Przepis określa podstawowe zasady organizacji i działania systemu kaucyjnego oraz wymagania wobec podmiotu reprezentującego ten system. System ma obejmować całe terytorium kraju, co najmniej przez jeden stacjonarny punkt odbierania opakowań i odpadów opakowaniowych w każdej gminie. Powinien zapewniać powszechny i równy dostęp użytkownikom końcowym, a także podmiotom uczestniczącym w obrocie i zbiórce opakowań, niezależnie od ich powierzchni. Zwrot kaucji nie może być uzależniony od przedstawienia dowodu zakupu.

System prowadzi podmiot reprezentujący będący spółką akcyjną z siedzibą na terytorium kraju. Jego akcjonariuszami mogą być wyłącznie wprowadzający produkty w opakowaniach na napoje, wprowadzający takie produkty bezpośrednio albo reprezentujące ich związki pracodawców lub izby gospodarcze. Przepis wymaga także niekaralności określonych osób i podmiotu, ograniczenia działalności do wskazanej sfery, posiadania zezwolenia oraz przeznaczania dochodów wyłącznie na cele statutowe.

Kapitał zakładowy podmiotu reprezentującego musi wynosić co najmniej 5 000 000 zł, być pokryty w całości wkładem pieniężnym i wpłacony przed wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego. Nie może pochodzić z pożyczki lub kredytu ani być obciążony. Podmiot musi dodatkowo utrzymywać odpowiednią część kapitału własnego albo posiadać gwarancję bankową lub ubezpieczeniową. Akcje są imienne, nie mogą być uprzywilejowane ani zamienione na akcje na okaziciela.

Przepis rozdziela również prawa do zebranych opakowań i odpadów oraz wskazuje, kto zwraca podmiotowi odbierającemu kaucję wypłaconą użytkownikowi końcowemu. Przy wielu systemach kaucyjnych podmioty reprezentujące muszą zawrzeć pisemną umowę o wzajemnych rozliczeniach i przekazać jej kopię ministrowi właściwemu do spraw klimatu. Wprowadzający przekazują pobraną kaucję podmiotowi reprezentującemu w określonych terminach miesięcznych.

o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2013/888/text/U/D20130888Lj.pdf

Przepis określa zasady stosowania zamknięć urzędowych podczas kontroli przewozu towarów oraz związane z nimi obowiązki przewoźnika i zasady pobierania kaucji. Zamknięcia mogą zostać nałożone na środek transportu lub towar, jeżeli stwierdzono rozbieżność między towarem a danymi ze zgłoszenia w zakresie rodzaju, ilości, masy lub objętości. Przesłanką jest także ustalenie, że przewóz wiąże się ze zwiększonym ryzykiem.

Jeżeli konieczne jest pobranie próbki albo nałożenie zamknięć, kontrolujący, o którym mowa w art. 13 ust. 4, może wezwać do wykonania tych czynności funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej. Na przewoźniku, wobec którego zastosowano zamknięcia, ciąży obowiązek przedstawienia środka transportu organowi Krajowej Administracji Skarbowej wskazanemu w protokole kontroli. Ma to nastąpić w dacie zakończenia przewozu, w miejscu dostarczenia towaru albo w miejscu zakończenia przewozu na terytorium kraju, w celu usunięcia zamknięć. Przewoźnik musi także telefonicznie powiadomić właściwy organ o dostarczeniu towaru.

Nałożenie zamknięć wiąże się z pobraniem od przewoźnika kaucji w wysokości 2000 zł. Kaucja może być wpłacona gotówką, za pokwitowaniem, albo przy użyciu instrumentu płatniczego, przy czym w drugim przypadku przewoźnik ponosi opłaty i prowizje związane z płatnością. Środki są przechowywane na nieoprocentowanym, wyodrębnionym rachunku bankowym wyznaczonego urzędu skarbowego.

Po usunięciu zamknięć kaucja podlega zwrotowi w terminie 7 dni na wskazany rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej. Jeżeli przewoźnik nie dopełni obowiązku przedstawienia środka transportu w terminie 30 dni od daty kontroli, kaucja nie jest zwracana i stanowi dochód budżetu państwa. Zasady techniczne wpłaty kaucji uzupełnia wyznaczenie właściwego urzędu skarbowego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/708/text/U/D20170708Lj.pdf

Przepis określa zasady zabezpieczenia przyszłej kary pieniężnej oraz dalszego postępowania ze środkiem transportu i przewożonym towarem, gdy przewoźnik ma siedzibę w państwie, z którym Rzeczpospolita Polska nie jest związana umową lub porozumieniem o współpracy we wzajemnym dochodzeniu należności, a możliwość egzekucji nie wynika bezpośrednio z przepisów międzynarodowych ani z przepisów tego państwa.

Regulacja ma zastosowanie w przypadkach wskazanych w art. 22 ust. 1-2a oraz w art. 24 ust. 1 pkt 1. W takiej sytuacji kontrolujący pobiera **kaucję odpowiadającą wysokości przyszłej kary pieniężnej**. Do jej pobrania stosuje się przepisy art. 15 ust. 5-11.

Jeżeli kaucja nie zostanie uiszczona, środek transportu wraz z towarem jest kierowany albo usuwany do najbliższego wyznaczonego miejsca zapewniającego warunki przechowywania przewożonych towarów. Zwrot następuje po zapłacie kary pieniężnej albo po uiszczeniu kaucji równej tej karze, a także opłat określonych w postanowieniu, o którym mowa w art. 17 ust. 3, z wyjątkiem sytuacji objętych art. 16 ust. 3-6.

Przepis określa również skutek długotrwałego braku zapłaty. Jeżeli kara pieniężna nie zostanie uiszczona w ciągu 60 dni od dnia, w którym decyzja nakładająca karę stała się ostateczna, do środka transportu stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące egzekucji należności pieniężnych z ruchomości. W praktyce środek transportu może więc pozostać zabezpieczeniem należności do czasu zapłaty kary lub przeprowadzenia dalszej egzekucji.

Kaucje

Kaucje w przepisach

o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi1 przepis

o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi2 przepisy