Instrumenty w Tier II

Instrumenty w Tier II to określona prawem kategoria składników funduszy własnych, używana w regulacjach dotyczących działalności banków oraz bezpieczeństwa systemu finansowego. W rozumieniu ustawy „Bankowy Fundusz Gwarancyjny, system gwarantowania depozytów oraz przymusowa restrukturyzacja” pojęcie to obejmuje dwa rodzaje pozycji: instrumenty kapitałowe oraz pożyczki podporządkowane. Nie każdy instrument jednego z tych rodzajów jest jednak automatycznie instrumentem w Tier II. Konieczne jest również spełnienie warunków wskazanych w art. 63 rozporządzenia nr 575/2013.

Oznacza to, że o zakwalifikowaniu danej pozycji decyduje nie tylko jej nazwa albo forma prawna, lecz także zgodność z wymaganiami określonymi w przepisach unijnych. Instrument może mieć postać składnika kapitału albo finansowania udzielonego bankowi na zasadach podporządkowania, ale dopiero łączne spełnienie właściwych warunków pozwala zaliczyć go do tej kategorii. Odesłanie do art. 63 rozporządzenia nr 575/2013 jest więc istotną częścią definicji, ponieważ wyznacza kryteria oceny takich instrumentów.

W praktyce pojęcie służy do ustalenia, które elementy finansowania banku mogą być traktowane jako kapitał kwalifikowany w ramach kategorii Tier II. Ma to znaczenie przy ocenie struktury funduszy własnych banku oraz przy stosowaniu mechanizmów przewidzianych w przepisach o gwarantowaniu depozytów i przymusowej restrukturyzacji. Prawidłowa kwalifikacja wpływa na ustalenie, czy dana pozycja mieści się w zakresie instrumentów uwzględnianych przez ustawę i może być oceniana według reguł odnoszących się do Tier II.

Jest to zatem pojęcie techniczne, którego znaczenie wynika z połączenia dwóch elementów: rodzaju instrumentu oraz spełnienia wymogów określonych w przepisach unijnych. Samo podporządkowanie pożyczki albo kapitałowy charakter instrumentu nie przesądzają jeszcze o uznaniu go za instrument w Tier II.