Jednostka redukcji emisji

Jednostka redukcji emisji to określona miara efektu środowiskowego uzyskanego w wyniku realizacji projektu wspólnych wdrożeń. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji. Nie oznacza ono dowolnej ilości ograniczonych emisji, lecz rezultat przypisany konkretnemu projektowi i wyrażony w sposób umożliwiający jego ujęcie jako jednej jednostki.

W ramach tej definicji jednostka może odpowiadać jednemu z trzech rodzajów efektu:

• redukcji emisji gazów cieplarnianych, czyli zmniejszeniu ich ilości w porównaniu z poziomem, który wystąpiłby bez realizacji projektu,
• uniknięciu emisji gazów cieplarnianych, czyli niedopuszczeniu do ich powstania dzięki działaniom objętym projektem,
• pochłonięciu jednego megagrama, czyli 1 Mg, dwutlenku węgla.

W dwóch pierwszych przypadkach efekt jest wyrażany w ekwiwalencie, co pozwala przedstawić różne gazy cieplarniane za pomocą wspólnej miary. Trzeci przypadek odnosi się bezpośrednio do ilości pochłoniętego dwutlenku węgla. Wspólnym warunkiem jest to, aby dany efekt był otrzymany w wyniku projektu wspólnych wdrożeń. Sama jednostka nie opisuje więc całego projektu ani wszystkich podejmowanych działań, lecz ich wymierny rezultat w zakresie ograniczenia, uniknięcia lub pochłonięcia emisji.

W ustawie pojęcie służy do jednolitego określania efektów projektów wpływających na poziom emisji gazów cieplarnianych. Dzięki temu można przypisać działaniom konkretną, policzalną wartość i posługiwać się nią przy dokumentowaniu oraz ocenie uzyskanych rezultatów. Ma to znaczenie praktyczne, ponieważ pozwala porównywać efekty projektów według wspólnego kryterium, niezależnie od tego, czy polegają one na rzeczywistym ograniczeniu emisji, uniknięciu ich powstania, czy pochłonięciu dwutlenku węgla. W tym sensie jednostka redukcji emisji jest narzędziem pomiaru i ewidencjonowania efektu środowiskowego wynikającego z projektu wspólnych wdrożeń.