Jednostka Kioto

„Jednostka Kioto” to zbiorcze określenie czterech rodzajów jednostek związanych z ograniczaniem emisji gazów cieplarnianych oraz z pochłanianiem tych gazów. Pojęcie zostało zdefiniowane w ustawie o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji. Nie oznacza więc jednego, jednolitego rodzaju dokumentu lub uprawnienia, lecz kategorię obejmującą różne jednostki wykorzystywane w systemie zarządzania emisjami.

W ramach tego pojęcia mieszczą się:

• jednostka poświadczonej redukcji emisji, odnosząca się do redukcji emisji, której osiągnięcie zostało potwierdzone,
• jednostka przyznanej emisji, związana z określoną ilością emisji przyznaną w ramach właściwego systemu,
• jednostka redukcji emisji, odpowiadająca efektowi ograniczenia emisji,
• jednostka pochłaniania, odnosząca się do pochłonięcia gazów cieplarnianych.

Elementem wspólnym tych jednostek jest ich związek z ilościowym ujmowaniem efektów lub możliwości dotyczących emisji i pochłaniania. Dzięki temu mogą być rozpoznawane i uwzględniane w mechanizmach zarządzania emisjami, w szczególności przy ocenie osiągniętej redukcji, przyznanych wielkości emisji albo pochłaniania. Konkretne znaczenie danej jednostki zależy od tego, do której z czterech kategorii należy.

W praktyce „jednostka Kioto” służy jako wspólne określenie instrumentów, które mogą mieć znaczenie przy rozliczaniu działań związanych z emisjami gazów cieplarnianych. Ułatwia to posługiwanie się jedną nazwą w przepisach obejmujących różne rodzaje jednostek. Pojęcie ma również znaczenie finansowe. W przepisach dotyczących ochrony środowiska wskazano je w związku z wpływami ze sprzedaży jednostek Kioto oraz uprawnień do emisji. Wpływy te są przeznaczane na dofinansowanie i refinansowanie zadań związanych z zarządzaniem emisjami gazów cieplarnianych.