Przepis określa zasady pobierania opłat za wpis do rejestru oraz za zmianę wpisu, a także reguluje kwestie związane z zakresem danych w rejestrze i identyfikacją podmiotów wykonujących działalność leczniczą.

Wysokość opłaty za wpis zależy od rodzaju podmiotu. W przypadku lekarza, pielęgniarki, fizjoterapeuty lub diagnosty laboratoryjnego wynosi ona 2% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego i obowiązującego w dniu złożenia wniosku. Podmiot leczniczy uiszcza opłatę w wysokości 10% tej podstawy. Każdą z tych kwot zaokrągla się w górę do pełnego złotego.

Zmiana wpisu podlega opłacie w wysokości 50% opłaty za wpis. Wyjątkiem jest zmiana dotycząca wyłącznie przedstawienia dokumentu ubezpieczenia potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia, ponieważ taki wniosek jest wolny od opłat.

Przepis wskazuje również, do kogo trafiają pobierane opłaty. Opłaty od podmiotów leczniczych stanowią dochód budżetu państwa, natomiast opłaty od praktyk zawodowych są przychodem właściwych samorządów zawodowych, odpowiednio lekarzy, pielęgniarek i położnych, fizjoterapeutów oraz diagnostów laboratoryjnych.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi szczegółowy zakres danych w rejestrze i tryb dokonywania wpisów, zmian oraz wykreśleń. Organ prowadzący rejestr nadaje podmiotom leczniczym oraz jednostkom i komórkom organizacyjnym ich zakładów resortowe kody identyfikacyjne, a minister określi system tych kodów i sposób ich nadawania.

o działalności leczniczej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2011/654/text/U/D20110654Lj.pdf

Przepis określa, kto prowadzi rejestr podmiotów leczniczych i praktyk zawodowych oraz jakie informacje podlegają wpisowi i udostępnieniu. Organ prowadzący rejestr zależy od rodzaju działalności. W przypadku podmiotów leczniczych jest nim wojewoda właściwy dla ich siedziby albo miejsca zamieszkania. Praktyki lekarskie podlegają właściwej okręgowej radzie lekarskiej, a w przypadku członków wojskowej izby lekarskiej, Wojskowej Radzie Lekarskiej. Praktyki pielęgniarek i położnych wpisuje właściwa okręgowa rada pielęgniarek i położnych, natomiast praktyki fizjoterapeutów i diagnostów laboratoryjnych odpowiednio Krajowa Rada Fizjoterapeutów i Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych.

**Rejestr jest jawny** i prowadzony w systemie teleinformatycznym. Za funkcjonowanie tego systemu odpowiada jednostka podległa ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, właściwa w zakresie systemów informacyjnych w ochronie zdrowia. Dane mogą być udostępniane, także za pośrednictwem strony internetowej. Dostęp do nich zapewnia się również podmiotom publicznym oraz podmiotom realizującym zadania publiczne, a dane mogą być przekazywane do ponownego wykorzystywania w innym celu.

Zakres wpisu różni się w zależności od rodzaju działalności. W odniesieniu do podmiotu leczniczego obejmuje między innymi oznaczenie i adres, NIP, formę organizacyjno-prawną, rodzaj działalności i zakres świadczeń, strukturę organizacyjną, daty wpisu i zmian, informacje o wykreśleniu, akredytacji, certyfikacji oraz kontrolach. Przy praktyce zawodowej wpisuje się między innymi dane osoby wykonującej zawód, rodzaj praktyki, adres, zakres świadczeń, specjalizacje i numer dokumentu potwierdzającego prawo wykonywania zawodu. Dane z rejestru są także udostępniane systemowi informacji w ochronie zdrowia oraz Narodowemu Funduszowi Zdrowia.

