Przepis określa podstawową konstrukcję samorządu zawodu farmaceuty. Tworzą go dwa rodzaje izb: **Naczelna Izba Aptekarska** oraz **okręgowe izby aptekarskie**. Nie są one przedstawione jako odrębne organizacje niezwiązane ze sobą, lecz jako elementy samorządu, który reprezentuje zawodowe, społeczne i gospodarcze interesy zawodu farmaceuty.

Istotą tej reprezentacji jest występowanie w sprawach dotyczących wskazanych interesów całego zawodu, a nie tylko pojedynczych osób. Przepis nie rozdziela szczegółowo zadań między Naczelną Izbę Aptekarską i izby okręgowe, lecz wskazuje wspólną rolę obu poziomów organizacji w ramach samorządu.

Samorząd został określony jako **niezależny**. Oznacza to, że jego funkcjonowanie nie jest podporządkowane innym podmiotom, a jedyną wskazaną w przepisie podstawą jego działania są ustawy. Niezależność nie oznacza jednak działania poza prawem, ponieważ przepis wyraźnie wskazuje na podległość ustawom.

Każda z wymienionych izb ma **osobowość prawną**. W praktyce przepis przypisuje więc zarówno Naczelnej Izbie Aptekarskiej, jak i każdej izbie okręgowej status odrębnego podmiotu prawa. Znaczenie art. 1 polega zatem na określeniu, kto tworzy samorząd farmaceutów, jaki jest jego podstawowy cel, jaki jest jego stosunek do prawa oraz jaki status mają poszczególne izby.

o izbach aptekarskich.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1991/179/text/U/D19910179Lj.pdf

Przepis określa zasady wykonywania funkcji w organach izb aptekarskich oraz rozliczania czynności podejmowanych na rzecz izby. Punktem wyjścia jest zasada, że członkowie organów izb pełnią swoje obowiązki **bezpłatnie**. Oznacza to, że samo wykonywanie tych funkcji co do zasady nie wiąże się z wynagrodzeniem.

Od tej zasady może zostać przewidziany wyjątek. Krajowy Zjazd Aptekarzy jest uprawniony do ustalenia wykazu stanowisk w organach izb, do których nie stosuje się zasady bezpłatności. Przepis nie wskazuje tych stanowisk, lecz pozostawia określenie ich wykazu temu organowi.

Szczególne znaczenie praktyczne ma regulacja dotycząca zwolnienia od pracy. Na wniosek okręgowej lub Naczelnej Rady Aptekarskiej pracodawca ma obowiązek zwolnić pracownika od pracy, jeżeli pracownik pełni określoną funkcję z wyboru w organach izb albo wykonuje czynności na rzecz izby. Zwolnienie następuje **bez prawa do wynagrodzenia**, a więc za czas takiej nieobecności przepis nie przewiduje wypłaty wynagrodzenia przez pracodawcę.

Jednocześnie członkowie samorządu mogą otrzymywać zwrot określonych wydatków związanych z działaniem na rzecz izby. Izby aptekarskie samodzielnie określają zasady i tryb takiego zwrotu. Obejmuje on koszty podróży, utracone zarobki oraz inne uzasadnione wydatki poniesione w związku z wykonywaniem czynności na rzecz izby. Przepis rozdziela więc bezpłatny charakter funkcji od możliwości rekompensowania kosztów i strat bezpośrednio związanych z działalnością samorządową.

Przepis określa przesłanki wygaśnięcia mandatu członka organu izby aptekarskiej, czyli sytuacje, w których mandat przestaje obowiązywać. Katalog obejmuje zarówno zdarzenia dotyczące samego członka, jak i decyzje lub rozstrzygnięcia właściwych organów.

Mandat wygasa w razie:

- śmierci członka;
- zrzeczenia się mandatu;
- skreślenia z listy członków izby aptekarskiej;
- odwołania przez organ, który dokonał wyboru;
- ukarania prawomocnym orzeczeniem sądu aptekarskiego karami określonymi w art. 46 ust. 1 pkt 3 i 4;
- prawomocnego orzeczenia pozbawienia praw publicznych albo zakazu wykonywania zawodu farmaceuty.

