Po złożeniu wniosku dokument potwierdzający prawo stałego pobytu powinien zostać wydany bez zwłoki. Dla karty stałego pobytu przewidziano dłuższy termin: może ona zostać wydana najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy od złożenia wniosku. W tych samych terminach może nastąpić odmowa wydania dokumentu albo karty. Przepis wskazuje więc zarówno termin działania, jak i maksymalny czas oczekiwania na kartę.

o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin

Przepis wskazuje zasady prowadzenia dwóch rodzajów postępowań. Przy wydawaniu dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu stosuje się regulacje wskazane w art. 23. Natomiast postępowanie dotyczące karty stałego pobytu odbywa się na podstawie art. 23, art. 25 i art. 25a. Oznacza to, że szczegółowych reguł tych postępowań należy szukać w wymienionych przepisach.

Członek rodziny obywatela UE, który sam nie ma obywatelstwa Unii Europejskiej, musi odebrać kartę stałego pobytu osobiście. Przy odbiorze powinien okazać ważny dokument podróży. Oznacza to, że karta nie jest odbierana w jego imieniu przez inną osobę na podstawie samego upoważnienia wskazanego w tym przepisie. Do procedury odbioru stosuje się również odpowiednio dodatkowe zasady określone w art. 29a ust. 2-6.

Członek rodziny obywatela Unii Europejskiej, który ma prawo do stałego pobytu w Polsce, musi posiadać kartę stałego pobytu. Dokument ten potwierdza to uprawnienie. Nie zastępuje jednak dokumentu podróży: przy przekraczaniu granicy trzeba mieć oba dokumenty. Karta, używana razem z ważnym dokumentem podróży, pozwala wielokrotnie przekraczać polską granicę bez wizy.

Przepis wskazuje, jak długo zachowują ważność dwa dokumenty związane z pobytem stałym: dokument potwierdzający prawo stałego pobytu oraz karta stałego pobytu. W obu przypadkach okres ważności wynosi 10 lat. Oznacza to, że po upływie tego czasu dokument nie jest już ważny jako potwierdzenie prawa stałego pobytu lub jako karta stałego pobytu. Przepis nie różnicuje długości ważności tych dokumentów.

Przepis wskazuje, że do wymiany dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu, wydania jego nowej wersji oraz wydania nowej karty stałego pobytu stosuje się odpowiednio zasady określone w art. 32. Oznacza to, że nie wprowadzono tu odrębnego trybu dla tych czynności. Przy ich przeprowadzaniu należy wykorzystać regulację wskazaną w tym przepisie, dostosowując ją do rodzaju dokumentu i wykonywanej czynności.

Przepis wskazuje, że w sprawach dotyczących wymiany albo wydania nowego dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu oraz nowej karty stałego pobytu należy odpowiednio stosować regulacje określone w art. 33 ust. 1a-7. Oznacza to, że takie wnioski podlegają zasadom przewidzianym w tym przepisie, z uwzględnieniem rodzaju dokumentu i czynności, której dotyczy wniosek. Art. 58 nie ustanawia odrębnych zasad, lecz odsyła do wskazanych regulacji.

Przepis wskazuje, jakie zasady należy stosować przy odbiorze nowych dokumentów związanych ze stałym pobytem. Gdy chodzi o nowy dokument potwierdzający prawo stałego pobytu, zastosowanie mają przepisy dotyczące odbioru dokumentu określone w art. 29. Natomiast odbiór nowej karty stałego pobytu odbywa się według zasad wskazanych w art. 29a. Przepis rozróżnia więc oba dokumenty i przypisuje każdemu właściwą regulację.

Przepis określa, że anulowanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu oraz karty stałego pobytu odbywa się z wykorzystaniem zasad przewidzianych w art. 37a, 37b i 37d. Odesłanie oznacza, że te regulacje stosuje się do wskazanych dokumentów odpowiednio, czyli z uwzględnieniem ich rodzaju i funkcji. Sam przepis nie opisuje osobno procedury anulowania, lecz wskazuje właściwe zasady.

Przepis określa, że odmowa wydania albo wymiany dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu, a także unieważnienie takiego dokumentu, nie może nastąpić w dowolnej formie. W każdej z tych sytuacji sprawa musi zostać rozstrzygnięta w drodze decyzji. Zasada ta dotyczy zarówno dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu, jak i karty stałego pobytu. Decyzja jest wymagana niezależnie od tego, czy chodzi o odmowę, czy o unieważnienie dokumentu.

Przepis wskazuje, że odebranie nowego dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu albo nowej karty stałego pobytu odbywa się według tych samych zasad, które przewidziano w art. 65k. Nie tworzy więc odrębnego trybu odbioru dla tych dokumentów, lecz odsyła do regulacji zawartej w tym artykule. Aby ustalić szczegóły postępowania, trzeba zapoznać się z treścią art. 65k.

Osoba, która utraciła polskie obywatelstwo, nie zatrzymuje posiadanej książeczki wojskowej. Powinna przekazać ją organowi wydającemu cudzoziemcowi kartę stałego pobytu. Następnie ten organ przesyła książeczkę właściwemu szefowi wojskowego centrum rekrutacji. Przepis wskazuje więc zarówno osobę zobowiązaną do złożenia dokumentu, jak i dalszy sposób jego przekazania. Książeczka trafia ostatecznie do właściwego organu wojskowego.

Karta stałego pobytu

Karta stałego pobytu w przepisach

o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin11 przepisów

w sprawie książeczki wojskowej1 przepis