Przepis wyznacza zakres spraw, które reguluje ustawa o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Obejmuje on zarówno wymagania dotyczące samej dostępności cyfrowej, jak i mechanizmy służące jej zapewnianiu, ocenie oraz nadzorowaniu.

W szczególności ustawa określa:

- wymagania dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych;
- wymagania dotyczące treści, przeglądu, aktualizacji i publikacji deklaracji dostępności;
- kompetencje organu właściwego w sprawach monitorowania zapewniania dostępności cyfrowej oraz nadzoru nad stosowaniem ustawy;
- zasady monitorowania dostępności cyfrowej i prowadzenia sprawozdawczości w tym zakresie;
- postępowanie dotyczące zapewniania dostępności cyfrowej strony internetowej, aplikacji mobilnej lub ich elementów.

Znaczenie tego przepisu polega na wskazaniu pełnego zakresu regulacji. Dostępność cyfrowa jest tu ujęta nie tylko jako zbiór wymagań wobec stron internetowych i aplikacji mobilnych, lecz także jako proces obejmujący deklarowanie ich dostępności, przegląd i aktualizację informacji, monitorowanie oraz sprawozdawczość. Przepis wskazuje również na istnienie kompetencji organu odpowiedzialnego za monitorowanie i nadzór, a także na odrębne postępowanie dotyczące zapewnienia dostępności. Dzięki temu określa główne obszary, w których ustawa ustanawia zasady działania podmiotów publicznych i organu właściwego w sprawach dostępności cyfrowej.

o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2019/848/text/U/D20190848Lj.pdf

Przepis określa zasady sporządzania i publikowania deklaracji dostępności dotyczącej każdej wersji językowej strony internetowej lub aplikacji mobilnej podmiotu publicznego. Deklaracja musi być dostępna cyfrowo i sporządzona w języku wersji strony lub aplikacji, której dotyczy. Jej podstawą jest wzór określony w załączniku do decyzji wykonawczej 2018/1523, a sama deklaracja zawiera elementy wskazane w sekcji 1 tego załącznika.

Ponadto deklaracja musi obejmować między innymi:

- datę publikacji oraz datę ostatniej aktualizacji po istotnej zmianie treści, wyglądu, struktury informacji lub sposobu ich publikowania;
- informację lub link dotyczący sposobu przeprowadzenia oceny dostępności cyfrowej;
- dane siedziby podmiotu publicznego oraz dane kontaktowe osoby lub komórki zajmującej się dostępnością cyfrową;
- informacje o niestandardowych skrótach klawiszowych, dostępności architektonicznej siedziby i tłumaczu języka migowego;
- możliwość powiadomienia o braku dostępności cyfrowej oraz link do strony internetowej Rzecznika Praw Obywatelskich.

W przypadku strony internetowej deklaracja wskazuje także aplikację mobilną i deklarację dotyczącą tej aplikacji, jeżeli podmiot ją posiada. Deklaracja aplikacji mobilnej musi dodatkowo podawać adres elektroniczny umożliwiający jej pobranie i zainstalowanie. Może również zawierać informacje wymienione w pkt 1, 2, 5 i 7 sekcji 2 załącznika do decyzji wykonawczej 2018/1523.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że deklaracja ma być łatwo dostępna dla użytkownika. Dla strony internetowej publikuje się ją na tej stronie albo innej odpowiedniej stronie, a link do niej musi być dostępny podczas nawigacji. Deklarację aplikacji publikuje się na stronie podmiotu albo wraz z informacjami udostępnianymi przy jej pobieraniu, a link umieszcza w miejscu pobierania aplikacji.

Przepis określa obowiązek podmiotów publicznych dotyczący przeglądu i aktualizacji deklaracji dostępności. Czynności te należy przeprowadzać do 31 marca każdego roku. Oznacza to, że wskazany termin ma charakter cykliczny i odnosi się do każdego roku, niezależnie od tego, czy wcześniej doszło do zmian na stronie internetowej albo w aplikacji mobilnej.

