Instytucja krajowa

„Instytucja krajowa” to określenie podmiotu działającego na terytorium Polski, do którego funkcjonariusz albo żołnierz może zostać oddelegowany na podstawie przepisów szczególnych. Termin ten nie oznacza jednej, odrębnej formy prawnej ani konkretnej instytucji. Jego znaczenie zależy od ustawy, w której został użyty, oraz od rodzaju służby.

W przepisach dotyczących Policji i obrony Ojczyzny instytucja krajowa występuje przede wszystkim jako miejsce wykonywania obowiązków przez osobę pozostającą w służbie. Oddelegowanie nie jest zwykłą zmianą pracodawcy. Polega na czasowym skierowaniu funkcjonariusza lub żołnierza do wykonywania zadań poza macierzystą jednostką, przy zachowaniu służbowego statusu określonego w przepisach. Instytucją przyjmującą może być podmiot publiczny lub inna jednostka wskazana przez właściwe regulacje, przy czym sama nazwa nie przesądza o jej osobowości prawnej.

Najważniejsze cechy tego pojęcia:

• odnosi się do instytucji znajdującej się w kraju, w odróżnieniu od instytucji zagranicznej;
• jest używane głównie w regulacjach dotyczących oddelegowania i przebiegu służby;
• nie przesądza samo przez się o rodzaju, strukturze ani zakresie działania danego podmiotu;
• jego skutki określają przepisy dotyczące zgody, obsady stanowiska, warunków służby, odwołania z oddelegowania i powrotu do służby w jednostce macierzystej.

W czasie oddelegowania szczególne znaczenie ma ustalenie, komu osoba oddelegowana podlega oraz kto może powierzyć jej inne stanowisko lub zakończyć oddelegowanie. Odpowiednie przepisy mogą też określać, jakie stanowisko zajmuje funkcjonariusz albo żołnierz po powrocie. „Instytucja krajowa” jest zatem przede wszystkim pojęciem organizacyjnym i kadrowym, ułatwiającym uregulowanie czasowego wykonywania służby poza podstawową strukturą.