Izolacja w warunkach domowych

„Izolacja w warunkach domowych” oznacza odosobnienie osoby chorej na chorobę zakaźną w miejscu, w którym mieszka albo czasowo przebywa, zamiast umieszczania jej w szpitalu. Pojęcie to odnosi się do sytuacji, gdy przebieg choroby nie powoduje bezwzględnej, czyli koniecznej ze względów medycznych, potrzeby hospitalizacji. Nie oznacza więc, że osoba nie wymaga uwagi lub że choroba jest nieistotna, lecz że jej stan pozwala na pozostawanie poza szpitalem przy jednoczesnym odseparowaniu od innych osób.

Definicja wskazuje kilka istotnych elementów:

• izolacja dotyczy osoby chorej, a nie wyłącznie osoby, która miała kontakt z zakażeniem;
• musi chodzić o chorobę zakaźną;
• stan lub przebieg choroby nie może wymagać bezwzględnej hospitalizacji ze względów medycznych;
• odosobnienie odbywa się w miejscu zamieszkania albo pobytu chorego;
• celem jest ograniczenie szerzenia się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych.

W rozumieniu ustawy „o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi” izolacja w warunkach domowych jest zatem środkiem służącym ochronie innych osób przed zakażeniem, stosowanym wtedy, gdy hospitalizacja nie jest medycznie konieczna. Jej istotą jest połączenie dwóch założeń: chory pozostaje w swoim miejscu zamieszkania lub pobytu, a jednocześnie zostaje odosobniony w celu ograniczenia możliwości przekazywania choroby dalej.

Praktyczne znaczenie tego pojęcia polega na wyznaczeniu sytuacji, w której zapobieganie rozprzestrzenianiu się zakażenia może odbywać się poza szpitalem. Miejsce izolacji nie zmienia jednak tego, że podstawą jej zastosowania jest choroba zakaźna oraz potrzeba ochrony innych osób przed szczególnie niebezpiecznym i wysoce zakaźnym przebiegiem zakażenia. Termin ten opisuje więc zarówno charakter odosobnienia, jego miejsce, jak i medyczną przesłankę rezygnacji z bezwzględnej hospitalizacji.