Przepis przewiduje także dodatkową przesłankę aktualizacji. Jeżeli strona internetowa lub aplikacja mobilna podlega zmianom mogącym mieć wpływ na jej dostępność cyfrową, deklarację trzeba zaktualizować „niezwłocznie”. Ten obowiązek nie jest uzależniony od nadejścia 31 marca, lecz powstaje w związku z samym wystąpieniem odpowiednich zmian. Dotyczy to zmian, które mogą wpływać na dostępność cyfrową, a nie wyłącznie takich, co do których wpływ ten został już stwierdzony.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na ustanowieniu dwóch momentów, w których podmiot publiczny powinien zadbać o aktualność deklaracji: stałego terminu przypadającego do 31 marca każdego roku oraz terminu uruchamianego przez zmiany w stronie internetowej lub aplikacji mobilnej. Deklaracja dostępności powinna więc odpowiadać aktualnemu stanowi serwisu lub aplikacji zarówno w ramach corocznego przeglądu, jak i po zmianach mogących oddziaływać na ich dostępność cyfrową.

Przepis określa zadania ministra właściwego do spraw informatyzacji w zakresie dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Minister sprawuje nadzór nad stosowaniem ustawy oraz co najmniej raz w roku monitoruje zapewnianie dostępności cyfrowej. Monitoring odbywa się zgodnie z metodyką określoną w decyzji wykonawczej 2018/1524.

Na podstawie wyników monitorowania minister sporządza i przekazuje Komisji Europejskiej „sprawozdanie”, z uwzględnieniem instrukcji dotyczących sprawozdawczości wskazanych w załączniku II do tej decyzji. Przepis obejmuje także zadania o charakterze informacyjnym i edukacyjnym. Mają one służyć poszerzaniu wiedzy oraz budowaniu świadomości w zakresie dostępności cyfrowej.

Minister udostępnia informacje i dobre praktyki dotyczące oceny zapewnienia dostępności cyfrowej, o której mowa w art. 8 ust. 3. Prowadzi również stronę internetową poświęconą dostępności cyfrowej, zawierającą między innymi zalecenia dotyczące tworzenia i utrzymywania dostępnych cyfrowo stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych.

Znaczenie praktyczne ma także obowiązek publikowania na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej warunków technicznych publikacji oraz struktury elektronicznego dokumentu deklaracji dostępności. Przepis łączy więc nadzór i monitorowanie z raportowaniem, edukacją, udostępnianiem dobrych praktyk oraz zapewnieniem publicznego dostępu do informacji i wymagań technicznych związanych z dostępnością cyfrową.

Przepis określa uprawnienia ministra właściwego do spraw informatyzacji w ramach nadzoru, o którym mowa w art. 12 pkt 1, oraz obowiązek podmiotu publicznego, do którego minister skierował wystąpienie. Regulacja przewiduje dwa podstawowe instrumenty działania.

Po pierwsze, minister może zwracać się do podmiotów publicznych w sprawach związanych z dostępnością cyfrową. Wystąpienie może dotyczyć w szczególności liczby skarg oraz sposobu ich załatwienia. Chodzi o skargi dotyczące zapewnienia dostępności cyfrowej strony internetowej, aplikacji mobilnej albo elementów strony internetowej lub aplikacji mobilnej. Zakres zapytania może więc obejmować zarówno samą liczbę skarg, jak i działania podjęte w związku z nimi.

Po drugie, minister może nakładać na podmioty publiczne kary pieniężne w sprawach związanych z dostępnością cyfrową. Kara jest nakładana w drodze decyzji administracyjnej. Przepis wiąże to uprawnienie z nadzorem ministra, ale nie określa w tym miejscu wysokości kar ani dodatkowych przesłanek ich nałożenia.

Podmiot publiczny, który otrzymał wystąpienie ministra, ma obowiązek się do niego ustosunkować. Termin na przedstawienie stanowiska wynosi 30 dni od dnia otrzymania wystąpienia. W praktyce przepis ustanawia więc formalny kanał uzyskiwania informacji o skargach dotyczących dostępności cyfrowej oraz określa czas na reakcję podmiotu publicznego, a także potwierdza możliwość zastosowania sankcji w formie decyzji administracyjnej.

Przepis określa sposób tworzenia, publikowania i aktualizowania wykazów stron internetowych oraz aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Za przygotowanie obu wykazów odpowiada minister właściwy do spraw informatyzacji. Wykaz adresów stron internetowych sporządza on we współpracy z Naukową i Akademicką Siecią Komputerową - Państwowym Instytutem Badawczym, natomiast wykaz aplikacji mobilnych przygotowuje na podstawie informacji zawartych w deklaracjach dostępności.