Przepis określa sytuacje, w których organ prowadzący rejestr odmawia wpisu oraz przypadki, w których dokonany wpis podlega wykreśleniu. Odmowa wpisu następuje między innymi wtedy, gdy wobec wnioskodawcy wydano prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania działalności objętej wpisem, gdy dany podmiot został wcześniej wykreślony z rejestru na podstawie ust. 2 pkt 1, 3 lub 4, a od wykreślenia nie upłynęły 3 lata, albo gdy nie spełnia warunków wskazanych w art. 17 ust. 1, art. 18 lub art. 19. Przeszkodą jest także prowadzenie lub ubieganie się o zezwolenie na działalność w zakresie hurtowni farmaceutycznej, apteki, punktu aptecznego albo pośrednictwa w obrocie produktami leczniczymi.

Wykreślenie z rejestru może nastąpić z wielu przyczyn. Obejmują one między innymi złożenie niezgodnego ze stanem faktycznym oświadczenia, prawomocny zakaz wykonywania działalności, rażące naruszenie wymaganych warunków, niewykonanie zaleceń pokontrolnych, wniosek podmiotu o wykreślenie oraz niepodjęcie działalności w wyznaczonym terminie, nie dłuższym niż 3 miesiące. Przy indywidualnej praktyce zawodowej znaczenie mają także określone przypadki utraty uprawnień zawodowych. Wykreślenie może nastąpić również po uzyskaniu informacji o wykreśleniu podmiotu z właściwej ewidencji lub rejestru.

W przypadkach wskazanych w ust. 2 pkt 1, 3, 4 oraz 6-8 wykreślenie następuje z urzędu. Przy przyczynach wymienionych w ust. 2 pkt 1, 3 i 4 jest ono poprzedzone decyzją o zakazie wykonywania działalności, której nadawany jest rygor natychmiastowej wykonalności. Ponowny wpis po takim wykreśleniu jest możliwy dopiero po 3 latach, a te same zasady stosuje się do działalności wykonywanej bez wpisu, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 104 ust. 2.

Przepis określa zasady obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej związanego z wykonywaniem działalności leczniczej. Zakres ubezpieczenia obejmuje szkody będące następstwem udzielania świadczeń zdrowotnych, a także szkody wynikające z niezgodnego z prawem zaniechania ich udzielania. Ochrona dotyczy więc zarówno skutków podjętych działań, jak i określonych przypadków braku działania.

Obowiązek ubezpieczenia powstaje najpóźniej w dniu poprzedzającym rozpoczęcie wykonywania działalności leczniczej. Oznacza to, że ubezpieczenie powinno być zawarte przed faktycznym rozpoczęciem tej działalności, a nie dopiero po jej podjęciu. W przepisie wskazano również, że regulacja dotycząca ubezpieczenia nie narusza przepisów art. 120 ustawy - Kodeks pracy.

Szczegółowy zakres obowiązkowego ubezpieczenia oraz minimalna suma gwarancyjna mają zostać określone w rozporządzeniu. Przy ustalaniu tych elementów uwzględniane będą rodzaje działalności leczniczej oraz rodzaje podmiotów wykonujących taką działalność. Rozporządzenie wyda minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii wskazanych w przepisie organów samorządów zawodowych oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń. Pozostałe wymienione jednostki redakcyjne, w tym ust. 1 pkt 2 oraz ust. 1a-1f i ust. 3, są oznaczone jako uchylone i nie ustanawiają obecnie dodatkowych obowiązków na podstawie tego artykułu.

Przepis określa dwa podstawowe uprawnienia związane z wykonywaniem zadań na rzecz izby lekarskiej: zwolnienie od pracy oraz zwrot określonych wydatków. Pracodawca ma obowiązek zwolnić pracownika będącego członkiem organów izb lekarskich albo wykonującego czynności na rzecz izby. Zwolnienie następuje na czas wykonywania tych czynności i jest udzielane **bez prawa do wynagrodzenia** za ten okres.

