Przepis informuje, że w ustawie o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne wprowadzono zmiany. Sam artykuł nie opisuje jednak, na czym one polegają, ponieważ ich treść została pominięta. Na podstawie tego przepisu można więc ustalić jedynie, że wskazana ustawa została zmieniona w ramach ustawy o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego. Szczegółowy zakres zmian nie wynika z podanej treści.

o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego

Prawo budowlane

Przepis określa sposób składania wniosków, o których mowa w art. 6, art. 7, art. 12 i art. 15. Wnioski te składa się wyłącznie w postaci elektronicznej, z wykorzystaniem formularza udostępnionego na PUE UKE. Dokument musi zostać opatrzony jednym z trzech rodzajów podpisu: kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

Istotne znaczenie ma także sposób ustalania terminu złożenia wniosku. Za datę złożenia wniosku uznaje się datę wysłania dokumentu wskazaną w urzędowym poświadczeniu odbioru. Poświadczenie to jest automatycznie tworzone i udostępniane wnioskodawcy przez PUE UKE. Oznacza to, że informacja z tego poświadczenia stanowi podstawę do ustalenia, czy wniosek został złożony w wymaganym terminie.

Przepis wskazuje również obowiązki Prezesa UKE związane z organizacją elektronicznej obsługi wniosków. Na stronie podmiotowej BIP UKE Prezes UKE informuje o adresie strony internetowej PUE UKE, na której dostępny jest właściwy formularz. Ponadto określa wzory wniosków, o których mowa w ust. 1, w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy wskazanej w ust. 4.

W praktyce przepis porządkuje cały podstawowy proces techniczny, od uzyskania formularza, przez jego podpisanie i wysłanie, po potwierdzenie daty złożenia. Dotyczy jednak tylko wniosków wymienionych w art. 6, art. 7, art. 12 i art. 15.

Prawo komunikacji elektronicznej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2024/1221/text/U/D20241221Lj.pdf

Przepis ustanawia obowiązek przekazywania Prezesowi UKE danych i informacji dotyczących działalności telekomunikacyjnej. Obowiązek ten dotyczy przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, a także podmiotu wykreślonego z rejestru PT, jeżeli w roku wykreślenia wykonywał działalność telekomunikacyjną. W obu przypadkach przekazywane są dane za poprzedni rok kalendarzowy albo za okres wykonywania działalności w roku, w którym nastąpiło wykreślenie z rejestru.

Termin na przekazanie danych upływa 31 marca. Zakres danych obejmuje w szczególności rodzaj i zakres wykonywanej działalności, wielkość sprzedaży usług telekomunikacyjnych oraz informacje o środkach z doładowań pozostałych na koncie, wobec których w poprzednim roku kalendarzowym wygasło uprawnienie konsumenta, o którym mowa w art. 331 ust. 1. Kwoty te należy wykazać po pomniejszeniu o należny podatek od towarów i usług.

Przekazanie następuje elektronicznie, z wykorzystaniem formularza udostępnionego na PUE UKE. Dokument musi zostać opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. O zachowaniu terminu decyduje data wysłania dokumentu wskazana w urzędowym poświadczeniu odbioru, automatycznie udostępnianym przez PUE UKE.

Przepis określa również podział zadań związanych z organizacją tego procesu. Prezes UKE informuje w BIP UKE o adresie strony PUE UKE, minister właściwy do spraw informatyzacji określa szczegółowy zakres danych, a Prezes UKE ustala wzory dokumentów. Odrębna informacja obejmuje między innymi okres, za który jest składana, cel złożenia, dane dostawcy usługi komunikacji głosowej, wysokość środków z doładowań oraz pouczenie, że stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.

Przepis reguluje roczną opłatę telekomunikacyjną ponoszoną przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego na finansowanie zadań ministra właściwego do spraw informatyzacji i Prezesa UKE. Obejmuje ona między innymi prowadzenie rejestru PT, wydawanie decyzji administracyjnych, badanie i kontrolę rynków telekomunikacyjnych, rozstrzyganie sporów między przedsiębiorcami oraz współpracę z instytucjami unijnymi i międzynarodowymi. Nie dotyczy gospodarki zasobami numeracji i częstotliwości, a także decyzji, za które odrębne przepisy przewidują opłaty.