Przepis rozróżnia więc kilka grup przyczyn. Pierwsze trzy są związane z osobą członka i jego statusem w izbie, przy czym zrzeczenie się mandatu wynika z jego własnego oświadczenia, a śmierć oraz skreślenie z listy członków powodują ustanie podstawy dalszego pełnienia funkcji. Odrębną przesłanką jest odwołanie przez organ, który wcześniej dokonał wyboru. Wygaśnięcie mandatu może być również następstwem odpowiedzialności ponoszonej przed sądem aptekarskim, ale tylko w przypadku prawomocnego orzeczenia kary wskazanej w przepisie. Także prawomocne pozbawienie praw publicznych lub orzeczenie zakazu wykonywania zawodu farmaceuty skutkuje wygaśnięciem mandatu. Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu zamkniętego zestawu okoliczności, które kończą pełnienie mandatu członka organu izby aptekarskiej.

Przepis określa uprawnienia ministra właściwego do spraw zdrowia wobec uchwał oraz działalności organów samorządu zawodu farmaceuty. Obejmuje zarówno kontrolę zgodności uchwał z prawem, jak i możliwość żądania podjęcia uchwały w określonej sprawie.

Minister może zaskarżyć do Sądu Najwyższego uchwałę organu okręgowej izby aptekarskiej albo Naczelnej Izby Aptekarskiej, jeżeli zarzuca jej niezgodność z prawem. Uprawnienie to podlega terminowi, skarga może zostać wniesiona w ciągu trzech miesięcy od dnia, w którym minister powziął wiadomość o uchwale. Sąd Najwyższy rozstrzyga sprawę w jeden z dwóch sposobów, utrzymuje zaskarżoną uchwałę w mocy albo ją uchyla.

Drugi mechanizm polega na tym, że minister może zwrócić się do Krajowego Zjazdu Aptekarzy lub Naczelnej Rady Aptekarskiej o podjęcie uchwały dotyczącej sprawy należącej do właściwości samorządu zawodu farmaceuty. Przepis wskazuje także terminy rozpatrzenia takiego wniosku. Najbliższy Krajowy Zjazd Aptekarzy powinien zająć się nim w ramach swojego posiedzenia, natomiast Naczelna Rada Aptekarska ma na jego rozpatrzenie miesiąc od dnia wpływu.

W praktyce regulacja tworzy dwa odrębne instrumenty oddziaływania ministra: możliwość zakwestionowania już podjętej uchwały przed Sądem Najwyższym oraz możliwość zainicjowania podjęcia uchwały przez właściwy organ samorządu. Przepis wskazuje jednocześnie organy, których uchwały mogą być zaskarżone, oraz organy zobowiązane do rozpatrzenia wniosku ministra.

Przepis przyznaje **Naczelnej Izbie Aptekarskiej** oraz **okręgowym izbom aptekarskim** prawo używania pieczęci urzędowej. Obejmuje to dwa poziomy organizacji izb aptekarskich: izbę naczelną oraz izby działające na poziomie okręgowym. Każda z tych kategorii podmiotów została wskazana wprost, dlatego uprawnienie nie jest ograniczone wyłącznie do jednego szczebla organizacyjnego.

Sformułowanie „mają prawo używania” oznacza przyznanie uprawnienia, a nie ustanowienie obowiązku posługiwania się pieczęcią w każdej sytuacji. Przepis nie określa jednak, w jakich konkretnie czynnościach pieczęć może być stosowana, jak ma wyglądać, kto jest upoważniony do jej używania ani jakie skutki wywołuje jej umieszczenie na dokumencie. Nie reguluje także zasad uzyskania, przechowywania lub zabezpieczenia pieczęci.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na ustawowym potwierdzeniu, że zarówno Naczelna Izba Aptekarska, jak i okręgowe izby aptekarskie mogą posługiwać się pieczęcią urzędową w ramach swojej działalności. Sam przepis wyznacza więc podmioty uprawnione i wskazuje rodzaj pieczęci, ale nie zawiera szczegółowej procedury korzystania z tego uprawnienia. Dotyczy wyłącznie prawa używania pieczęci, a nie innych form oznaczania dokumentów lub działalności izb.

Przepis określa, kto należy do okręgowej izby aptekarskiej. Członkami izby są farmaceuci, ale nie wszyscy farmaceuci w sposób ogólny i niezależny od ewidencji. Przepis wiąże członkostwo z wpisaniem do rejestru farmaceutów prowadzonego przez radę właściwej okręgowej izby aptekarskiej.