Co do zasady, podstawą zwolnienia jest wniosek przewodniczących organów wskazanych w art. 21 pkt 2-4 i art. 35 pkt 2-4. W odniesieniu do rzecznika odpowiedzialności zawodowej i jego zastępcy wniosek składa rzecznik odpowiedzialności zawodowej. Przepis wiąże obowiązek pracodawcy z samym złożeniem właściwego wniosku oraz z rzeczywistym czasem wykonywania czynności, nie określając dodatkowych przesłanek zwolnienia.

Drugi ustęp dotyczy kosztów ponoszonych przez członków samorządu lekarzy w związku z wykonywaniem czynności na rzecz konkretnej izby lekarskiej. Rada lekarska określa zasady i tryb zwrotu kosztów podróży oraz innych uzasadnionych wydatków. Oznacza to, że przepis przyznaje podstawę do rozliczania takich kosztów, a szczegółowe reguły ich zwrotu pozostawia radzie lekarskiej. W praktyce art. 10 zabezpiecza możliwość wykonywania funkcji samorządowych bez obowiązku świadczenia pracy w tym samym czasie, a także reguluje organizacyjne i finansowe rozliczenie czynności wykonywanych na rzecz izby.

o izbach lekarskich

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2009/1708/text/U/D20091708Lj.pdf

Przepis określa podstawowe zasady wyboru organów izb lekarskich oraz obsadzania stanowisk w tych organach. Przyjmuje generalną zasadę, że organy izb lekarskich pochodzą z wyboru, a więc ich skład nie jest ustalany w inny sposób.

Wybory członków organów i osób zajmujących stanowiska w organach mają być **równe, powszechne i tajne**. Przepis dopuszcza nieograniczoną liczbę kandydatów, co oznacza, że nie wprowadza limitu osób ubiegających się o wybór. Zasady te wyznaczają podstawowe ramy procedury wyborczej w izbach lekarskich.

Istotne znaczenie ma również proporcjonalny udział obu grup zawodowych. Do organów okręgowej izby lekarskiej oraz na delegatów na Krajowy Zjazd Lekarzy wybiera się lekarzy i lekarzy dentystów w liczbie odpowiadającej ich liczebności w danej izbie. W przypadku innych organów Naczelnej Izby Lekarskiej proporcja odnosi się do liczebności lekarzy i lekarzy dentystów w całym samorządzie lekarzy. Rozwiązanie to wiąże skład organów z rzeczywistą strukturą członków samorządu.

Wyboru dokonuje zgromadzenie wyborcze, tworzone przez członków izby lekarskiej wchodzących w skład rejonu wyborczego, albo organ izby lekarskiej. Jeżeli wybór jest przeprowadzany przez organ izby, wymagana jest obecność co najmniej połowy jego członków. Przepis wskazuje więc zarówno podmioty uprawnione do dokonania wyboru, jak i minimalny warunek udziału członków organu w takim głosowaniu.

Przepis określa zasady odwoływania osób pełniących funkcje w organach izby lekarskiej. Odwołany może zostać członek organu izby lekarskiej, sam organ izby lekarskiej, z wyjątkiem okręgowego zjazdu lekarzy i Krajowego Zjazdu Lekarzy, a także zastępca rzecznika odpowiedzialności zawodowej. Uprawnienie do odwołania przysługuje organowi, który dokonał wyboru danej osoby albo organu.

Odwołanie musi zostać przeprowadzone w głosowaniu **równym i tajnym**. Oznacza to, że przepis wymaga zachowania określonego sposobu głosowania, bez wskazywania dodatkowych warunków dotyczących jego organizacji.

Samo odwołanie jest możliwe tylko po spełnieniu dwóch warunków jednocześnie. Po pierwsze, za odwołaniem musi opowiedzieć się kwalifikowana większość 2/3 ważnie oddanych głosów. Po drugie, łączna liczba oddanych głosów, zarówno za odwołaniem, jak i przeciw niemu lub w inny sposób uznanych za oddane, nie może być mniejsza niż połowa ogólnej liczby członków organu, który dokonał wyboru. Wymóg ten odnosi się do wszystkich oddanych głosów, a nie wyłącznie do głosów popierających odwołanie.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na tym, że odwołanie nie zależy jedynie od uzyskania większości wśród osób uczestniczących w głosowaniu. Konieczne jest również osiągnięcie wymaganego poziomu udziału członków organu oraz uzyskanie 2/3 ważnie oddanych głosów. Regulacja wyłącza przy tym możliwość odwołania przez wskazany mechanizm okręgowego zjazdu lekarzy i Krajowego Zjazdu Lekarzy jako organów izby lekarskiej.

