Jednostka przyznanej emisji

Jednostka przyznanej emisji to określona w przepisach kategoria prawna służąca do oznaczenia ilości emisji gazów cieplarnianych przypisanej państwu uprawnionemu na podstawie Protokołu z Kioto. Definicja tego pojęcia znajduje się w ustawie o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji.

Najważniejsze elementy tego pojęcia to:

• przedmiotem jednostki jest emisja gazów cieplarnianych;
• emisja jest przedstawiana w ekwiwalencie, czyli w ujednoliconej wartości pozwalającej wyrazić różne gazy w porównywalny sposób;
• jednostka dotyczy państwa uprawnionego, a nie dowolnego podmiotu lub pojedynczego źródła emisji;
• przyznanie następuje zgodnie z Protokołem z Kioto, który stanowi podstawę prawną przypisania tej emisji.

Określenie „przyznanej” wskazuje, że chodzi o emisję formalnie przypisaną państwu w ramach międzynarodowych zasad, a nie wyłącznie o faktycznie zmierzoną emisję powstałą w konkretnym miejscu. Jednostka ma więc znaczenie jako sposób identyfikowania i określania zakresu emisji, który został przydzielony danemu państwu w systemie opartym na Protokole z Kioto.

W ustawie pojęcie to porządkuje zasady posługiwania się informacją o emisjach. Pozwala wskazać, jaka wielkość emisji została przypisana państwu oraz w jakiej postaci powinna być ujmowana w ramach systemu zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji. Ma zatem znaczenie ewidencyjne i rozliczeniowe, ponieważ tworzy wspólny, prawnie określony punkt odniesienia dla danych dotyczących emisji. Nie oznacza natomiast nazwy konkretnego gazu ani pojedynczej instalacji. Jest jednostką opisującą przyznaną wielkość emisji w ramach zobowiązań wynikających z Protokołu z Kioto.