Infrastruktura dostępowa

„Infrastruktura dostępowa” to pojęcie określające materialne zaplecze potrzebne do realizacji oraz utrzymania drogi wodnej łączącej Zalew Wiślany z Zatoką Gdańską. Ustawowa definicja znajduje się w ustawie dotyczącej inwestycji w zakresie budowy tej drogi wodnej i obejmuje trzy zasadnicze kategorie składników: instalacje, urządzenia oraz obiekty.

O zakwalifikowaniu danego elementu do infrastruktury dostępowej decyduje jego funkcjonalny związek z drogą wodną. Musi on być niezbędny do jej wybudowania albo do jej późniejszego funkcjonowania. Nie chodzi więc o wszystkie obiekty znajdujące się w pobliżu inwestycji, lecz o te składniki, bez których realizacja przedsięwzięcia lub korzystanie z jego rezultatu nie byłoby możliwe albo byłoby istotnie utrudnione. Pojęcie może odnosić się zarówno do elementów wykorzystywanych na etapie budowy, jak i do infrastruktury służącej eksploatacji gotowej drogi wodnej.

Znaczenie tego określenia polega na wyznaczeniu zakresu inwestycji towarzyszących głównemu przedsięwzięciu. Sama droga wodna nie jest traktowana wyłącznie jako jej zasadniczy odcinek, lecz jako rozwiązanie wymagające odpowiedniego zaplecza technicznego i budowlanego. Infrastruktura dostępowa służy zatem zapewnieniu, aby droga wodna mogła powstać, działać zgodnie z przeznaczeniem i być wykorzystywana w praktyce.

W konkretnym przypadku istotne będzie ustalenie, czy dany składnik rzeczywiście pozostaje konieczny dla budowy lub funkcjonowania tej drogi wodnej. Pomocne są jego przeznaczenie, rola w procesie inwestycyjnym oraz związek z działaniem całego przedsięwzięcia. Zakres pojęcia nie jest ograniczony do jednego rodzaju obiektów, ponieważ obejmuje różne elementy techniczne i budowlane, o ile spełniają wymóg niezbędności wynikający z ustawy. Terminu można także spotkać w innych regulacjach, gdzie jego znaczenie należy odczytywać w związku z przedmiotem i celem danego przepisu.