Instalacja zarządzania popytem

Instalacja zarządzania popytem to rozwiązanie związane z odbiorcą energii, które pozwala zmieniać sposób lub poziom jej zużycia w odpowiedzi na potrzeby systemu albo określone sygnały. W ustawie „Prawo energetyczne” pojęcie to obejmuje dwa rodzaje zasobów.

Po pierwsze, może nim być jednostka fizyczna redukcji zapotrzebowania, rozumiana zgodnie z przepisami o rynku mocy. Chodzi o wyodrębniony zasób, którego działanie polega na ograniczeniu poboru energii, gdy jest to wymagane lub uzasadnione warunkami funkcjonowania rynku i systemu.

Po drugie, instalacją zarządzania popytem jest instalacja odbiorcy końcowego, wyposażona w urządzenia umożliwiające odpowiedź odbioru albo świadczenie usług elastyczności. Oznacza to, że urządzenia znajdujące się po stronie odbiorcy pozwalają odpowiednio zwiększać, zmniejszać lub przesuwać zużycie energii, a także reagować na sygnały dotyczące zapotrzebowania.

Najważniejszą cechą takiej instalacji nie jest samo zużywanie energii, lecz możliwość sterowania tym zużyciem. Instalacja musi więc zapewniać techniczną zdolność do reagowania, a nie tylko biernego poboru energii. Może to dotyczyć między innymi urządzeń, procesów lub innych elementów infrastruktury odbiorcy, o ile umożliwiają one zmianę zapotrzebowania albo udział w usłudze elastyczności.

Pojęcie ma znaczenie praktyczne, ponieważ pozwala zaliczyć do zasobów wykorzystywanych w energetyce także rozwiązania znajdujące się po stronie odbiorców. Dzięki temu odbiorca może być postrzegany nie tylko jako użytkownik energii, lecz także jako podmiot zdolny do aktywnego reagowania na potrzeby systemu. Definicja wskazuje zatem, jakie cechy musi mieć zasób, aby mógł być traktowany jako instalacja zarządzania popytem na potrzeby stosowania przepisów ustawy.