Instalacja stacjonarna

„Instalacja stacjonarna” to, w rozumieniu ustawy „Kompatybilność elektromagnetyczna”, zorganizowane połączenie różnych elementów, które ma działać w z góry określonym i niezmiennym miejscu. Chodzi o układ złożony z kilku rodzajów aparatury albo z aparatury połączonej z innymi wyrobami. O zakwalifikowaniu danego układu do tej kategorii decydują więc przede wszystkim jego skład oraz przeznaczenie, a nie sama nazwa, wygląd lub pojedyncza funkcja jednego urządzenia.

W tym pojęciu można wyróżnić trzy podstawowe przesłanki:

• występowanie połączenia, czyli współdziałającego układu elementów;
• udział kilku rodzajów aparatury albo aparatury i innych wyrobów;
• przeznaczenie układu do używania w określonej, stałej lokalizacji.

Określenie „stacjonarna” odnosi się zatem do miejsca użytkowania całego połączonego układu. Nie chodzi wyłącznie o to, że poszczególne elementy mogą być nieruchome, lecz o to, że instalacja jako całość została przewidziana do pracy w konkretnym miejscu. Istotne jest również połączenie elementów w jeden funkcjonalny układ, a nie samo ich występowanie obok siebie.

Definicja służy w ustawie do wyodrębnienia szczególnej kategorii obiektów, których działanie może być oceniane z punktu widzenia kompatybilności elektromagnetycznej. Pozwala odróżnić instalację stacjonarną od pojedynczej aparatury oraz od urządzeń, które nie tworzą połączonego układu przeznaczonego do używania w jednej, ustalonej lokalizacji. Ma to znaczenie praktyczne przy ustalaniu, czy określony zestaw urządzeń i wyrobów należy traktować jako jedną instalację, a nie jako zbiór niezależnych elementów. W konsekwencji pojęcie pomaga prawidłowo odczytać zakres przepisów ustawy odnoszących się do takich układów. Aby uznać dany przypadek za instalację stacjonarną, trzeba więc ocenić zarówno relacje między tworzącymi ją elementami, jak i miejsce, w którym cały układ ma być używany.