Instrumenty w kapitale podstawowym Tier I

„Instrumenty w kapitale podstawowym Tier I” to określona prawnie kategoria instrumentów kapitałowych, czyli takich składników finansowania banku, które mogą mieć znaczenie dla jego kapitałów najwyższej jakości. Sama nazwa nie oznacza jednak, że każdy instrument wyemitowany przez bank automatycznie należy do tej kategorii. O zakwalifikowaniu decyduje spełnienie wymagań wskazanych w przepisach unijnych.

Zgodnie z definicją stosowaną w ustawie „Bankowy Fundusz Gwarancyjny, system gwarantowania depozytów oraz przymusowa restrukturyzacja”, instrument musi spełniać warunki określone w jednym z trzech wskazanych zestawów przepisów rozporządzenia nr 575/2013:

• art. 28 ust. 1-4,
• art. 29 ust. 1-5,
• art. 31 ust. 1.

Odesłanie do tych regulacji oznacza, że ustawa nie opisuje samodzielnie wszystkich cech wymaganych od instrumentu. Posługuje się wspólnymi, szczegółowymi kryteriami ustanowionymi w przepisach dotyczących wymogów ostrożnościowych wobec instytucji kredytowych. W praktyce konieczne jest więc sprawdzenie zarówno rodzaju instrumentu, jak i tego, czy jego konstrukcja oraz prawa związane z jego posiadaniem odpowiadają wymaganiom właściwego przepisu rozporządzenia.

Znaczenie tej kategorii polega na odróżnieniu instrumentów, które mogą być uznane za element podstawowego kapitału banku, od instrumentów niespełniających wymaganych standardów. Ma to wpływ na ocenę struktury kapitałowej i odporności banku, a także na stosowanie przepisów ustawy dotyczących systemu gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji. W tych obszarach precyzyjna kwalifikacja instrumentu pozwala ustalić, czy mieści się on w kategorii kapitału podstawowego Tier I, do której ustawa odwołuje się przy stosowaniu swoich mechanizmów. Jest to zatem pojęcie odsyłające do określonej klasy instrumentów spełniających wymagania prawa unijnego, a nie ogólne określenie wszystkich udziałów, akcji lub innych form finansowania banku.