wynagrodzenia kierowcy w okresie delegowania.

Przepis ustanawia zakaz wyposażania kierowcy w dokument, który stanowi przerobione albo podrobione potwierdzenie delegowania wskazane w art. 12 ust. 1 pkt 2. Jego przedmiotem jest więc zarówno osoba kierowcy, któremu taki dokument jest przekazywany lub udostępniany, jak i szczególny rodzaj potwierdzenia delegowania. Zakaz obejmuje dwie postacie nieprawidłowości dokumentu: jego przerobienie oraz podrobienie. Są to odrębnie wymienione cechy, dlatego przepis nie ogranicza się tylko do jednej formy fałszowania potwierdzenia.

Znaczenie regulacji polega na jednoznacznym wyłączeniu możliwości posługiwania się wobec kierowcy potwierdzeniem delegowania, którego treść lub forma zostały zmienione albo które zostało wytworzone jako nieoryginalne. Przepis nie opisuje procedury wystawiania prawidłowego potwierdzenia, lecz określa zachowanie zakazane. Nie wskazuje również sankcji ani innych następstw naruszenia, dlatego z samej jego treści wynika przede wszystkim obowiązek powstrzymania się od wyposażania kierowcy w taki dokument. Odesłanie do art. 12 ust. 1 pkt 2 identyfikuje dokument objęty zakazem, bez rozwijania w tym przepisie jego dalszych cech. Regulacja ma zatem wąski, konkretny zakres: dotyczy czynności wyposażania kierowcy i wyłącznie przerobionego lub podrobionego potwierdzenia delegowania.

Przepis określa zakres i sposób przeprowadzania kontroli drogowej dotyczącej delegowania kierowców przez przewoźników drogowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kontrola służy sprawdzeniu, czy przewoźnik i kierowca wykonują obowiązki związane z delegowaniem.

W odniesieniu do przewoźnika sprawdzane są trzy zasadnicze kwestie:

- dokonanie i aktualizacja zgłoszenia delegowania, o którym mowa w art. 9 ust. 1,
- zgodność danych zawartych w tym zgłoszeniu ze stanem faktycznym,
- wyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 9 ust. 3.

Kontrola obejmuje także sprawdzenie wykonania przez kierowcę obowiązku określonego w art. 10. Weryfikacji podlegają dane zawarte w dokumentach okazanych przez kierowcę, wskazanych w art. 9 ust. 3. Oznacza to, że podczas kontroli oceniana jest nie tylko sama obecność wymaganych dokumentów, lecz także prawidłowość zamieszczonych w nich informacji.

Kontrole przeprowadzają inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego. Są oni wyposażeni w urządzenia pozwalające porównać dane z kopii zgłoszenia delegowania z danymi zamieszczonymi w zgłoszeniu dokonanym za pośrednictwem interfejsu publicznego połączonego z systemem IMI. Rozwiązanie to umożliwia sprawdzenie zgodności dokumentu posiadanego przy sobie z informacjami znajdującymi się w systemie.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na wskazaniu, jakie elementy podlegają sprawdzeniu bezpośrednio podczas kontroli drogowej, kto ją przeprowadza oraz jakie narzędzia są wykorzystywane. Warunki i tryb kontroli określają przepisy ustawy o transporcie drogowym.

Przepis określa sposób postępowania podczas kontroli drogowej, gdy kierowca nie okazuje kopii zgłoszenia delegowania, a pozostałe wymagane dokumenty wskazują, że powinien być uznany za kierowcę delegowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Chodzi o dokumenty, o których mowa w art. 9 ust. 3 pkt 2 i 3, przy jednoczesnym braku dokumentu wskazanego w art. 9 ust. 3 pkt 1.

W takiej sytuacji osoby uprawnione do przeprowadzenia kontroli przekazują Państwowej Inspekcji Pracy, za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej, określony zestaw danych. Muszą to zrobić w terminie 7 dni od dnia kontroli. Przekazywane informacje obejmują:

- nazwę, adres i siedzibę przewoźnika delegującego kierowcę,
- numer jego licencji wspólnotowej,
- imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer prawa jazdy kierowcy,
- datę kontroli,
- numer rejestracyjny pojazdu silnikowego,
- informację o rodzaju przewozu, w tym o tym, czy był to przewóz rzeczy, przewóz osób, międzynarodowy przewóz drogowy lub przewóz kabotażowy.