Kluczowe są więc dwa elementy: **status farmaceuty** oraz **wpis do rejestru farmaceutów**. Oba zostały ujęte w jednym warunku opisującym członków izby. Rejestr nie jest wskazany jako prowadzony przez dowolny organ, lecz przez radę tej okręgowej izby aptekarskiej, której członkostwo dotyczy. Przepis łączy zatem członkostwo z konkretną izbą i z rejestrem pozostającym w zakresie działania jej rady.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu podstawowej zasady ustalania składu osobowego okręgowej izby aptekarskiej. Samo określenie osoby jako farmaceuty nie zostało w tym przepisie przedstawione jako wystarczające do uznania jej za członka izby. Decydujące znaczenie ma również formalny wpis do odpowiedniego rejestru. Jednocześnie przepis nie opisuje sposobu dokonywania wpisu, nie określa treści rejestru ani nie wskazuje innych przesłanek członkostwa. Reguluje wyłącznie zależność między członkostwem, statusem farmaceuty, wpisem do rejestru i radą prowadzącą ten rejestr.

Przepis określa zasady ustalania siedzib oraz obszarów działania organów samorządu aptekarskiego. Wskazuje, że siedzibą Naczelnej Izby Aptekarskiej i jej organów jest miasto stołeczne Warszawa. Oznacza to, że na poziomie ogólnokrajowym ustawa wiąże działalność Naczelnej Izby Aptekarskiej oraz jej organów z jedną, określoną miejscowością.

Okręgowe izby aptekarskie mają odrębne siedziby i działają na wyznaczonych obszarach. Zarówno obszar działania poszczególnych izb, jak i ich siedziby ustala Naczelna Rada Aptekarska. Przy podejmowaniu tych ustaleń rada uwzględnia zasadniczy podział terytorialny państwa. Przepis przyznaje więc Naczelnej Radzie Aptekarskiej kompetencję do organizacyjnego określania właściwości terytorialnej izb okręgowych, ale jednocześnie wskazuje kryterium, które powinno być brane pod uwagę.

Regulacja rozdziela dwa poziomy organizacji izb aptekarskich. Poziom naczelny ma siedzibę wskazaną bezpośrednio w ustawie, natomiast rozwiązania dotyczące poszczególnych izb okręgowych są ustalane przez właściwy organ samorządu. W praktyce przepis stanowi podstawę do wyznaczania, jakie obszary obejmują poszczególne okręgowe izby aptekarskie i gdzie znajdują się ich siedziby. Ustęp 3 został oznaczony jako uchylony, dlatego nie ustanawia obecnie żadnej reguły ani kompetencji.

Przepis określa, jakie organy tworzą okręgową izbę aptekarską. Wskazuje zamknięty katalog pięciu organów, które składają się na jej strukturę:

1. **okręgowy zjazd aptekarzy**,
2. **okręgowa rada aptekarska**,
3. **okręgowa komisja rewizyjna**,
4. **okręgowy sąd aptekarski**,
5. **okręgowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej**.

Znaczenie przepisu polega przede wszystkim na formalnym wyodrębnieniu organów izby. Każdy z wymienionych podmiotów jest wskazany jako odrębny organ, a ich łączny katalog obejmuje zarówno organ określony jako zjazd, jak i radę, komisję rewizyjną, sąd oraz rzecznika odpowiedzialności zawodowej. Sam przepis nie określa kompetencji, sposobu powoływania, kadencji ani zasad działania tych organów. Ustala jedynie, że właśnie te pięć jednostek należy do organów okręgowej izby aptekarskiej. Dzięki temu przepis stanowi podstawę do rozróżnienia poszczególnych elementów jej organizacji i wskazuje pełny, ustawowo określony skład organów izby.

Przepis określa sposób reprezentacji członków okręgowej izby aptekarskiej oraz organizację jej najwyższego organu. Najwyższą władzą izby jest **okręgowy zjazd aptekarzy**. W jego pracach mogą uczestniczyć członkowie izby osobiście albo przez swoich delegatów, co oznacza, że udział w zjeździe może mieć formę bezpośrednią lub przedstawicielską.

Szczególną zasadę przewidziano dla okręgowego zjazdu sprawozdawczo-wyborczego. Uczestniczą w nim również członkowie ustępujących organów izby, jeżeli nie są delegatami. Ich udział ma jednak charakter doradczy, a więc przepis przyznaje im możliwość uczestniczenia w obradach z głosem doradczym.

Delegaci są wybierani i odwoływani na zebraniach organizowanych w poszczególnych rejonach. Rejony obejmują części obszaru działania izby, a zasady podziału izby na te rejony ustala okręgowa rada aptekarska. Przepis wskazuje więc zarówno miejsce dokonywania wyboru lub odwołania delegatów, jak i organ odpowiedzialny za określenie terytorialnego układu tych rejonów.

