Kapitał podstawowy Tier I

„Kapitał podstawowy Tier I” to ustawowe określenie kapitału ustalanego według jednolitej metody wskazanej w art. 50 rozporządzenia nr 575/2013. Nie chodzi więc o dowolnie rozumiany kapitał podmiotu ani o wartość wynikającą wyłącznie z jego ewidencji księgowej. Znaczenie ma kwota wyliczona zgodnie z regułami określonymi w tym przepisie, z uwzględnieniem przewidzianego tam sposobu ustalania kapitału podstawowego Tier I.

Najważniejszym elementem tego pojęcia jest zatem sposób obliczenia. Przesłanką uznania danej wartości za kapitał podstawowy Tier I jest jej ustalenie na podstawie właściwego przepisu rozporządzenia, a nie tylko przypisanie jej przez podmiot określonej nazwy. Ustawa odsyła w tym zakresie do regulacji zewnętrznej, dzięki czemu posługuje się pojęciem o określonej i ujednoliconej treści.

W praktyce kapitał podstawowy Tier I jest miarą kapitałowej siły instytucji i jej zdolności do absorbowania strat. Stanowi jeden z podstawowych punktów odniesienia przy ocenie bezpieczeństwa finansowego podmiotów objętych regulacjami ostrożnościowymi. Im bardziej wiarygodna i odpowiednia jest struktura takiego kapitału, tym większa jest zdolność podmiotu do dalszego działania mimo niekorzystnych wyników lub innych obciążeń finansowych.

W ustawie o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji pojęcie to służy przede wszystkim do posługiwania się precyzyjnym miernikiem sytuacji kapitałowej w obszarze bezpieczeństwa banków i reagowania na ich problemy. Dzięki odesłaniu do art. 50 rozporządzenia nr 575/2013 organy i instytucje stosujące ustawę mogą opierać się na jednolitym sposobie ustalania tej wartości. Ma to znaczenie praktyczne przy analizie kondycji finansowej podmiotu, ocenie skali zagrożenia oraz stosowaniu instrumentów przewidzianych w przepisach dotyczących gwarantowania depozytów i przymusowej restrukturyzacji.