Kasa

W ustawie o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji słowo „kasa” oznacza spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, czyli podmiot działający w formie właściwej dla tego rodzaju instytucji finansowej. Jest to skrótowe określenie używane w dalszych przepisach ustawy, dzięki któremu nie trzeba za każdym razem powtarzać pełnej nazwy.

Zakres pojęcia wyznaczają dwa podstawowe elementy. Po pierwsze, chodzi o podmiot o charakterze spółdzielczym. Po drugie, jego działalność należy do sfery oszczędnościowo-kredytowej. Łączne spełnienie tych cech odróżnia „kasę” od banku, zwykłej spółdzielni, instytucji pożyczkowej, a także od kasy rozumianej jako miejsce przechowywania pieniędzy lub urządzenie rejestrujące sprzedaż. Definicja nie opisuje szczegółowo organizacji ani zakresu czynności kasy, lecz wskazuje, jaki podmiot należy rozumieć pod tym terminem na potrzeby konkretnej ustawy.

Takie ujednolicenie ma znaczenie dla stosowania przepisów dotyczących systemu gwarantowania depozytów, działań Bankowego Funduszu Gwarancyjnego oraz przymusowej restrukturyzacji. Jeżeli ustawa posługuje się określeniem „kasa”, odnosi je do spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, a nie do dowolnej instytucji przyjmującej środki lub prowadzącej rozliczenia. W praktyce pozwala to prawidłowo ustalić, jakie obowiązki, uprawnienia i mechanizmy przewidziane w tej ustawie dotyczą danego podmiotu.

Pojęcie to jest również używane w ustawie regulującej tworzenie, organizację, działalność i nadzór nad spółdzielczymi kasami oszczędnościowo-kredytowymi, a także w przepisach dotyczących przekazywania Funduszowi informacji potrzebnych do planowania przymusowej restrukturyzacji. W innych regulacjach słowo „kasa” może mieć odmienne znaczenie, na przykład oznaczać kasę rejestrującą albo miejsce przechowywania wartości. O właściwym rozumieniu decyduje wtedy treść danego przepisu i jego kontekst.