**Praktyczne znaczenie przepisu** polega na tym, że brak kopii zgłoszenia delegowania nie kończy czynności na samej kontroli drogowej. Jeżeli inne dokumenty potwierdzają delegowanie, informacje o przewoźniku, kierowcy, pojeździe, kontroli i rodzaju przewozu są przekazywane Państwowej Inspekcji Pracy. W opisanym przypadku nie sporządza się protokołu kontroli, o którym mowa w art. 18.

Jeżeli przekazanie danych odbywa się przez elektroniczną skrzynkę podawczą Głównego Inspektora Pracy albo adres do doręczeń elektronicznych z wykorzystaniem wskazanych usług, dane muszą zostać podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

Przepis określa zadanie Państwowej Inspekcji Pracy w zakresie kierowców delegowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Inspekcja kontroluje dwa powiązane obszary: **prawidłowość delegowania kierowcy** oraz **warunki jego zatrudnienia**. Kontrola może więc dotyczyć zarówno tego, czy delegowanie zostało przeprowadzone zgodnie z wymaganiami, jak i tego, czy kierowcy delegowanemu zapewniono właściwe warunki zatrudnienia.

Wykonywanie kontroli odbywa się zgodnie z art. 14 i art. 15 ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług. Oznacza to, że przepis nie opisuje samodzielnie całej procedury kontrolnej, lecz odsyła do wskazanych regulacji. Jednocześnie Państwowa Inspekcja Pracy ma uwzględniać dane i informacje, o których mowa w art. 19 ust. 1. Są one elementem materiału branym pod uwagę przy ocenie prawidłowości delegowania lub warunków zatrudnienia.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu organu właściwego do kontroli oraz zakresu tej kontroli. Obejmuje on kierowców delegowanych na terytorium Polski i wiąże ocenę sytuacji kierowcy z informacjami zgromadzonymi na podstawie art. 19 ust. 1. Przepis łączy zatem kompetencję kontrolną Państwowej Inspekcji Pracy z określonym trybem działania oraz z obowiązkiem uwzględnienia wskazanych danych.

Przepis określa zasady kontroli drogowej delegowania kierowców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z państwa trzeciego. Kontrola obejmuje dwa podstawowe obszary: sprawdzenie, czy przewoźnik drogowy wyposażył kierowcę w dokumenty, o których mowa w art. 12 ust. 2, oraz czy kierowca przestrzega obowiązku wskazanego w art. 13.

Kontrola nie ogranicza się do samego okazania dokumentów. Obejmuje również weryfikację danych zawartych w dokumentach przedstawionych przez kierowcę, o których mowa w art. 12 ust. 2. Dzięki temu sprawdzane są zarówno obowiązki przewoźnika, jak i informacje dotyczące konkretnego delegowania.

Do przeprowadzania kontroli uprawnieni są inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego. Działają oni na warunkach i w trybie określonych w przepisach ustawy o transporcie drogowym, a do kontroli stosuje się odpowiednio przepisy art. 18. Przepis wskazuje więc zarówno organ kontrolujący, jak i regulacje wyznaczające sposób wykonywania czynności.

Szczególne zasady dotyczą sytuacji, w której przewoźnik z państwa trzeciego, na podstawie umowy międzynarodowej, składa zgłoszenie delegowania przy użyciu interfejsu publicznego połączonego z systemem IMI. W takim przypadku kontrola uwzględnia dodatkowo przepisy art. 15, art. 17 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 oraz art. 22 ust. 1 i 2. W praktyce przepis tworzy podstawę do drogowego sprawdzania dokumentów, danych i obowiązków związanych z delegowaniem, z uwzględnieniem sposobu dokonania zgłoszenia.

Przepis określa zadanie Państwowej Inspekcji Pracy w odniesieniu do kierowcy delegowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z państwa trzeciego. Inspekcja kontroluje dwa powiązane, ale odrębne obszary: **prawidłowość delegowania** albo **warunki zatrudnienia kierowcy delegowanego**. Oznacza to, że przedmiotem kontroli może być zarówno zgodność samego delegowania z wymaganiami przewidzianymi w przepisach, jak i warunki, na jakich kierowca jest zatrudniony podczas delegowania na terytorium Polski.