Mandat delegata trwa 4 lata. W praktyce przepis wyznacza tym samym podstawowe ramy funkcjonowania zjazdu, określa krąg osób mogących w nim uczestniczyć oraz wskazuje sposób tworzenia i zmiany reprezentacji delegatów. Dla ustalenia składu zjazdu znaczenie ma to, czy członek izby bierze udział osobiście, został wybrany delegatem, czy należy do ustępujących organów i uczestniczy w zjeździe sprawozdawczo-wyborczym z głosem doradczym.

Przepis określa zakres zadań samorządu zawodu farmaceuty oraz sposoby ich wykonywania. Katalog ma charakter otwarty, ponieważ ust. 1 posługuje się zwrotem „w szczególności”, a wśród zadań wskazuje także wykonywanie innych zadań określonych odrębnymi przepisami.

Do podstawowych obszarów działania samorządu należy reprezentowanie farmaceutów i obrona ich interesów, ochrona godności oraz niezależności zawodu, a także kodyfikowanie, krzewienie i strzeżenie zasad etyki i deontologii zawodowej. Samorząd ma również integrować środowisko, sprawować pieczę i nadzór nad wykonywaniem zawodu oraz zajmować stanowisko w sprawach organizacji ochrony zdrowia i gospodarki produktami leczniczymi. Przepis przewiduje ponadto współpracę z administracją publiczną, organizacjami zawodowymi i społecznymi, a także z towarzystwami naukowymi, szkołami wyższymi i jednostkami badawczo-rozwojowymi.

Ust. 2 wymienia konkretne formy realizacji tych zadań. Obejmują one między innymi przyznawanie, zawieszanie i pozbawianie prawa wykonywania zawodu, prowadzenie rejestru farmaceutów, udział w sprawach specjalizacji i kształcenia, opiniowanie projektów aktów normatywnych oraz zezwoleń na prowadzenie aptek i hurtowni. Samorząd może także prowadzić postępowania dotyczące niezdolności do wykonywania zawodu, sprawować sądownictwo dyscyplinarne i polubowne, organizować doskonalenie zawodowe oraz udzielać pomocy materialnej członkom i ich rodzinom.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że wyznacza on szerokie ramy aktywności izb aptekarskich, łącząc funkcje reprezentacyjne, regulacyjne, samopomocowe i opiniodawcze. Współpraca z organami państw członkowskich Unii Europejskiej odbywa się za pośrednictwem systemu IMI, w zakresie określonym w ust. 3.

Przepis określa zasady wpisu farmaceutów do rejestru farmaceutów oraz wskazuje, która okręgowa rada aptekarska prowadzi rejestr właściwy dla danej osoby. Co do zasady decydujące znaczenie ma rada, która przyznała farmaceucie prawo wykonywania zawodu. Jeżeli jednak farmaceuta wykonuje zawód na terenie innej izby, wpisu dokonuje rada izby właściwej dla miejsca wykonywania zawodu.

W przypadku wykonywania zawodu na terenie więcej niż jednej okręgowej izby aptekarskiej farmaceuta podlega wpisowi do rejestru prowadzonego przez radę wybraną przez siebie spośród rad właściwych dla miejsc wykonywania zawodu. Odrębnie uregulowano sytuację kierownika apteki, punktu aptecznego lub działu farmacji szpitalnej, a także farmaceuty sprawującego funkcję wskazaną w przepisie. W takich przypadkach właściwy jest rejestr prowadzony przez radę izby, na terenie której dana osoba kieruje placówką albo sprawuje tę funkcję.

Obowiązek wpisu obejmuje również farmaceutę, który po uzyskaniu prawa wykonywania zawodu nie podejmuje zatrudnienia jako aptekarz. Z kolei zaprzestanie wykonywania zawodu nie powoduje automatycznego wykreślenia z rejestru, ponieważ farmaceuta pozostaje wpisany do rejestru, w którym figurował ostatnio. Taka zasada dotyczy także przeniesienia wykonywania zawodu do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, chyba że farmaceuta przedstawi oświadczenie o podleganiu nadzorowi właściwej organizacji lub instytucji zawodowej w tym państwie.

Uchwałę o dokonaniu wpisu właściwa rada aptekarska podejmuje niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od otrzymania wniosku.

