Interwencja główna

Interwencja główna to instytucja postępowania cywilnego, w której osoba trzecia, niebędąca stroną toczącego się procesu, twierdzi, że przysługuje jej prawo do rzeczy albo prawa objętego sporem. Wytacza ona własne powództwo przeciwko obu stronom pierwotnego postępowania, a sprawa może zostać rozpoznana przez sąd, przed którym toczy się już spór dotyczący tej samej rzeczy lub prawa.

Najważniejsze cechy interwencji głównej to:

• występuje w toku wcześniej wszczętego postępowania cywilnego,
• inicjuje ją osoba trzecia, która zgłasza własne roszczenie,
• pozwanymi są obie strony pierwotnego procesu,
• przedmiotem powództwa jest ta sama rzecz albo prawo, którego dotyczy wcześniejszy spór,
• interwencja ma charakter samodzielnego powództwa, a nie tylko oświadczenia popierającego jedną ze stron.

Interwencja główna służy ochronie osoby, która uważa, że wynik toczącego się procesu może naruszyć jej prawa. Jej celem jest doprowadzenie do rozstrzygnięcia, komu rzeczywiście przysługuje sporne prawo, w ramach postępowania prowadzonego przed sądem właściwym dla pierwotnej sprawy. Pozwala to ograniczyć ryzyko wydania sprzecznych rozstrzygnięć w kilku odrębnych procesach.

Wniesienie interwencji głównej może mieć wpływ na bieg pierwotnego postępowania. Jeżeli rozstrzygnięcie jednej sprawy zależy od wyniku drugiej, sąd może zawiesić postępowanie do czasu rozpoznania zagadnienia mającego znaczenie dla obu sporów. O sposobie dalszego prowadzenia spraw decyduje sąd, z uwzględnieniem ich wzajemnego związku.

Interwencję główną należy odróżnić od interwencji ubocznej. Interwenient uboczny przystępuje do jednej ze stron i wspiera ją w procesie, natomiast interwenient główny dochodzi własnego prawa przeciwko obu dotychczasowym stronom. Instytucja ta występuje przede wszystkim w postępowaniu cywilnym i ma znaczenie praktyczne zwłaszcza wtedy, gdy kilka osób konkuruje o własność rzeczy, inne prawo majątkowe albo uprawnienie będące przedmiotem sporu.