**Wysokość opłaty** ustala się jako iloczyn przychodów przedsiębiorcy z działalności telekomunikacyjnej oraz wskaźnika opłaty. Pod uwagę bierze się przychody uzyskane w roku obrotowym poprzedzającym o dwa lata rok, za który opłata jest należna. Opłatę obniża się o kwotę wynikającą z umowy, o której mowa w art. 257 ust. 1, a jej wysokość nie może przekroczyć 0,15% tych przychodów.

Obowiązek zapłaty powstaje po upływie dwóch lat od rozpoczęcia działalności. Dotyczy przedsiębiorcy, którego odpowiednie przychody przekroczyły próg ustalany jako tysięczna krotność przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej. Prezes UKE informuje o wysokości progu w Biuletynie Informacji Publicznej do 31 marca.

Opłata jest co do zasady płatna kwartalnie. Możliwa jest także zapłata w ratach półrocznych albo jednorazowo, po wcześniejszym zawiadomieniu Prezesa UKE do końca lutego. Przepis wprowadza również jawność rozliczeń, zobowiązując do publikowania zestawienia wydatków oraz sumy pobranych opłat. Wskaźnik opłaty i szczegółowe terminy określa minister właściwy do spraw informatyzacji, a jego wysokość jest corocznie ogłaszana w „Monitorze Polskim”.

Przepis określa zasady pobierania opłat za prawo do wykorzystywania zasobów numeracji, jeżeli prawo to zostało uzyskane w drodze decyzji. Opłata ma co do zasady charakter roczny i obejmuje pełny rok kalendarzowy. Gdy uprawnienie przysługuje tylko przez część roku, opłatę ustala się proporcjonalnie, w wysokości 1/12 opłaty rocznej za każdy rozpoczęty miesiąc, w którym podmiot posiadał to prawo.

Szczególna zasada dotyczy cofnięcia przydziału numeracji albo zmiany jego zakresu z przyczyn wskazanych w art. 161 ust. 1 pkt 2-4 i ust. 2. W takim przypadku opłata nadal obejmuje pełny rok kalendarzowy. Należność uiszcza się jednorazowo za cały rok albo w dwóch ratach półrocznych, z których każda wynosi połowę opłaty rocznej.

**Przepis ustanawia maksymalne stawki** zależne od rodzaju zasobu numeracji. Obejmują one między innymi numery abonenckie, numery dla komunikacji maszyna-maszyna, wyróżniki sieci, numery dostępu do sieci, numery usług specjalnych oraz kody sieci. Część limitów określono kwotowo, a część jako wielokrotność albo procent przeciętnego wynagrodzenia. Za numery alarmowe, z którymi połączenia są bezpłatne dla abonentów, opłaty nie pobiera się.

Obowiązek opłat ustaje najpóźniej po upływie 30 dni od złożenia wniosku o rezygnację z prawa do wykorzystywania zasobów numeracji. Prezes UKE ma corocznie informować w BIP UKE o wysokości opłat na kolejny rok, a szczegółowe wysokości, terminy i sposób ich uiszczania określa rozporządzenie ministra właściwego do spraw informatyzacji, wydane w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.

Przepis określa podstawę wprowadzania do stosowania międzynarodowych wymagań i zaleceń dotyczących telekomunikacji. Uprawnienie to przysługuje ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji, który może skorzystać z niego w drodze rozporządzenia. Celem takiego działania ma być zwiększenie efektywności telekomunikacji.

Zakres możliwych wymagań i zaleceń obejmuje w szczególności kwestie bezpieczeństwa i prawidłowości telekomunikacji, gospodarowania zasobami numeracji, częstotliwościami oraz zasobami orbitalnymi. Przepis wskazuje organizacje, które mogą ustanawiać takie dokumenty. Są to: CEPT, ETSI, CENELEC, IEC, ITU oraz NAC. Użycie sformułowania „w szczególności” oznacza, że wymienione organizacje nie tworzą zamkniętej listy.

Przy wprowadzaniu tych wymagań i zaleceń należy brać pod uwagę jednakowe traktowanie podmiotu polskiego i podmiotu obcego. Zasada ta ma zastosowanie, jeżeli wiążące Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe, w tym wiążące uchwały organizacji międzynarodowych ustanowionych tymi umowami, przewidują jednakowe traktowanie tych podmiotów.

Ustęp 2 wprowadza skróconą nazwę „przepisy międzynarodowe” dla wymagań i zaleceń, o których mowa w ust. 1. W praktyce przepis tworzy mechanizm, dzięki któremu specjalistyczne rozwiązania międzynarodowe mogą zostać objęte stosowaniem na podstawie rozporządzenia ministra, a jednocześnie wskazuje obszary, których mogą dotyczyć, oraz warunek związany z równością traktowania podmiotów.