Przepis określa zasady prowadzenia **rejestru uproszczonego** dla obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, którzy na terenie właściwej izby aptekarskiej wykonują tymczasowo i okazjonalnie czynności zawodowe farmaceuty. Rejestr prowadzi okręgowa rada aptekarska.

Zakres wpisywanych informacji jest szeroki i obejmuje dane pozwalające zidentyfikować farmaceutę, w szczególności jego imię lub imiona, nazwisko, obywatelstwo, miejsce i datę urodzenia oraz dane dokumentu potwierdzającego tożsamość. W rejestrze umieszcza się także adres stałego zamieszkania w państwie, w którym farmaceuta stale wykonuje zawód, oraz adres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ponadto rejestr zawiera dane identyfikacyjne zaświadczeń lub innych dokumentów dotyczących wykonywania zawodu, spełnienia wymagań odnoszących się do postawy etycznej oraz posiadania kwalifikacji farmaceuty. W miarę możliwości odnotowuje się również przewidywany czas, miejsce i charakter tymczasowego oraz okazjonalnego wykonywania czynności zawodowych.

Wpis do rejestru jest bezpłatny. Nie może on powodować opóźnień ani utrudnień w wykonywaniu czynności zawodowych, co wskazuje, że rejestr ma służyć uporządkowaniu i udokumentowaniu działalności farmaceuty, a nie tworzeniu dodatkowej bariery dla jej czasowego podejmowania. Szczegółowy sposób prowadzenia rejestru, w tym tryb dokonywania wpisów, zmian i wykreśleń, ma określić w rozporządzeniu minister właściwy do spraw zdrowia.

Przepis określa przesłanki skreślenia farmaceuty z rejestru prowadzonego przez okręgową radę aptekarską. Skreślenie może nastąpić w pięciu sytuacjach:

1. w razie śmierci farmaceuty;
2. po utracie prawa wykonywania zawodu farmaceuty w przypadkach określonych w art. 21 ustawy o zawodzie farmaceuty;
3. po ustaniu przesłanek uzasadniających wpis do danego rejestru, wskazanych w art. 7a, w szczególności po przeniesieniu się farmaceuty na teren innej okręgowej izby aptekarskiej;
4. gdy aptekarz wykonuje jednocześnie zawód lekarza, lekarza dentysty, felczera, starszego felczera, lekarza weterynarii, pielęgniarki lub położnej;
5. w przypadku nieopłacania składek członkowskich przez okres dłuższy niż 24 miesiące.

Przepis rozróżnia zatem przyczyny związane z osobą farmaceuty, jego uprawnieniami zawodowymi i miejscem przynależności do izby, a także z wykonywaniem innych zawodów oraz zaległościami składkowymi. Szczególne znaczenie praktyczne ma wskazanie przeniesienia się na teren innej okręgowej izby aptekarskiej jako przykładu ustania przesłanek wpisu do danego rejestru.

W przypadkach dotyczących wykonywania jednego z wymienionych zawodów oraz nieopłacania składek skreślenie wymaga uchwały okręgowej rady aptekarskiej. Od tej uchwały przysługuje odwołanie do Naczelnej Rady Aptekarskiej, która również rozstrzyga sprawę w formie uchwały.

Przepis określa warunki przyznania prawa wykonywania zawodu farmaceuty oraz organy właściwe do podjęcia decyzji. W przypadku osoby posiadającej kwalifikacje wskazane w art. 5 ust. 1 pkt 1-3 prawo to przyznaje, w drodze uchwały, właściwa okręgowa rada aptekarska, ustalana według zamierzonego miejsca wykonywania zawodu. Jeżeli wnioskodawca posiada kwalifikacje określone w art. 5 ust. 1 pkt 4-7 lub w ust. 4, właściwa jest NRA.

Przyznanie prawa wymaga łącznego spełnienia przesłanek wymienionych w ust. 1. Obejmują one posiadanie wymaganych kwalifikacji, pełną zdolność do czynności prawnych, odpowiedni stan zdrowia potwierdzony orzeczeniem lekarskim oraz nienaganną postawę etyczną. Znaczenie ma także dotychczasowe zachowanie, które powinno dawać rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu i przestrzegania zasad etyki oraz deontologii. Wnioskodawca nie może być prawomocnie skazany za wskazane umyślne przestępstwa, musi korzystać z pełni praw publicznych i znać język polski w zakresie koniecznym do wykonywania zawodu.

