Interoperacyjne usługi transgraniczne

Interoperacyjne usługi transgraniczne to, w rozumieniu ustawy „Transport kolejowy”, usługi kolejowe wykonywane w sposób związany z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej, których świadczenie wymaga odpowiednich uprawnień obejmujących więcej niż jedno państwo członkowskie Unii Europejskiej. Pojęcie łączy więc dwa elementy, które muszą wystąpić razem: rzeczywisty transgraniczny charakter usługi oraz wymóg posiadania uprawnień ważnych co najmniej w dwóch państwach członkowskich.

Samo przekroczenie granicy nie wystarcza do zakwalifikowania usługi jako interoperacyjnej usługi transgranicznej. Znaczenie ma także to, czy prowadzenie takiej działalności wymaga uprawnień o zasięgu obejmującym przynajmniej dwa państwa członkowskie. Z drugiej strony usługa wykonywana wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie spełnia przesłanki transgraniczności, nawet jeśli jej organizacja lub odbiorca są związani z innym państwem.

W ustawie definicja służy wyodrębnieniu szczególnej kategorii usług, przy których działalność kolejowa wykracza poza jeden kraj i wymaga uwzględnienia uprawnień uznawanych lub obowiązujących w kilku państwach członkowskich. Dzięki temu można odróżnić usługi krajowe od usług, które mają znaczenie dla transportu kolejowego realizowanego przez granicę państwową i podlegają szerszemu, unijnemu kontekstowi regulacyjnemu.

W praktyce zakwalifikowanie usługi do tej kategorii wskazuje, że przy ocenie możliwości jej świadczenia trzeba brać pod uwagę nie tylko miejsce wykonywania przewozu lub innej czynności związanej z koleją, lecz także zakres wymaganych uprawnień. Istotne jest zatem ustalenie, czy usługa faktycznie wiąże się z przekroczeniem polskiej granicy oraz czy uprawnienia potrzebne do jej świadczenia obejmują co najmniej dwa państwa członkowskie Unii Europejskiej. Pojęcie opisuje tym samym usługę o charakterze międzynarodowym, której wykonywanie wymaga odpowiedniego zakresu uprawnień ponad granicami jednego państwa.