Przepis określa zasady kadencji, wyborów oraz ciągłości działania organów izb lekarskich. Kadencja trwa 4 lata, a dotychczasowe organy wykonują swoje zadania do pierwszego posiedzenia organów nowo wybranych. Zastępca rzecznika odpowiedzialności zawodowej jest wybierany na okres kadencji rzecznika i pełni funkcję do wyboru następcy. Mandat prezesa rady lekarskiej oraz rzecznika odpowiedzialności zawodowej wygasa dopiero z chwilą wyboru ich następców.

Ustanowiono także limit pełnienia najważniejszych funkcji. Prezesa, wiceprezesa, sekretarza i skarbnika rady lekarskiej, rzecznika odpowiedzialności zawodowej, przewodniczącego sądu lekarskiego oraz przewodniczącego komisji rewizyjnej można pełnić nieprzerwanie przez najwyżej 2 następujące po sobie kadencje. Jeżeli funkcję objęto w związku z wcześniejszym wygaśnięciem mandatu, a nastąpiło to przed upływem 24 miesięcy kadencji, okres do jej końca traktuje się jako pełną kadencję.

**Czynne prawo wyborcze** przysługuje członkom izb lekarskich, z wyjątkiem lekarzy ukaranych karą wskazaną w art. 83 ust. 1 pkt 6 albo objętych prawomocnym środkiem karnym pozbawienia praw publicznych lub zakazu wykonywania zawodu. **Bierne prawo wyborcze** jest wyłączone między innymi wobec lekarzy z zawieszonym prawem wykonywania zawodu, objętych określonymi środkami karnymi lub zapobiegawczymi, prawomocnie skazanych za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe albo ukaranych karami wskazanymi w art. 83 ust. 1 pkt 1-6. Ograniczenia te obowiązują do upływu odpowiednich terminów.

Kandydaci na rzecznika, jego zastępcę i członka sądu lekarskiego muszą wykonywać zawód co najmniej 10 lat. Przepis zapobiega również łączeniu niektórych funkcji oraz wskazuje, kto tymczasowo przejmuje obowiązki prezesa, rzecznika lub przewodniczącego sądu, gdy mandat wygaśnie albo funkcja nie może być wykonywana.

Przepis określa zasady wygaśnięcia i zawieszenia mandatu członka organu izby lekarskiej, a także sytuacje wpływające na możliwość pełnienia funkcji zastępcy rzecznika odpowiedzialności zawodowej. Mandat co do zasady wygasa z chwilą rozpoczęcia posiedzenia nowo wybranego organu kolejnej kadencji. Może jednak wygasnąć wcześniej, między innymi wskutek zrzeczenia się, skreślenia z listy członków okręgowej izby lekarskiej, odwołania przez właściwe zgromadzenie wyborcze, śmierci lekarza albo stwierdzenia wygaśnięcia przez sąd lekarski. Przyczyną są również określone prawomocne kary, środki karne lub skazanie za umyślne przestępstwo albo przestępstwo skarbowe, a także zawieszenie prawa wykonywania zawodu.

Szczególne rozwiązanie dotyczy mandatu w organie Naczelnej Izby Lekarskiej. Skreślenie z listy członków okręgowej izby lekarskiej nie powoduje jego wygaśnięcia, jeżeli wynika z wpisania lekarza na listę członków innej okręgowej izby lekarskiej.