Ust. 2-5 regulują potwierdzanie znajomości języka polskiego. Wymóg ten może być spełniony między innymi przez ukończenie studiów na kierunku farmacja w języku polskim, uzyskanie świadectwa dojrzałości po egzaminie w języku polskim albo pozytywne złożenie egzaminu zorganizowanego przez NRA. NRA ocenia także dokumenty potwierdzające znajomość języka. Egzamin potwierdza zaświadczenie, a opłatę ponosi osoba zdająca, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć limitu określonego w ust. 4. Ust. 6 przewiduje wydanie przepisów określających zakres języka, sposób przeprowadzenia egzaminu i wysokość opłaty. W praktyce przepis wyznacza formalne kryteria dostępu do zawodu i porządkuje procedurę ich weryfikacji.

o zawodzie farmaceuty

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2021/97/text/U/D20210097Lj.pdf

Przepis określa zasady uzyskania przez farmaceutę tytułu specjalisty oraz organizacji szkolenia specjalizacyjnego. Tytuł ten można uzyskać po odbyciu szkolenia zgodnego z jego programem albo po uznaniu dotychczasowego dorobku naukowego lub zawodowego za równoważny z realizacją programu, a także po zdaniu Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego Farmaceutów, czyli „PESF”.

Rozpoczęcie szkolenia wymaga łącznego spełnienia trzech warunków: złożenia wniosku, posiadania prawa wykonywania zawodu farmaceuty oraz zakwalifikowania do szkolenia w postępowaniu kwalifikacyjnym. Wniosek składa się za pośrednictwem SMK do właściwego wojewody. Musi on obejmować dane identyfikacyjne i kontaktowe, informacje o obywatelstwie, dokumencie pobytowym, wykształceniu, okresie wykonywania zawodu, publikacjach oraz wybranym trybie szkolenia. Dołącza się elektroniczne kopie wymaganych dokumentów, a w określonych przypadkach także oświadczenie o publikacjach. Takie oświadczenie składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej i musi zawierać wskazaną w przepisie klauzulę.

SMK służy również do obsługi czynności kierownika specjalizacji, konsultantów oraz kierownika jednostki szkolącej lub osoby przez niego upoważnionej. Korzystanie z systemu wymaga potwierdzenia tożsamości i weryfikacji uprawnień przez właściwy podmiot. Przepis wyznacza terminy składania wniosków i postępowań kwalifikacyjnych, dopuszczając ich zmianę w związku ze stanem zagrożenia epidemicznego lub stanem epidemii. W razie odpowiednio długiej awarii SMK termin ulega przedłużeniu.

W jednym postępowaniu farmaceuta może ubiegać się o szkolenie tylko w jednej dziedzinie farmacji i jednym województwie. Osoba mająca specjalizację I stopnia może uzyskać tytuł specjalisty po odbyciu uzupełniającego szkolenia specjalizacyjnego.

Przepis określa obowiązek farmaceuty w zakresie ustawicznego rozwoju zawodowego. Doskonalenie ma odbywać się przez samokształcenie oraz udział w kursach. Kursy mogą być prowadzone w kilku formach: jako wykłady, seminaria, warsztaty lub ćwiczenia, a także za pośrednictwem sieci internetowej z ograniczonym dostępem. W przypadku kursów internetowych wymagane jest ich zakończenie testem.

Kursy organizują jednostki szkolące, NIA oraz okręgowe izby aptekarskie. Oznacza to, że przepis wskazuje zarówno dopuszczalne sposoby zdobywania i uzupełniania wiedzy, jak i podmioty uprawnione do organizowania takich form doskonalenia. Zakres kształcenia nie jest dowolny, powinien obejmować wiedzę i umiejętności niezbędne do realizacji zadań, o których mowa w art. 4.

Istotnym elementem obowiązku jest także jego udokumentowanie. Farmaceuta przekazuje właściwej okręgowej izbie aptekarskiej kartę rozwoju zawodowego. Dokument ten służy potwierdzeniu dopełnienia obowiązku ustawicznego rozwoju zawodowego. Kartę należy przekazać w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia zakończenia danego okresu rozliczeniowego. Przepis łączy więc obowiązek podnoszenia kwalifikacji z określonymi formami kształcenia, zakresem merytorycznym oraz formalnym potwierdzeniem jego realizacji.

Izby aptekarskie

Izby aptekarskie w przepisach

o izbach aptekarskich.13 przepisów

o zawodzie farmaceuty3 przepisy