Przepis nie ustanawia samodzielnie szczegółowych kryteriów tej kontroli. Wskazuje, że odbywa się ona zgodnie z art. 14 i art. 15 ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług. Te jednostki redakcyjne stanowią więc podstawę prawną sposobu wykonywania kontroli, a art. 24 wiąże je z sytuacją kierowcy delegowanego z państwa trzeciego.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na jednoznacznym wskazaniu organu właściwego do kontroli oraz zakresu spraw, które mogą zostać przez ten organ zbadane. Adresatem tej regulacji jest przede wszystkim sytuacja, w której kierowca został delegowany z państwa trzeciego i wykonuje pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W takim przypadku kontrola może dotyczyć legalności lub prawidłowości delegowania, warunków zatrudnienia albo obu tych obszarów. Odesłanie do art. 14 i art. 15 oznacza, że ocena przebiega według zasad wskazanych w tych przepisach, a nie wyłącznie na podstawie samego art. 24.

Przepis określa zasady współpracy Państwowej Inspekcji Pracy z właściwym organem innego państwa członkowskiego w razie nieprzekazania przez przewoźnika dokumentów dotyczących delegowania kierowcy z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli przewoźnik nie prześle wymaganych dokumentów w terminie, Państwowa Inspekcja Pracy przyjmuje wniosek o wzajemną pomoc i zapewnia przekazanie dokumentacji objętej tym wnioskiem.

Zakres dokumentów obejmuje w szczególności:

- dowody wykonywania przewozów drogowych w państwie członkowskim, którego organ wystąpił z wnioskiem, takie jak listy przewozowe lub inne wskazane dowody;
- zapisy tachografu, w tym symbole państw, w których kierowca przebywał podczas przewozów międzynarodowych lub kabotażowych;
- dokumentację dotyczącą wynagrodzenia za okres delegowania, umowę o pracę albo dokument równoważny, ewidencję czasu pracy oraz dowody wypłaty wynagrodzenia.

W przypadku dokumentów dotyczących przewozów i zapisów tachografu Państwowa Inspekcja Pracy może zwrócić się o pomoc do wojewódzkiego inspektora transportu drogowego właściwego dla siedziby przewoźnika. Sam przewoźnik ma obowiązek przekazać kopie dokumentów na wniosek Państwowej Inspekcji Pracy albo, w zakresie dokumentów dotyczących przewozów i tachografu, na wniosek wojewódzkiego inspektora transportu drogowego. Musi to zrobić nie później niż w ciągu 7 dni od otrzymania wniosku.

Państwowa Inspekcja Pracy przekazuje odpowiedź właściwemu organowi innego państwa członkowskiego w terminie 25 dni roboczych od otrzymania wniosku. Ponadto przewoźnik ma obowiązek udzielić informacji na żądanie Państwowej Inspekcji Pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1, w terminie 10 dni roboczych. Przepis ustanawia więc określone terminy zarówno dla przewoźnika, jak i organów uczestniczących w przekazywaniu dokumentów i informacji.

Przepis określa, kiedy kierowca wykonujący przewóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest uznawany za kierowcę delegowanego. Wyłączenie obejmuje przede wszystkim przejazd tranzytem oraz przewozy dwustronne rzeczy lub osób. Dotyczy także określonych dodatkowych czynności wykonywanych podczas takich przewozów.

W przypadku przewozu dwustronnego rzeczy kierowca nie jest delegowany, jeżeli wykonuje dodatkowo jedną czynność załadunku albo rozładunku, pod warunkiem że czynności te nie odbywają się w tym samym państwie członkowskim. Podobnie potraktowano przejazd powrotny do państwa członkowskiego siedziby, jeżeli podczas niego wykonuje się maksymalnie dwie dodatkowe czynności załadunku albo rozładunku, z zachowaniem tego samego warunku dotyczącego państwa ich wykonania.

Przy przewozie dwustronnym osób wyłączenie obejmuje jednokrotne zabranie albo wysadzenie pasażerów, również na przejeździe powrotnym, jeżeli przewóz nie odbywa się między dwoma miejscami położonymi w tym samym państwie członkowskim. Przepis obejmuje także przewóz drogowy rzeczy na początkowym lub końcowym odcinku transportu kombinowanego, gdy taki odcinek składa się z przewozów dwustronnych rzeczy.

**Istotne ograniczenie** dotyczy wyłączeń wskazanych w ust. 1 pkt 3-5. Mogą one być stosowane wyłącznie wobec kierowców pojazdów wyposażonych w inteligentne tachografy zgodnie z art. 8-10 rozporządzenia (UE) nr 165/2014. Kierowcy objęci wyłączeniami z ust. 1 i 2 nie są pracownikami delegowanymi w rozumieniu przepisów ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług. Praktyczne znaczenie przepisu polega więc na rozgraniczeniu przewozów, które nie powodują uznania kierowcy za delegowanego, od przypadków podlegających zasadom delegowania.