Podstawą wykazu podmiotów publicznych jest zestawienie przekazywane ministrowi przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Przekazanie następuje do 28 lutego każdego roku i obejmuje podmioty wpisane do rejestru REGON, według stanu rejestru na 31 grudnia poprzedniego roku. Minister publikuje oba wykazy do 30 kwietnia każdego roku na stronie internetowej wskazanej w art. 12 pkt 6.

**Podmioty publiczne mają obowiązek sprawdzać aktualność wykazów** w zakresie własnych stron internetowych i aplikacji mobilnych. Jeżeli dane wymagają zmiany lub uzupełnienia, przekazują ministrowi odpowiednią informację w terminie 30 dni od publikacji wykazów. Następnie minister dokonuje zmian lub uzupełnień, gdy analiza albo otrzymane informacje wskazują, że dana strona internetowa lub aplikacja mobilna powinna podlegać obowiązkowi zapewniania dostępności cyfrowej. W praktyce przepis tworzy mechanizm okresowego porządkowania danych i współpracy między podmiotami publicznymi, Prezesem Głównego Urzędu Statystycznego a ministrem.

Przepis określa sposób wyboru stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych, które zostaną objęte monitorowaniem zapewnienia dostępności cyfrowej. Zadanie to wykonuje **minister właściwy do spraw informatyzacji**. Nie dokonuje on wyboru dowolnie, lecz opiera go na dwóch wskazanych podstawach:

- wykazach, o których mowa w art. 14 ust. 4,
- metodyce monitorowania określonej w decyzji wykonawczej 2018/1524.

Oznacza to, że przepis wiąże wybór monitorowanych usług cyfrowych zarówno z informacjami ujętymi w wykazach, jak i z określoną metodyką postępowania. Minister wybiera konkretne strony internetowe oraz aplikacje mobilne, a więc monitoring może obejmować wybrane usługi, a nie automatycznie wszystkie strony i aplikacje podmiotów publicznych. Przepis nie opisuje samego przebiegu monitorowania ani jego wyników, lecz wskazuje organ odpowiedzialny za ustalenie zakresu monitorowanych stron i aplikacji oraz podstawy, na których ten wybór ma się opierać. W praktyce znaczenie art. 15 polega na wyznaczeniu formalnego mechanizmu selekcji usług cyfrowych poddawanych sprawdzeniu dostępności.

Przepis określa obowiązki ministra właściwego do spraw informatyzacji związane z monitorowaniem dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Co trzy lata minister sporządza, w sposób dostępny cyfrowo, sprawozdanie z wyników tego monitorowania i przekazuje je Komisji Europejskiej. Następnie udostępnia sprawozdanie na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, w terminie 30 dni od dnia przekazania go Komisji Europejskiej.

Sprawozdanie ma przedstawiać zarówno zakres monitorowania, jak i jego rezultaty. W szczególności obejmuje liczbę monitorowanych stron i aplikacji, wyniki monitorowania oraz szacowaną liczbę ich użytkowników. Powinno także opisywać tryb składania i rozpatrywania żądań zapewnienia dostępności cyfrowej, a także zasady wnoszenia i tryb rozpatrywania skarg w tych sprawach.

Zakres informacji jest szerszy i obejmuje również zagadnienia, o których mowa w art. 9 ust. 1 lit. a-c decyzji wykonawczej 2018/1524, sposób konsultowania kwestii dostępności cyfrowej, działania służące poszerzaniu wiedzy i budowaniu świadomości oraz dotychczasowe działania podjęte w celu zapewnienia dostępności. W sprawozdaniu uwzględnia się ponadto programy edukacyjne, działania informacyjne oraz procedurę upubliczniania informacji o zmianach w obszarze polityki dostępności cyfrowej. Przepis dopuszcza także zamieszczenie dodatkowych informacji, o których mowa w pkt 3.2. i 4 załącznika II do tej decyzji.

W praktyce regulacja zapewnia cykliczne podsumowanie działań dotyczących dostępności cyfrowej oraz określa termin udostępnienia tego podsumowania w Biuletynie Informacji Publicznej.

