Instytucja płatnicza

„Instytucja płatnicza” to ustawowe określenie kategorii podmiotów działających w obszarze usług płatniczych. W rozumieniu ustawy „o usługach płatniczych” pojęcie to obejmuje dwa rodzaje instytucji: krajową instytucję płatniczą oraz unijną instytucję płatniczą. Nie jest więc nazwą jednej konkretnej jednostki, lecz wspólnym terminem używanym do oznaczenia podmiotów należących do jednej z tych dwóch kategorii.

Elementy pojęcia:

• instytucja musi należeć do kategorii krajowej albo unijnej,
• jej status wynika z ustawowego ujęcia podmiotów świadczących usługi płatnicze,
• oba rodzaje są objęte wspólnym określeniem, mimo że ustawa rozróżnia je jako odrębne kategorie.

Takie ujęcie służy uporządkowaniu przepisów dotyczących rynku płatności. Dzięki wspólnej nazwie ustawodawca może wskazywać grupę podmiotów bez każdorazowego powtarzania obu jej rodzajów. Ma to znaczenie przy ustalaniu, do jakich instytucji odnoszą się poszczególne obowiązki, uprawnienia i zasady wykonywania czynności związanych z usługami płatniczymi. W praktyce termin pomaga odróżnić podmioty mieszczące się w ustawowej kategorii instytucji płatniczych od innych uczestników obrotu finansowego.

Pojęcie może mieć znaczenie także poza samą ustawą „o usługach płatniczych”. W przepisach dotyczących kontroli projektów i programów finansowanych ze środków publicznych instytucja płatnicza może występować jako podmiot współpracujący z instytucją kontrolującą przy ustalaniu sposobu prowadzenia kontroli. Szerszy kontekst płatności pojawia się również w regulacjach dotyczących rozliczeń publicznoprawnych, opłat oraz korzystania z uprawnionych instytucji finansowych. Nie zmienia to jednak podstawowego znaczenia hasła: jest nim ustawowo określona kategoria obejmująca krajową i unijną instytucję płatniczą.