Jednostka tworząca podmiot ekonomii społecznej

„Jednostka tworząca podmiot ekonomii społecznej” to określenie używane w ustawie „Ekonomia społeczna” wobec podmiotu, który należy do jednej z kategorii wskazanych w przepisach o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych albo w przepisach o zatrudnieniu socjalnym, a ponadto pełni określoną funkcję organizacyjną. Nie chodzi więc wyłącznie o podmiot związany z ekonomią społeczną w sensie ogólnym, lecz o podmiot, który utworzył lub prowadzi konkretną formę działalności wymienioną w przepisach.

Przesłanki definicji mają dwa elementy. Po pierwsze, podmiot musi być objęty zakresem przepisów wskazanych w ustawie. Po drugie, musi odpowiednio:

• zorganizować warsztat terapii zajęciowej,
• utworzyć zakład aktywności zawodowej,
• utworzyć centrum integracji społecznej,
• prowadzić klub integracji społecznej.

Dobór tej przesłanki zależy od rodzaju podmiotu i prowadzonej przez niego działalności. W praktyce oznacza to, że jednostką tworzącą jest podmiot odpowiedzialny za powstanie albo funkcjonowanie jednej z wymienionych form wsparcia, aktywizacji lub integracji. Sama nazwa podmiotu nie przesądza o objęciu definicją. Znaczenie ma jego status wynikający z właściwych przepisów oraz rzeczywiście wykonywana rola.

Pojęcie służy ustaleniu, jaki podmiot należy uznać za jednostkę tworzącą podmiot ekonomii społecznej na potrzeby ustawy. Pozwala powiązać podmiot ekonomii społecznej z konkretną organizacją, która go utworzyła albo zapewnia jego działanie. Ma to znaczenie praktyczne przy ustalaniu, kto jest odpowiedzialny za daną formę działalności i kto może być identyfikowany w ramach rozwiązań przewidzianych dla ekonomii społecznej. Definicja odsyła w tym zakresie do dwóch odrębnych ustaw, dlatego jej zastosowanie wymaga uwzględnienia zarówno kategorii podmiotu, jak i rodzaju prowadzonej przez niego działalności.