Art. 2 określa krąg podmiotów publicznych, do których stosuje się ustawę, pod warunkiem że posiadają strony internetowe lub aplikacje mobilne albo zarządzają elementami takich stron lub aplikacji, zamieszczonymi w środowisku umożliwiającym zapewnienie dostępności cyfrowej treści.

Zakres podmiotowy obejmuje przede wszystkim jednostki sektora finansów publicznych oraz państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. Dotyczy także określonych osób prawnych, utworzonych w szczególnym celu zaspokajania potrzeb powszechnych, jeżeli potrzeby te nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego. W tym przypadku dodatkowo musi wystąpić co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w pkt 3. Podmiot publiczny może więc finansować taką osobę prawną w ponad 50%, posiadać ponad połowę jej udziałów lub akcji, sprawować nadzór nad jej organem zarządzającym albo mieć prawo do powoływania ponad połowy składu jej organu nadzorczego lub zarządzającego. Zależność ta może występować bezpośrednio lub pośrednio, przez inny podmiot, a także być wykonywana pojedynczo lub wspólnie.

Ustawa obejmuje również związki podmiotów wymienionych w pkt 1-3 oraz organizacje pozarządowe prowadzące działalność w sferze zadań publicznych wskazanych w przepisie. W praktyce art. 2 wiąże zastosowanie ustawy nie tylko z formą organizacyjną podmiotu, lecz także z jego powiązaniami, sposobem finansowania, nadzorem lub zakresem prowadzonej działalności oraz z faktem posiadania albo zarządzania cyfrowymi kanałami informacji.

Przepis określa, w jakich przypadkach ustawy nie stosuje się do stron internetowych, aplikacji mobilnych oraz poszczególnych treści. W pierwszej kolejności wyłączenie obejmuje strony i aplikacje dostawców usług medialnych, o których mowa w przepisie.

Osobno wskazano elementy, które mogą być wyłączone z zakresu ustawy. Są to między innymi multimedia nadawane na żywo, niektóre wcześniej opublikowane multimedia, dokumenty oraz pliki prezentacji i arkuszy kalkulacyjnych, a także mapy i mapy interaktywne. W przypadku map przeznaczonych do nawigacji dane teleadresowe i położenie geograficzne muszą być jednak prezentowane w sposób dostępny cyfrowo.

Wyłączenie dotyczy również treści, których podmiot publiczny nie wytworzył, nie sfinansował ani nie nabył, albo których dostosowanie wymagałoby modyfikacji, do której podmiot nie jest uprawniony. Obejmuje także określone treści intranetowe i ekstranetowe, treści niewykorzystywane do bieżących zadań i nieaktualizowane, a także złożone schematy i dokumentację techniczną w formie nietekstowej.

Szczególne zasady dotyczą prezentacji dzieł sztuki, zabytków, materiałów archiwalnych, muzealiów i materiałów bibliotecznych. Mogą one zostać wyłączone, jeżeli dostępna cyfrowo prezentacja prowadziłaby do utraty autentyczności, jest technicznie niemożliwa albo powodowałaby nadmierne koszty. Przepis wyznacza więc granice obowiązku zapewniania dostępności, uwzględniając charakter treści, ich wykorzystanie oraz faktyczne możliwości ich przekształcenia.

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie i wyznacza ich znaczenie przy ocenie stron internetowych oraz aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Definiuje „aplikację mobilną” jako publicznie dostępne oprogramowanie z interfejsem dotykowym, przeznaczone do przenośnych urządzeń elektronicznych, z wyłączeniem aplikacji dla przenośnych komputerów osobistych. Określa także różnicę między „intranetem”, dostępnym w jednej strukturze organizacyjnej lub organizacji, a „ekstranetem”, do którego dostęp może pochodzić z punktów znajdujących się w więcej niż jednej strukturze lub organizacji.

W przepisie wskazano, że elementami strony lub aplikacji są między innymi tekst, grafika, wykresy, mapy, multimedia, animacje, pliki oraz narzędzia do interaktywnego przesyłania danych. „Multimedia” obejmują dźwięk, wideo, także interaktywne, albo połączenie tych form przekazu. „Strona internetowa” została określona jako logicznie uporządkowany zbiór elementów, połączonych nawigacją i linkami oraz prezentowanych pod jednolitym adresem elektronicznym.