Przepis ustanawia obowiązek informacyjny przewoźnika drogowego, który deleguje kierowcę z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Obowiązek ten powstaje **przed rozpoczęciem delegowania kierowcy**, a więc informacja powinna zostać przekazana jeszcze przed rozpoczęciem okresu, którego dotyczy delegowanie.

Zakres informacji został określony przez odwołanie do dwóch elementów. Kierowca powinien zostać poinformowany o:

- prawach przysługujących mu w związku z delegowaniem,
- obowiązkach spoczywających na nim w związku z delegowaniem.

Adresatem obowiązku jest przewoźnik drogowy, natomiast osobą, której informacja ma zostać przekazana, jest delegowany kierowca. Przepis nie uzależnia obowiązku od dodatkowych przesłanek, takich jak długość delegowania, rodzaj wykonywanego przewozu czy forma zatrudnienia kierowcy. Nie określa również sposobu przekazania informacji ani szczegółowej treści komunikatu. Z jego brzmienia wynika jednak, że informacja musi obejmować zarówno uprawnienia kierowcy, jak i obowiązki związane z delegowaniem, a nie tylko jeden z tych zakresów.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na zapewnieniu kierowcy wiedzy o jego sytuacji związanej z delegowaniem jeszcze przed jego rozpoczęciem. Przewoźnik powinien zatem uwzględnić przekazanie tej informacji jako czynność poprzedzającą delegowanie, a nie jako działanie podejmowane dopiero w jego trakcie. Niewykonanie obowiązku oznaczałoby brak wymaganego poinformowania kierowcy przed rozpoczęciem delegowania, niezależnie od tego, czy kierowca znał wcześniej część swoich praw lub obowiązków.

Przepis określa obowiązki przewoźnika drogowego delegującego kierowcę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W takim przypadku przewoźnik ma zapewnić kierowcy warunki zatrudnienia wskazane w art. 4-4b ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług. Oznacza to, że obowiązek obejmuje warunki zatrudnienia określone w przepisach wskazanych w tym odesłaniu, bez względu na to, czy przewoźnik ma siedzibę w Polsce, czy w innym państwie.

**Ustęp 1** dotyczy przewoźnika drogowego delegującego kierowcę do Polski. Przepis nie uzależnia tego obowiązku od dodatkowych okoliczności, lecz wiąże go bezpośrednio z delegowaniem kierowcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

**Ustęp 2** reguluje sytuację przewoźnika drogowego z państwa trzeciego, który deleguje kierowcę do Polski. Także taki przewoźnik zapewnia kierowcy warunki zatrudnienia, o których mowa w art. 4-4b ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług. W tym przypadku przepis wprowadza jednak zastrzeżenie odnoszące się do art. 139a ust. 3 ustawy o cudzoziemcach.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu podstawowego standardu obowiązującego wobec kierowcy delegowanego do Polski oraz na objęciu tym obowiązkiem zarówno przewoźników krajowych, jak i przewoźników z państw trzecich. W odniesieniu do drugiej grupy zakres stosowania regulacji należy odczytywać z uwzględnieniem zastrzeżenia dotyczącego art. 139a ust. 3 ustawy o cudzoziemcach.

Przepis określa sposób ustalania zakończenia delegowania kierowcy oraz zasady uwzględniania okresów delegowania przy obliczaniu okresów, o których mowa w art. 4 ust. 1, art. 4a ust. 1 i art. 4b ust. 1 ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług.

Zgodnie z ust. 1 delegowanie uznaje się za zakończone w chwili, gdy kierowca opuszcza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonując międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy lub osób. Oznacza to, że dla potrzeb obliczeń istotny jest moment wyjazdu z Polski w związku z wykonywaniem takiego przewozu. Przepis obejmuje zarówno kierowcę wykonującego międzynarodowe przewozy drogowe, jak i kierowcę, który go zastępuje. Okresy delegowania tych kierowców **nie kumulują się**, a więc nie są łączone w jeden wspólny okres na potrzeby wskazanych obliczeń.

Ust. 2 rozciąga odpowiednie stosowanie art. 6 ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług na dwie kategorie osób: kierowcę delegowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz kierowcę delegowanego na to terytorium z państwa trzeciego. Przepis nie ustanawia w tym zakresie odrębnej regulacji, lecz odsyła do rozwiązania przewidzianego w art. 6 tej ustawy. W praktyce art. 8 wyznacza więc regułę zakończenia delegowania przy wyjeździe z Polski, wyłącza kumulowanie okresów kierowcy i jego zastępcy oraz wskazuje dodatkową podstawę stosowania przepisów wobec kierowców delegowanych, także z państwa trzeciego.