W razie wygaśnięcia mandatu miejsce zwolnionego członka zajmuje kandydat z kolejną największą liczbą głosów, pod warunkiem że nie utracił prawa wybieralności. Przy równej liczbie głosów rozstrzyga kolejność na liście kandydatów.

Mandat może być także czasowo zawieszony, na wniosek członka lub z inicjatywy organu, którego jest członkiem. Uchwała w tej sprawie wymaga większości 2/3 głosów. Z mocy przepisu zawieszeniu podlegają mandat rzecznika odpowiedzialności zawodowej i mandat członka sądu lekarskiego, jeżeli toczy się przeciwko nim postępowanie karne lub postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej. Analogicznie zawieszony zostaje zastępca rzecznika, a w przypadkach wskazanych w przepisie nie może on pełnić tej funkcji.

Przepis określa zasady kwestionowania ważności wyborów do organów izb lekarskich. Protest może opierać się na dwóch rodzajach zarzutów: naruszeniu przepisów ustawy albo niewłaściwym ustaleniu wyników wyborów. Nie jest to uprawnienie powszechne. Mogą z niego skorzystać członek zgromadzenia wyborczego, które dokonało wyboru, oraz przewodniczący właściwej komisji wyborczej.

Protest musi zostać wniesiony na piśmie, za pośrednictwem komisji wyborczej, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyników wyborów przez komisję wyborczą. Właściwość sądu zależy od rodzaju wyborów i miejsca ich przeprowadzenia. W sprawach dotyczących wyborów przeprowadzonych na poziomie właściwym dla danego miejsca protest rozpatruje okręgowy sąd lekarski właściwy dla miejsca przeprowadzenia wyborów. Jeżeli protest dotyczy wyborów do organów Naczelnej Izby Lekarskiej, kieruje się go do Naczelnego Sądu Lekarskiego.

Sąd lekarski rozpoznaje protest w składzie trzech członków, na posiedzeniu niejawnym. Jeżeli stwierdzi nieważność wyborów, w tym samym postanowieniu stwierdza także wygaśnięcie odpowiedniego mandatu. Postanowienie jest następnie przekazywane osobie, która wniosła protest, oraz komisji wyborczej. Przepis łączy więc kontrolę prawidłowości wyborów z określeniem uprawnionych do jej wszczęcia, właściwego sądu, formy i terminu protestu oraz skutków stwierdzenia nieważności wyborów.

Przepis określa sposób nadzoru nad uchwałami organów izb lekarskich oraz uprawnienia ministra właściwego do spraw zdrowia wobec samorządu lekarzy. Minister może zaskarżyć do Sądu Najwyższego uchwałę organu izby, jeżeli zarzuca jej niezgodność z prawem. Ma na to 6 miesięcy od dnia otrzymania uchwały. Sąd Najwyższy może utrzymać uchwałę w mocy albo ją uchylić i przekazać sprawę właściwemu organowi samorządu do ponownego rozpoznania, jednocześnie wskazując wytyczne dotyczące sposobu jej załatwienia.

Aby umożliwić wykonanie tego uprawnienia, minister może żądać przekazania uchwały. Organ izby powinien przekazać ją w terminie 14 dni od doręczenia wystąpienia. Minister może także zwrócić się do Krajowego Zjazdu Lekarzy, okręgowego zjazdu lekarzy lub rady lekarskiej o podjęcie uchwały w sprawie należącej do właściwości samorządu. Taki wniosek rozpatruje najbliższy właściwy zjazd, natomiast rada lekarska ma na to miesiąc od dnia wpływu wniosku.

W odniesieniu do uchwał organów Wojskowej Izby Lekarskiej analogiczne uprawnienia przysługują Ministrowi Obrony Narodowej. Mechanizm nadzoru nie obejmuje uchwał podejmowanych w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności zawodowej lekarzy ani uchwał, do których stosuje się przepisy odnoszące się do decyzji administracyjnych. Oznacza to, że przepis wyznacza zarówno kontrolę legalności uchwał, jak i terminy działania organów, a jednocześnie określa sprawy wyłączone spod tego trybu.