Znaczenie praktyczne mają również definicje cech dostępności. „Funkcjonalność” oznacza możliwość skorzystania ze wszystkich oferowanych funkcji, „kompatybilność” oznacza współpracę z możliwie największą liczbą programów, w tym narzędzi wspomagających osoby niepełnosprawne, a „postrzegalność” odnosi się do odbioru za pomocą słuchu, wzroku lub dotyku. „Nawigacja” obejmuje menu i linki umożliwiające przemieszczanie się między elementami, natomiast „zrozumiałość” pozwala użytkownikowi rozumieć treść i sposób jej prezentacji. Definicje te tworzą słownik niezbędny do jednolitego odczytywania dalszych przepisów ustawy.

Przepis określa podstawowy obowiązek podmiotu publicznego w zakresie dostępności cyfrowej. Obowiązek ten obejmuje jego stronę internetową, zarządzane elementy strony internetowej, aplikację mobilną oraz zarządzane elementy aplikacji mobilnej. Dostępność zapewnia się przez spełnienie wymagań określonych w załączniku do ustawy.

Dostępność cyfrowa została przedstawiona przez wskazanie czterech cech, które powinny mieć strona internetowa i aplikacja mobilna. Są to: **funkcjonalność, kompatybilność, postrzegalność i zrozumiałość**. Oznacza to, że przepis nie ogranicza się do samej obecności treści lub usługi w internecie, lecz odnosi się do sposobu działania i odbioru strony albo aplikacji.

Ustęp 3 wskazuje, kiedy wymagania z załącznika uznaje się za spełnione. Następuje to wtedy, gdy podmiot publiczny zapewnia dostępność cyfrową z uwzględnieniem wymagań określonych w pkt 9, 10 i 11 Polskiej Normy wprowadzającej normę ETSI EN 301 549 V3.2.1:2021. Przepis łączy więc obowiązek zapewnienia dostępności z wymaganiami załącznika oraz wskazuje normę i jej konkretne punkty jako podstawę uznania tych wymagań za spełnione.

W praktyce regulacja wyznacza zakres przedmiotowy obowiązku, opisuje najważniejsze cechy dostępności cyfrowej i wskazuje kryterium pozwalające ocenić spełnienie wymagań. Dotyczy to zarówno całych stron i aplikacji, jak i ich zarządzanych elementów.

Przepis określa zasady zapewniania dostępności cyfrowej multimediów, które były nadawane na żywo, zostały wcześniej zarejestrowane, a następnie są publikowane przez podmiot publiczny na stronie internetowej lub w aplikacji mobilnej. Obowiązek dotyczy więc nie samego nadawania, lecz późniejszego udostępnienia zarejestrowanego materiału.

Podstawową regułą jest dostosowanie takich multimediów do wymagań określonych w załączniku do ustawy. Podmiot publiczny powinien wykonać to w terminie **14 dni od dnia zakończenia nadawania**. Termin ten jest liczony od zakończenia transmisji, a nie od dnia późniejszej publikacji materiału.

Przepis przewiduje również sytuację, w której dostosowanie materiału w ciągu 14 dni nie jest możliwe. W takim przypadku podmiot publiczny może opublikować multimedia, ale musi jednocześnie poinformować o terminie, w którym zapewni ich dostępność cyfrową. Termin wskazany w tej informacji nie może być dłuższy niż **2 miesiące od dnia zakończenia nadawania**. Oznacza to, że także w razie opóźnienia przepisy wyznaczają końcową granicę czasową wykonania obowiązku.

W praktyce regulacja wiąże publikację z obowiązkiem zapewnienia dostępności albo z przekazaniem odbiorcom informacji o konkretnym terminie jej zapewnienia. Nie wystarczy samo opublikowanie zarejestrowanego materiału, jeżeli nie został on dostosowany do wymagań załącznika.

Przepis określa obowiązek podmiotu publicznego w sytuacji, gdy publikuje informacje na stronie internetowej lub w aplikacji mobilnej innej niż jego własna strona internetowa lub aplikacja mobilna, a opublikowane informacje nie spełniają wymagań dostępności cyfrowej.

