Jednostka pochłaniania

Jednostka pochłaniania to ustawowo określona miara ilości dwutlenku węgla usuniętego z atmosfery w wyniku wskazanej działalności człowieka. Odpowiada jednemu megagramowi, czyli 1 Mg, pochłoniętego CO2. Pojęcie to nie odnosi się więc do dowolnego, naturalnego pochłaniania dwutlenku węgla, lecz do efektu działań prowadzonych przez człowieka i mieszczących się w zakresie wskazanym w ustawie.

Dla uznania danego efektu za jednostkę pochłaniania znaczenie mają dwa podstawowe elementy:

• ilość pochłoniętego dwutlenku węgla musi wynosić jeden megagram,
• pochłonięcie musi być związane z określonym rodzajem działalności człowieka.

Ustawa wiąże tę jednostkę przede wszystkim z działaniami zwiększającymi pochłanianie CO2 przez gleby użytkowane rolniczo. Obejmuje także zmiany sposobu użytkowania gruntów rolnych lub leśnych, w tym zalesianie, ponowne zalesianie i wylesianie, a także prowadzoną gospodarkę leśną. Oznacza to, że jednostka może być odnoszona do efektów działań dotyczących zarówno gruntów rolnych, jak i obszarów leśnych, jeżeli ich rezultat mieści się w ustawowo określonym modelu pochłaniania.

W ustawie „o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji” pojęcie to służy do opisania i ilościowego ujęcia pochłaniania dwutlenku węgla. Dzięki zastosowaniu wspólnej jednostki możliwe jest jednolite określanie wielkości pochłoniętego gazu oraz porównywanie efektów różnych działań związanych z glebami, użytkowaniem gruntów i gospodarką leśną. W praktyce jednostka pochłaniania pozwala przedstawić rezultat takich działań w konkretnej, mierzalnej wartości, co ma znaczenie dla systemowego zarządzania emisjami i pochłanianiem gazów cieplarnianych.