Przepis przyznaje Naczelnej Izbie Lekarskiej oraz okręgowym izbom lekarskim prawo używania urzędowej pieczęci. Oznacza to, że obie wskazane kategorie izb zostały wyraźnie uprawnione do posługiwania się takim rodzajem pieczęci. Regulacja obejmuje zarówno organ działający na poziomie krajowym, jak i izby działające na poziomie okręgowym.

Przepis odsyła w zakresie urzędowej pieczęci do art. 16c ust. 1 ustawy o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych. To właśnie w tym wskazanym przepisie należy szukać regulacji, do której odwołuje się art. 20. Sam art. 20 nie opisuje wyglądu pieczęci, jej treści, zasad zamawiania ani szczegółowych przypadków użycia.

**Znaczenie praktyczne** przepisu polega na jednoznacznym potwierdzeniu, że Naczelna Izba Lekarska i okręgowe izby lekarskie mogą korzystać z urzędowej pieczęci w ramach swojej działalności. Sformułowanie „mają prawo używania” ustanawia uprawnienie, a nie obowiązek posługiwania się pieczęcią w każdym przypadku. Przepis nie wskazuje też dodatkowych przesłanek, od których zależałoby samo istnienie tego prawa. Zakres techniczny i formalny pieczęci wynika natomiast z regulacji, do której art. 20 odsyła.

Przepis określa podstawową strukturę samorządu zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów oraz wskazuje sposób organizacji jego jednostek. Wymienia trzy rodzaje jednostek organizacyjnych: okręgowe izby lekarskie, Wojskową Izbę Lekarską i Naczelną Izbę Lekarską. Wszystkie działają za pośrednictwem organów określonych w ustawie, co oznacza, że przepis nie opisuje samych organów, lecz odsyła w tym zakresie do dalszych regulacji.

Każda z wymienionych jednostek posiada osobowość prawną. Naczelna Izba Lekarska i jej organy mają siedzibę w mieście stołecznym Warszawie. Także siedzibą Wojskowej Izby Lekarskiej jest miasto stołeczne Warszawa.

Przepis reguluje również organizację terytorialną okręgowych izb lekarskich. To Naczelna Rada Lekarska ustala ich obszar działania, liczbę i siedziby, ale dokonuje tego na wniosek okręgowych zjazdów lekarzy. Przy podejmowaniu tych ustaleń uwzględnia zasadniczy podział terytorialny państwa. Oznacza to, że rozmieszczenie i zakres terytorialny okręgowych izb są określane w ramach procedury angażującej zarówno okręgowe zjazdy lekarzy, jak i Naczelną Radę Lekarską.

Wojskowa Izba Lekarska działa na obszarze całego kraju, przy czym stosuje się do niej zasady określone w ustawie dla okręgowej izby lekarskiej. Przepis wyznacza więc jednocześnie ogólnokrajowy zakres jej działania oraz podstawę organizacyjną, odwołującą się do regulacji dotyczących izb okręgowych.

Przepis określa zasady członkostwa lekarza w izbie lekarskiej w zależności od miejsca i sposobu wykonywania zawodu, a także obowiązki związane z podjęciem lub wznowieniem pracy.

Lekarz, któremu okręgowa rada lekarska przyznała prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w art. 5 pkt 3-3c, zostaje równocześnie wpisany na listę członków tej izby. Jeżeli wykonuje zawód na obszarze co najmniej dwóch okręgowych izb lekarskich, uzyskuje wpis w jednej, wybranej przez siebie izbie. Dodatkowe wykonywanie zawodu przez co najmniej pół roku na obszarze innej izby wiąże się z obowiązkiem powiadomienia rady lekarskiej tej izby.

Szczególny obowiązek informacyjny dotyczy lekarza, który był wpisany na listę członków, lecz przez okres dłuższy niż 5 lat nie wykonywał zawodu albo miał zawieszone prawo wykonywania zawodu. Przed podjęciem wykonywania zawodu powinien on powiadomić o tym właściwą okręgową radę lekarską.

