Przepis wprowadza rozbudowane zmiany w ustawie o podatku akcyzowym. Najważniejszą z nich jest ustanowienie wiążącej informacji akcyzowej, czyli WIA. Jest ona decyzją dotyczącą konkretnego wyrobu akcyzowego albo samochodu osobowego i służy ustaleniu klasyfikacji według Nomenklatury Scalonej lub rodzaju wyrobu, jeżeli sam kod klasyfikacji nie wystarcza do określenia zasad opodatkowania, organizacji obrotu albo oznaczania znakami akcyzy.

WIA wydaje się na wniosek, odrębnie dla jednego wyrobu albo jednego samochodu. Wniosek powinien zawierać dane wnioskodawcy, szczegółowy opis przedmiotu oraz, gdy jest to potrzebne, informacje o jego składzie i metodach badań. Można do niego dołączyć między innymi próbki, fotografie, schematy, katalogi, atesty i instrukcje. Braki trzeba uzupełnić w terminie 7 dni, w przeciwnym razie wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia. Jeżeli konieczne są badania lub analizy, wnioskodawca ponosi związane z nimi opłaty, a organ może zażądać zaliczki.

WIA powinna zostać wydana bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu 3 miesięcy od otrzymania wniosku. Wiąże organy podatkowe wobec podmiotu, na rzecz którego ją wydano, w odniesieniu do czynności dokonanych po jej wydaniu. Traci ważność po zmianie przepisów, jeżeli staje się z nimi niezgodna, jednak w określonych warunkach może być stosowana jeszcze przez sześć miesięcy. WIA i wniosek są publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej po usunięciu danych chronionych.

Pozostałe zmiany ułatwiają prowadzenie ewidencji, dopuszczając jej postać papierową lub elektroniczną, modyfikują dokumentowanie przemieszczeń wyrobów akcyzowych oraz zasady składania oświadczeń i zestawień. Wskazują także organy właściwe w sprawach WIA.

o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2014/1662/text/T/D20141662L.pdf

Przepis wprowadza zmiany w ustawie o rachunkowości, dostosowując jej regulacje do zasad dotyczących przedsiębiorców zagranicznych, działalności gospodarczej oraz prowadzenia ksiąg rachunkowych.

W art. 2 ust. 1 pkt 6 wskazano, że przepisy ustawy o rachunkowości obejmują oddziały i przedstawicielstwa przedsiębiorców zagranicznych w rozumieniu właściwych przepisów. Z kolei osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych i spółki partnerskie mogą rozpocząć stosowanie zasad rachunkowości od początku następnego roku obrotowego, jeżeli ich przychody netto za poprzedni rok obrotowy są niższe niż równowartość 2 000 000 euro. Warunkiem jest zawiadomienie właściwego urzędu skarbowego przed rozpoczęciem tego roku. W określonych przypadkach zawiadomienie może zostać złożone na podstawie przepisów o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy.

Zmiany w art. 3 określają progi dotyczące jednostek, które nie przekroczyły co najmniej dwóch z trzech wielkości: sumy aktywów, przychodów netto oraz średniorocznego zatrudnienia. Dla jednej grupy są to odpowiednio 1 500 000 zł, 3 000 000 zł i 10 osób, a dla drugiej 17 000 000 zł, 34 000 000 zł i 50 osób. Przepis uwzględnia także jednostki rozpoczynające działalność lub prowadzenie ksiąg rachunkowych w określony sposób.

Ponadto usługowe prowadzenie ksiąg rachunkowych zostało wskazane jako działalność gospodarcza obejmująca czynności określone w art. 4 ust. 3 pkt 2-6. Zmieniono również zasady dotyczące prowadzenia rachunkowości przez przedsiębiorców oraz wyłączono stosowanie rozdziałów 6 i 7 wobec wymienionych organizacji, jeżeli nie prowadzą działalności gospodarczej.

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/650/text/O/D20180650.pdf

Przepis wprowadza zmiany w ustawie o gospodarce nieruchomościami, koncentrując się na zasadach obowiązkowego ubezpieczenia, wymianie danych z organami państw członkowskich oraz stosowaniu ograniczeń wobec zagranicznych usługodawców.

W art. 175 ust. 5, art. 181 ust. 4 i art. 186 ust. 4 przyjęto jednolite rozwiązanie dotyczące określania warunków obowiązkowego ubezpieczenia. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, działając w porozumieniu z właściwym ministrem do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, ma określać w rozporządzeniu: **szczegółowy zakres ubezpieczenia, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną**. Przy ustalaniu tych elementów uwzględniana ma być specyfika wykonywanego zawodu i zakres realizowanych zadań. Przepisy przewidują również określenie sposobu uznawania ubezpieczeń i gwarancji zawodowych wydanych w państwach członkowskich.

Zmiana art. 193 ust. 12 reguluje udostępnianie danych, o których mowa w ust. 4. Na uzasadniony wniosek organu państwa członkowskiego minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa udostępnia dane w zakresie wskazanym we wniosku. O udostępnieniu powiadamiany jest rzeczoznawca majątkowy, którego dane przekazano.

Art. 198a wyłącza stosowanie art. 198 ust. 1 wobec usługodawców z państwa członkowskiego. W praktyce przepis porządkuje więc zarówno krajowe wymogi ubezpieczeniowe, jak i zasady uznawania zagranicznych zabezpieczeń oraz współpracy z organami innych państw członkowskich.

Izby gospodarcze

Izby gospodarcze w przepisach

o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej1 przepis

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej2 przepisy