Przepis określa sposób postępowania z danymi, o których mowa w art. 47 ust. 1 pkt 1, gdy przedsiębiorca telekomunikacyjny zaprzestaje działalności albo ogłoszono jego upadłość. Jego celem jest zapewnienie dalszego przechowywania, udostępniania i ochrony tych danych, mimo zakończenia działalności przez dotychczasowego przedsiębiorcę.

Podstawowym rozwiązaniem jest przekazanie danych przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, który przejmuje użytkowników. Taki przedsiębiorca ma obowiązek przyjąć dane do dalszego przechowywania, udostępniania i ochrony, z uwzględnieniem ust. 2 pkt 1. O przyjęciu danych informuje Prezesa UKE.

Jeżeli żaden przedsiębiorca nie przejmie danych albo zostanie ogłoszona upadłość przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, dane przekazuje się Prezesowi UKE. Obowiązek ten obejmuje również przekazanie uzasadnienia. Dane należy przekazać w terminie do 90 dni od dnia zaprzestania działalności telekomunikacyjnej albo ogłoszenia upadłości. Przekazanie odbywa się na informatycznym nośniku danych, w formacie tekstowym lub innym formacie pozwalającym na odczyt za pomocą powszechnie dostępnych urządzeń i oprogramowania.

**Prezes UKE przechowuje przejęte dane przez 12 miesięcy** od dnia ich zatrzymania przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego. W tym czasie może udostępniać je podmiotom, o których mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2. Po upływie tego okresu dane są niezwłocznie niszczone. Szczegółowy tryb przekazywania i udostępniania danych ma określić Prezes Rady Ministrów w rozporządzeniu. Przepis wyznacza więc zarówno kolejność podmiotów odpowiedzialnych za dane, jak i termin ich przekazania, okres przechowywania oraz końcowy obowiązek zniszczenia.

Przepis określa zakres danych objętych obowiązkiem, o którym mowa w art. 47 ust. 1, w odniesieniu do publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Chodzi o dane niezbędne do identyfikacji elementów połączenia oraz ustalenia podstawowych informacji o jego przebiegu.

Zakres ten obejmuje przede wszystkim dane pozwalające jednoznacznie zidentyfikować zakończenie sieci, telekomunikacyjne urządzenie końcowe i użytkownika końcowego. Identyfikacja dotyczy zarówno użytkownika inicjującego połączenie, jak i użytkownika, do którego połączenie jest kierowane. Ponadto gromadzone dane mają umożliwiać określenie daty i godziny połączenia, czasu jego trwania, rodzaju połączenia oraz lokalizacji telekomunikacyjnego urządzenia końcowego.

**Szczegółowy zakres obowiązku ma zostać doprecyzowany w rozporządzeniu.** Minister właściwy do spraw informatyzacji, działając w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i po zasięgnięciu wymaganej opinii, określi szczegółowy wykaz danych. W tym samym trybie zostanie wskazany rodzaj przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy nie będą podlegać obowiązkowi zatrzymywania i przechowywania tych danych. Przy wydawaniu rozporządzenia uwzględniane mają być rodzaj działalności, unikanie wielokrotnego zatrzymywania i przechowywania tych samych danych, możliwość ich efektywnej analizy oraz optymalizacja kosztów przedsiębiorców.

Odrębne rozporządzenie, wydane przez Prezesa Rady Ministrów, określi sposób udostępniania danych oraz wymagania dotyczące ich rodzaju, struktury, zapisu i elektronicznego formatu. Rozwiązanie to ma zapewnić przekazywanie danych podmiotom wskazanym w art. 47 ust. 1 pkt 2 w jednolitej formie, ułatwiającej ich analizę i ograniczającej nakłady na jej przeprowadzenie.

Przepis określa obowiązek przekazywania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych danych o posiadanej infrastrukturze telekomunikacyjnej, jeżeli dane te są niezbędne do przygotowania systemów łączności na potrzeby obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego. Obowiązek ten jest ograniczony wyłączeniem przewidzianym w przepisach wydanych na podstawie ust. 6.

Dane przekazuje się Prezesowi UKE **corocznie, do 31 marca**, według stanu na 31 grudnia poprzedniego roku. Ustawa wskazuje również sposób przekazania informacji. Mają one postać elektroniczną, na informatycznym nośniku danych, jako dokument elektroniczny zamieszczony na stronie podmiotowej BIP UKE. Oznacza to, że forma i miejsce przekazania danych są określone wprost w przepisie.