Przepis określa obowiązki przewoźnika drogowego, który deleguje kierowcę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podstawowym obowiązkiem jest złożenie zgłoszenia delegowania najpóźniej w momencie rozpoczęcia delegowania. Zgłoszenie przekazuje się za pomocą interfejsu publicznego połączonego z systemem IMI, a przewoźnik ma także obowiązek na bieżąco je aktualizować.

Zgłoszenie powinno pozwalać na identyfikację przewoźnika, osoby odpowiedzialnej za kontakty z właściwym organem, kierowcy, jego zatrudnienia oraz samego delegowania. Obejmuje między innymi adres i numer licencji wspólnotowej, jeżeli jest dostępny, dane kierowcy, datę rozpoczęcia obowiązywania umowy o pracę albo dokumentu równoważnego, przewidywany okres delegowania, numery rejestracyjne pojazdów oraz informacje o rodzaju wykonywanego przewozu, w tym o przewozie rzeczy, osób, międzynarodowym lub kabotażowym.

**W czasie delegowania kierowca musi dysponować**, w postaci papierowej lub elektronicznej, kopią zgłoszenia, dokumentami potwierdzającymi wykonywanie przewozów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zapisami tachografu. Dokumenty przewozowe mogą obejmować w szczególności listy przewozowe, odpowiednie zezwolenia, formularz jazdy, decyzję lub kopię umowy, o ile są wymagane. Zapisy tachografu powinny zawierać między innymi symbole państw członkowskich, w których kierowca przebywał podczas przewozów międzynarodowych lub kabotażowych.

Po zakończeniu delegowania, na wniosek organu, przewoźnik przesyła przez system IMI kopie wskazanych dokumentów, dokumentację dotyczącą wynagrodzenia, umowę lub dokument równoważny, ewidencję czasu pracy oraz dowody wypłaty wynagrodzenia. Termin na przekazanie tych materiałów wynosi 8 tygodni od dnia złożenia wniosku.

Przepis wprowadza podział dokumentów publicznych na trzy kategorie, ustalane według ich znaczenia dla bezpieczeństwa państwa. Kategoria pierwsza obejmuje dokumenty najistotniejsze z tego punktu widzenia, których wytwarzanie odbywa się z uwzględnieniem szczególnych środków bezpieczeństwa. W tej grupie wymieniono między innymi dowody osobiste, dokumenty paszportowe, naklejki wizowe, Kartę Polaka, prawa jazdy, dokumenty związane z rejestracją pojazdów i jachtów, dokumenty wojskowe, dokumenty cudzoziemców oraz legitymacje służbowe określonych funkcjonariuszy i pracowników. Do kategorii pierwszej należą także dokumenty potwierdzające uprawnienia zawodowe, w tym prawo wykonywania zawodu lekarza i lekarza dentysty, a także dokumenty związane z transportem i kwalifikacjami kierowców.

Kategoria druga obejmuje dokumenty istotne dla bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa obrotu gospodarczego i prawnego. Przepis wskazuje w szczególności dokumenty dotyczące broni, międzynarodowego przewozu towarów niebezpiecznych, potwierdzające wykształcenie wyższe i specjalistyczne oraz świadectwa dojrzałości. Muszą one być inne niż dokumenty wymienione w ust. 2.

Kategoria trzecia dotyczy dokumentów wpływających na bezpieczeństwo obrotu gospodarczego i prawnego. Wymieniono tu między innymi koncesje, pozwolenia, licencje, zaświadczenia, świadectwa i certyfikaty związane z bezpieczeństwem transportu, dokumenty potwierdzające kwalifikacje zawodowe, świadectwa ukończenia szkoły, legitymacje szkolne i studenckie oraz dokumenty uprawniające do ulg. Również ta grupa ma charakter uzupełniający, ponieważ obejmuje dokumenty inne niż wskazane w ust. 2 i 3. Praktyczne znaczenie przepisu polega na uporządkowaniu dokumentów według poziomu ich znaczenia dla bezpieczeństwa oraz obrotu gospodarczego i prawnego.

o dokumentach publicznych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2019/53/text/U/D20190053Lj.pdf

Kierowcy

Kierowcy w przepisach

o delegowaniu kierowców w transporcie drogowym15 przepisów

o dokumentach publicznych1 przepis