W takim przypadku podmiot publiczny musi opublikować **te same informacje** na jednej z posiadanych przez siebie stron internetowych lub w jednej z posiadanych przez siebie aplikacji mobilnych. Miejsce publikacji wybiera spośród własnych stron i aplikacji, ale sposób udostępnienia informacji musi spełniać wymagania dostępności cyfrowej.

Regulacja obejmuje więc łącznie trzy elementy: publikację informacji poza własną stroną internetową lub aplikacją mobilną, brak zgodności tych informacji z wymaganiami dostępności cyfrowej oraz obowiązek ich ponownego udostępnienia w sposób dostępny cyfrowo. Nie chodzi o zastąpienie pierwotnej publikacji inną treścią, lecz o udostępnienie „tych samych informacji” w odpowiednio dostępnym miejscu należącym do podmiotu publicznego.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że niedostępna publikacja w zewnętrznym lub innym kanale nie kończy obowiązków podmiotu publicznego. Musi on zapewnić dostęp do tej samej treści za pośrednictwem wybranej własnej strony internetowej albo aplikacji mobilnej, z zachowaniem wymagań dostępności cyfrowej.

Przepis reguluje sposób postępowania w sytuacji, gdy podmiot publiczny nie jest w stanie zapewnić dostępności cyfrowej określonego elementu strony internetowej lub aplikacji mobilnej. Brak możliwości udostępnienia elementu w formie cyfrowej nie oznacza więc rezygnacji z zapewnienia dostępu do jego treści lub funkcji. Podmiot publiczny ma w takim przypadku zapewnić **alternatywny sposób dostępu**.

Przepis wskazuje przykładowe formy takiego dostępu. Może to być kontakt telefoniczny, korespondencyjny albo kontakt za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o których mowa w art. 2 pkt 5 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną. Dostęp może być również zapewniony przy pomocy tłumacza języka migowego lub tłumacza-przewodnika, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o języku migowym i innych środkach komunikowania się. W przypadku dwóch ostatnich form przepis zastrzega, że są one stosowane, jeżeli podmiot publiczny udostępnia taką możliwość.

Sformułowanie „w szczególności” wskazuje, że wymienione sposoby mają charakter przykładowy. Najważniejszy jest skutek praktyczny, czyli zapewnienie użytkownikowi innej drogi dostępu do elementu, którego nie udało się udostępnić cyfrowo. Rozwiązanie obejmuje zarówno strony internetowe, jak i aplikacje mobilne, a obowiązek odnosi się do konkretnego niedostępnego elementu.

Przepis określa wyjątek od obowiązku zapewnienia dostępności cyfrowej elementów strony internetowej lub aplikacji mobilnej podmiotu publicznego. Jeżeli zapewnienie dostępności wiązałoby się z poniesieniem nadmiernych kosztów, podmiot publiczny może nie zapewniać dostępności takich elementów. Wyjątek ten nie obejmuje podmiotów wskazanych w art. 2 pkt 1-4, których zadaniem publicznym jest prowadzenie działalności na rzecz osób niepełnosprawnych lub osób starszych.

Skorzystanie z tej możliwości wymaga przeprowadzenia oceny zapewnienia dostępności cyfrowej. Ocena obejmuje przede wszystkim oszacowanie kosztów, które podmiot musiałby ponieść, oraz porównanie ich z szacowanymi korzyściami dla podmiotu publicznego i osób niepełnosprawnych. Należy w niej także uwzględnić okres publikowania danego elementu, liczbę użytkowników korzystających ze strony lub aplikacji w czasie publikacji oraz okres funkcjonowania strony lub aplikacji i częstotliwość publikowania w nich nowych treści.

Rozwiązanie to wiąże możliwość odstąpienia od zapewnienia dostępności z konkretnymi okolicznościami dotyczącymi kosztów, zakresu i czasu wykorzystywania danego elementu. Ocena nie ma charakteru wyłącznie ogólnego, ponieważ powinna odnosić się zarówno do kosztów, jak i przewidywanych korzyści oraz sposobu i skali korzystania z danej strony internetowej lub aplikacji mobilnej. Wyniki oceny dołącza się do deklaracji dostępności strony internetowej lub aplikacji mobilnej. Oznacza to, że informacja o zastosowaniu tego wyjątku i podstawach takiej decyzji zostaje powiązana z deklaracją dostępności. Ustęp 2 jest uchylony.

Internet

Internet w przepisach

o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych16 przepisów