Interoperacyjność

Interoperacyjność oznacza zdolność różnych systemów oraz powiązanych z nimi procesów gospodarczych do wzajemnego przekazywania i wykorzystywania informacji. W definicji ustawowej z ustawy „Drogi publiczne” istotne są dwa elementy. Po pierwsze, chodzi o systemy, czyli rozwiązania służące gromadzeniu, przetwarzaniu lub udostępnianiu danych. Po drugie, uwzględnione są procesy gospodarcze, które stanowią podstawę działania tych systemów i w których informacje są wykorzystywane.

Przedmiotem wymiany mogą być dane, informacje oraz wiedza. Interoperacyjność nie ogranicza się więc do samego technicznego połączenia systemów. Obejmuje także możliwość przekazania treści w sposób pozwalający innemu systemowi lub uczestnikowi procesu odpowiednio ją odczytać i wykorzystać. Znaczenie ma zatem współdziałanie systemów, a także ich zgodność w zakresie wymiany zasobów informacyjnych.

W praktyce interoperacyjność służy temu, aby informacje zgromadzone w różnych miejscach mogły być używane w sposób spójny i przydatny. Ogranicza potrzebę wielokrotnego pozyskiwania tych samych danych, ułatwia współpracę podmiotów oraz wspiera sprawniejsze wykonywanie zadań związanych z zarządzaniem infrastrukturą i zasobami. Jej osiąganie może wymagać stosowania wspólnych standardów, zasad organizacyjnych i rozwiązań technicznych, które umożliwiają wymianę informacji między systemami.

Pojęcie to ma znaczenie także w innych obszarach prawa. W przepisach dotyczących gospodarowania wodami wiąże się z łączeniem danych pochodzących od różnych organów i instytucji oraz z harmonizacją zbiorów danych. W ewidencji urządzeń melioracyjnych wspiera współpracę organów i wymianę informacji. W planowaniu przestrzennym odnosi się do tworzenia, aktualizowania i udostępniania zbiorów danych przestrzennych oraz metadanych. Jest również wykorzystywane przy określaniu dobrych praktyk dla rejestrów publicznych i systemów teleinformatycznych, a także przy ocenie skutków modernizacji pojazdów kolejowych dla ich współdziałania z odpowiednimi systemami.