Lekarz posiadający prawo wykonywania zawodu, ale niewykonujący zawodu, może na własny wniosek zostać wpisany do izby właściwej ze względu na miejsce zamieszkania. Odrębne reguły dotyczą lekarzy w czynnej służbie wojskowej, którzy na czas służby podlegają wpisowi do Wojskowej Izby Lekarskiej. Po zwolnieniu ze służby mogą pozostać jej członkami, jeżeli są oficerami rezerwy lub oficerami w stanie spoczynku. Wobec lekarzy pełniących zawodową służbę wojskową, wpisanych do tej izby, nie stosuje się art. 5 pkt 12 oraz art. 11.

Przepis określa, w jakich sytuacjach lekarz zostaje skreślony z listy członków okręgowej izby lekarskiej oraz wskazuje organ dokonujący tej czynności. Skreślenie może nastąpić z pięciu przyczyn:

- przeniesienia się lekarza do innej okręgowej izby lekarskiej;
- złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się prawa wykonywania zawodu lekarza;
- utraty prawa wykonywania zawodu wskutek okoliczności, o których mowa w art. 14 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty;
- pozbawienia lekarza prawa wykonywania zawodu;
- śmierci lekarza.

Szczególne znaczenie ma przesłanka związana ze zrzeczeniem się prawa wykonywania zawodu. Takie oświadczenie nie prowadzi do skreślenia z listy, jeżeli przeciwko lekarzowi toczy się postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej. Przepis rozróżnia również utratę prawa wykonywania zawodu wskutek określonych okoliczności od jego pozbawienia, wskazując je jako odrębne podstawy skreślenia.

Skreślenia dokonuje prezes okręgowej rady lekarskiej. Oznacza to, że przepis wskazuje nie tylko zdarzenia uzasadniające usunięcie lekarza z listy, lecz także osobę właściwą do dokonania tej czynności. W praktyce każda z wymienionych sytuacji, z uwzględnieniem wyjątku dotyczącego toczącego się postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej, wiąże się ze zmianą statusu lekarza jako członka danej okręgowej izby lekarskiej.

Przepis określa podstawowe obowiązki członków izby lekarskiej. Adresatami normy są wszystkie osoby należące do izby, a obowiązki zostały przedstawione w trzech punktach.

Po pierwsze, członkowie izby muszą przestrzegać zasad etyki lekarskiej. Oznacza to obowiązek postępowania zgodnie z regułami etycznymi odnoszącymi się do wykonywania zawodu lekarza. Przepis nie wymienia tych zasad, lecz wskazuje ich przestrzeganie jako jeden z podstawowych obowiązków członkowskich.

Po drugie, członkowie izby są zobowiązani przestrzegać przepisów związanych z wykonywaniem zawodu lekarza. Chodzi więc o stosowanie się do regulacji, które pozostają w związku z wykonywaniem tego zawodu. Ten obowiązek dotyczy nie tylko samego członkostwa w izbie, lecz także zawodowej działalności lekarza.

Po trzecie, członkowie izby muszą stosować się do uchwał organów izb lekarskich. Przepis wiąże zatem członkostwo również z obowiązkiem respektowania uchwał podejmowanych przez organy izb lekarskich.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że wyznacza on trzy równoległe obszary wymaganej zgodności: **etykę lekarską, przepisy związane z wykonywaniem zawodu oraz uchwały organów izb lekarskich**. Każdy z tych obowiązków został ujęty jako samodzielny punkt, dlatego przepis obejmuje zarówno postępowanie zgodne z zasadami etycznymi, przestrzeganie właściwych regulacji, jak i wykonywanie obowiązku stosowania się do uchwał organów izb lekarskich.

Izby lekarskie

Izby lekarskie w przepisach

o działalności leczniczej4 przepisy

o izbach lekarskich12 przepisów