Instrumenty rynku pieniężnego

Instrumenty rynku pieniężnego to kategoria instrumentów określona w ustawie „Obrót instrumentami finansowymi” przez odesłanie do przepisów unijnych. Chodzi o instrumenty wskazane w art. 11 rozporządzenia 2017/565, ale tylko pod warunkiem, że nie są instrumentami płatniczymi. Definicja ma więc charakter dwuczłonowy i wymaga jednoczesnego spełnienia dwóch przesłanek.

Po pierwsze, dany instrument musi należeć do grupy opisanej w przywołanym przepisie rozporządzenia. Ustawa nie tworzy w tym miejscu samodzielnego, szczegółowego katalogu, lecz odwołuje się do regulacji unijnej. Po drugie, instrument ten nie może służyć jako instrument płatniczy. To wyłączenie pozwala odróżnić instrumenty rynku pieniężnego od rozwiązań, których podstawową funkcją jest dokonywanie płatności.

Znaczenie definicji polega przede wszystkim na wyznaczeniu zakresu pojęcia używanego w przepisach dotyczących instrumentów finansowych. Samo określenie „rynek pieniężny” nie wystarcza do zakwalifikowania konkretnego instrumentu. Konieczne jest sprawdzenie, czy mieści się on w zakresie art. 11 rozporządzenia 2017/565 oraz czy nie ma charakteru płatniczego. Kwalifikacja nie wynika więc wyłącznie z nazwy instrumentu, lecz z jego przyporządkowania do wskazanej kategorii prawnej i oceny, czy nie zachodzi przewidziane wyłączenie.

W praktyce definicja służy do ustalenia, jakie instrumenty są objęte regulacjami ustawy jako instrumenty rynku pieniężnego. Ma to znaczenie przy interpretowaniu przepisów, określaniu zakresu obowiązków uczestników rynku oraz rozróżnianiu poszczególnych rodzajów instrumentów finansowych. Odesłanie do rozporządzenia oznacza także, że przy stosowaniu tego pojęcia należy brać pod uwagę treść przepisu, do którego ustawa odsyła, a nie tylko potoczne rozumienie rynku pieniężnego.