Przekazane informacje są gromadzone w bazie danych utworzonej i zarządzanej przez Prezesa UKE. Następnie Prezes UKE udostępnia dane Ministrowi Obrony Narodowej oraz ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Udostępnienie następuje z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego tych podmiotów albo na informatycznym nośniku danych, w formacie możliwym do odczytu za pomocą powszechnie dostępnych urządzeń i oprogramowania.

Szczegółowy zakres danych oraz rodzaje przedsiębiorców wyłączonych z obowiązku określi rozporządzenie ministra właściwego do spraw informatyzacji, wydane po zasięgnięciu opinii wskazanych ministrów. Przy określaniu tych kwestii uwzględniane mają być warunki przygotowania systemów łączności, wielkość przedsiębiorcy, jego znaczenie dla gospodarki i obronności oraz potrzeba uproszczenia i ujednolicenia przekazywania danych. Praktyczne znaczenie przepisu polega na ustanowieniu stałego mechanizmu pozyskiwania, gromadzenia i udostępniania informacji o infrastrukturze telekomunikacyjnej.

**Art. 100aq.** W celu zapewnienia możliwości realizacji zadań wynikających z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, minister właściwy do spraw informatyzacji zapewnia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego dostęp do ewidencji.

#### 1. Kontekst prawny i cel regulacji

Art. 100aq Prawa o ruchu drogowym wprowadza mechanizm umożliwiający Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW) dostęp do ewidencji, co jest niezbędne do realizacji jej zadań określonych w art. 35 ust. 4 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Przepis ten jest częścią szerszego systemu prawnego, który ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa narodowego poprzez umożliwienie odpowiednim służbom dostępu do kluczowych informacji.

#### 2. Zakres dostępu do ewidencji

Przepis ten nie precyzuje, do jakiej konkretnie ewidencji ABW ma mieć dostęp. Można jednak domniemywać, że chodzi o ewidencje związane z ruchem drogowym, takie jak Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców (CEPiK). Dostęp do tych danych może być kluczowy dla realizacji zadań ABW, takich jak przeciwdziałanie terroryzmowi, ochrona porządku publicznego czy zwalczanie przestępczości zorganizowanej.

#### 3. Rola ministra właściwego do spraw informatyzacji

Minister właściwy do spraw informatyzacji jest odpowiedzialny za techniczne i organizacyjne zapewnienie dostępu do ewidencji. Oznacza to, że ministerstwo musi wdrożyć odpowiednie procedury i systemy informatyczne, które umożliwią ABW bezpieczny i efektywny dostęp do potrzebnych danych. Jest to zadanie o dużym znaczeniu, ponieważ wymaga zapewnienia odpowiednich standardów bezpieczeństwa i ochrony danych osobowych.

#### 4. Zgodność z innymi przepisami

Dostęp ABW do ewidencji musi być zgodny z przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych, w tym z RODO (Rozporządzenie o Ochronie Danych Osobowych). W praktyce oznacza to, że dostęp ten powinien być ograniczony do niezbędnego minimum i podlegać ścisłej kontroli, aby zapobiec nadużyciom i zapewnić ochronę prywatności obywateli.

#### 5. Znaczenie dla praktyki

W praktyce, przepis ten umożliwia ABW szybki i efektywny dostęp do danych, które mogą być kluczowe w kontekście prowadzenia działań operacyjnych. Jest to szczególnie istotne w sytuacjach wymagających szybkiej reakcji, takich jak zagrożenia terrorystyczne czy inne poważne przestępstwa. Jednocześnie, konieczne jest zapewnienie, że dostęp ten będzie wykorzystywany zgodnie z prawem i w sposób proporcjonalny do zagrożeń.

#### 6. Podsumowanie

Art. 100aq Prawa o ruchu drogowym jest istotnym elementem systemu prawnego, który ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa narodowego poprzez umożliwienie ABW dostępu do kluczowych danych. Przepis ten wymaga jednak odpowiednich mechanizmów kontroli i ochrony danych, aby zapewnić zgodność z przepisami dotyczącymi ochrony prywatności i danych osobowych.

Informatyzacja

Informatyzacja w przepisach

o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego1 przepis

Prawo budowlane2 przepisy

Prawo komunikacji elektronicznej8 przepisów

Prawo o ruchu drogowym1 przepis

Prawo wodne3 przepisy

o gospodarce nieruchomościami1 przepis